یادداشت/

خداحافظی با اسکوچیچ یعنی خداحافظی با آرامش و سلام بر حاشیه

1404/12/06 - 15:57 - کد خبر: 156790 نسخه چاپی

نصر: موضوع این یادداشت به حدود ربع قرن پیش برمی‌گردد؛ زمانی که منچستریونایتد تحت رهبری آلکس فرگوسن—که در آن برهه به پاس کسب سه‌گانه (لیگ برتر، جام حذفی، لیگ قهرمانان اروپا) مفتخر به دریافت لقب شوالیه‌گری «سر» از ملکه بریتانیا شده بود—در اوج اقتدار قرار داشت.

 در آن تیم، یک بازیکن موطلایی با ضربات آزاد معروفش، نقش عمده‌ای در این قهرمانی‌ها ایفا کرده بود و به محبوب‌ترین چهره میان طرفداران «شیاطین سرخ» بدل شده بود. او با موهای بور، سیمای جذاب و آن گارد ۹۰ درجه هنگام زدن ضربات آزاد، دل هواداران را ربوده بود و به مرد شماره یک اولدترافورد تبدیل شده بود. همین محبوبیت، ناگهان نقطه‌ی آغاز اختلافات او با فرگوسن شد. این تنش تا جایی بالا گرفت که سرمربی منچستریونایتد یک‌بار در رختکن با پرتاب کفش، ابروی بکهام را زخمی کرد.
اختلاف فرگوسن و بکهام به اخراج بازیکن از ترکیب اصلی و نیمکت‌نشینی او انجامید و کار به جایی رسید که داستان «دو پادشاه در یک اقلیم» به اوج رسید. در این میان، خانواده گلیزرها به‌جای تسلیم در برابر «بازیکن‌سالاری» و برکناری فرگوسن، قاطعانه رای به فروش بکهام به رئال مادرید فلورنتینو پرز دادند. مالک باشگاه با حفظ سرمربی موفق تیم و کناره‌گیری از بازیکن «یاغی»، تضمین کرد که تیم در ادامه، بارها در لیگ برتر انگلیس، جام حذفی و لیگ قهرمانان اروپا به قهرمانی برسد.

سفر به تبریز؛ تضاد سرنوشت‌ها
با این مرور تاریخی، اکنون سری می‌زنیم به تراکتور، قهرمان فصل گذشته لیگ برتر ایران، تیمی که پس از سال‌ها انتظار، با هدایت «مرد آرام، متین و موقر»، یعنی اسکوچیچ، جام قهرمانی را بالای سر برد و آرزوی دیرینه ترک‌ها را محقق ساخت. این مربی کروات، موفقیت‌های خود را در فصل جدید نیز ادامه داد؛ او نه‌تنها یکی از مدعیان اصلی قهرمانی در لیگ داخلی است، بلکه به‌عنوان تنها نماینده ایران در لیگ نخبگان آسیا، تمام‌قد از اعتبار فوتبال ایران دفاع کرده و جایگاه خوبی در میان تیم‌های متمول عربی کسب کرده است.
بی‌تردید یکی از دلایل اصلی موفقیت این مربی ۵۸ ساله، حاشیه‌گریزی مطلق و زوم کردن روی مسائل فنی تیم بود؛ تا جایی که وی به ندرت در کنفرانس‌های خبری از مسائل داوری صحبت می‌کرد و در کشمکش‌های کلامی میان زنوزی، فدراسیون و صداوسیما نیز هرگز دخالت نکرد.
اخیراً و در خبری عجیب، مشخص شد که اختلافی مابین او و کاپیتان تیم (شجاع خلیل‌زاده) به وجود آمده است. با فاصله‌ای بسیار کوتاه از انتشار این خبر، مرد کروات «عطای ماندن در ایران و هدایت تراکتور» را به لقایش بخشید و همکاری‌اش با تراکتور پایان یافت. نکته قابل تأمل آن است که در فاصله‌ای بسیار کم، مردی گمنام و فاقد رزومه مربیگری خاص، هدایت تنها نماینده ایران در لیگ نخبگان آسیا را بر عهده گرفت!
بی‌تردید، زحمات، شایستگی و بار فنی بازیکنی نظیر شجاع خلیل‌زاده بر کسی پوشیده نیست و حضور او به‌عنوان یک مدافع میانی کاربلد و حتی گاهی لیبرو، نقش بسزایی در قهرمانی فصل پیشین تراکتور داشته است؛ اما آفت «بازیکن‌سالاری» بی‌شک و در اندک زمانی به تیم محبوب میلیون‌ها ترک، ضربه سختی خواهد زد.
باز تاریخ گواهی می‌دهد؛ در قضیه درگیری علی کریمی و سردار آجورلو، مالک باشگاه استیل‌آذین طرف کریمی را گرفت و آجورلو برکنار شد؛ و این برکناری، همانا و آغاز حواشی و در نهایت انحلال آن تیم همانا.
قانونی نانوشته در فوتبال وجود دارد به این مضمون که «هیچ‌کس بزرگ‌تر از تیم نیست» و هر بازیکنی در هر سطحی باید تابع سرمربی تیم باشد، به‌ویژه زمانی که تیم نتیجه می‌گیرد و در کورس قهرمانی داخلی و رقابت تنگاتنگ آسیایی قرار دارد.
خداحافظی با اسکوچیچ به معنای سلام بر حاشیه و خداحافظی با آرامش است. رفتن مظفری‌زاده و اسکوچیچ در فاصله‌ای چندماهه، این تیم محبوب را وارد حواشی خواهد کرد که به‌سرعت می‌تواند منجر به خروج این تیم از کورس قهرمانی شود.
قصد پیشگویی نداریم، اما تاریخ فوتبال نشان داده که هیچ تیمی از بازیکن‌سالاری خیری ندیده و نخواهد دید. امیدواریم زنوزی گرفتار «مافیای قدرت» نشود و با تصمیم‌های ناپخته، تیم را از ریل قهرمانی خارج نکند. اسکوچیچ
اختصاصی ساقی آذربایجان / وحید خدادادی
انتهای پیام/
خداحافظی با اسکوچیچ یعنی خداحافظی با آرامش و سلام بر حاشیه منابع محلی

ثبت نظر

نمایش 0 نظر

سامانه مولد پرتال ستاک