حلما، روایت گر مقاومت خواهد بود

او کودکِ دردهای ناگفته خواهد بود؛ کودکی که در سکوتش صدای خردشدن خانه‌ها، کوچه‌ها و رؤیاها را حمل خواهد کرد، کودکی که چهره عریان ترور و ظلم و تجاوز به خاک را نشان خواهد داد، واژه‌ها هنوز برای زبانش کوچک‌اند، اما روحش از آن‌چه دیده و چشیده، هزار واژه خواهد ساخت، روایتی که خواندن و شنیدنش اشک می‌خواهد و تاب آوردنش دل بزرگ. 
روزی خواهد رسید که او سخن خواهد گفت؛ اما نه با لحن کودکانه‌ای که جهان انتظارش را دارد. کلامش آینه‌ای خواهد شد که بشر در آن چهره بی پرده ی جنایتکاران را می‌بیند؛ چهره‌ای که سخنش روایت رنج خواهد بود، رنجی که نه خاموش خواهد شد، نه فراموش. او وقتی دهان بگشاید، انسان ها به ناچار سکوت خواهند کرد، زیرا صدایش صدای حقیقتی خواهد بود که از گلوی هیچ تماشاگری بیرون نمی‌آید؛ تنها از جان کسی که ویرانی را زندگی کرده.
او سند زنده دوام زندگی در دل تاریکی و قلدری جباران تاریخ خواهد بود؛ کودکی که از دل تاریکی عبور کرده تا چراغی شود برای فردایی که بشر جهان را بدون قلدری و ظلم و جنگ می‌خواهد، گام‌هایش پیام خواهند داد، نگاهش شهادت خواهد داد، و بودنش اعتراض خاموشی خواهد بود به هر زخمی که بر روح انسانیت نشسته. آینده از آنِ اوست؛ آینده‌ای که در آن، داستانش روایت رنج، درس ایستادگی، امید و تولد دوباره خواهد بود. او نه قربانی، که گواه خواهد بود؛ گواه اینکه حتی در عمیق‌ترین ویرانی‌ها نیز، زندگی راهی برای برخاستن می‌یابد، برای مبارزه، برای مقاومت، برای ایران، برای وطن!

حجت محمودی، دانشجوی دکترای دانشگاه علوم پزشکی تبریز 
انتهای پیام/