وقتی نخستین هواپیماها بر خاک تبریز نشستند

به گزارش نصر؛ هواپیماهای نسل نخست حمل مرسولات پستی و مسافر، کوچک و ملخی بودند و برای نشست و برخاست به باندهای مجهز امروزی نیاز نداشتند.
برخی هواپیماهای مسافربری شرکت یونکرس نیز ظرفیت محدودی داشتند و تنها شمار اندکی مسافر را جابه‌جا می‌کردند.
بر اساس روایت بزرگان و قدیمی‌های تبریز، این شهر تا سال‌های پایانی حکومت پهلوی دوم، باغ‌ها و مزارع فراوانی داشت. وجود درختان و اراضی کشاورزی، انتخاب محلی مناسب برای فرود هواپیماهای آن دوران را دشوار می‌کرد.
از همین رو، محدوده‌ای که فرودگاه کنونی تبریز در آن قرار دارد و آن زمان خالی از درخت، مزرعه و سکونتگاه بود، برای نشست و برخاست هواپیماها انتخاب شد.
گفته می‌شود در سال ۱۳۰۳ خورشیدی، این محدوده به عنوان محل فرود هواپیماهای ملخی مورد استفاده قرار گرفت. باند آن در سال‌های نخست خاکی بود و سطح زمین با غلتک‌های دست‌ساز صاف و فشرده می‌شد تا هواپیماهای کوچک بتوانند با سهولت بیشتری فرود آمده یا به پرواز درآیند.
باند فرودگاه تبریز در آن دوران طولی کمتر از باند امروزی داشت و بنا بر روایت‌های موجود، تا حدود سال ۱۳۲۵ همچنان خاکی بود.
درباره زمان آسفالت شدن آن نیز روایت‌های متفاوتی وجود دارد؛ برخی آن را مربوط به اواخر دهه ۲۰ خورشیدی و برخی دیگر مربوط به دوره حکومت پیشه‌وری می‌دانند.
آن باند ساده و خاکی، تصویری کمتر دیده‌شده از تاریخ تحول تبریز است؛ روزگاری که صدای موتور هواپیماهای ملخی بر فراز باغ‌های شهر می‌پیچید و زمینی هموار در حاشیه تبریز، آرام‌آرام به دروازه هوایی این شهر تبدیل می‌شد.

ایوب نیکنام لاله | پژوهشگر تاریخ
انتهای پیام/