جام جهانی؛ شاید وقتی دیگر ...

در روزگاری که جنگ و خشونت؛ جان کودکان معصوم در مدارس و بیمارستان‌ها و زنان و مردان بی‌گناه را در خانه‌هایشان می‌گیرد، سکوت در برابر رنج انسان‌ها دیگر بی‌طرفی نیست؛ بلکه نوعی چشم‌پوشی از حقیقت و مسئولیت انسانی است. هرگونه حمله به غیرنظامیان، زیرساخت‌های درمانی و آموزشی، نه فقط نقض آشکار اصول انسانی و حقوق بین‌الملل، بلکه زخمی بر وجدان جمعی جهان است.
همان‌گونه که بارها نسبت به خطر گسترش جنگ‌های منطقه‌ای و پیامدهای فرامنطقه‌ای آن هشدار داده شده، واقعیت این است که هیچ آتشی در جغرافیای محدود باقی نمی‌ماند. جنگ، اگر مهار نشود، از مرزها عبور می‌کند؛ امنیت، اقتصاد، افکار عمومی و مناسبات جهانی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و هزینه بی‌تفاوتی را متوجه همه می‌سازد. از این رو، سکوت در برابر کشتار غیرنظامیان و عادی‌سازی خشونت، نه فقط خطایی اخلاقی، بلکه مشارکت در بازتولید بحران است.
جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری، رسانه‌ها، نخبگان و وجدان‌های بیدار باید روشن و صریح اعلام کنند که جان انسان‌ها نباید قربانی ملاحظات سیاسی شود. حمایت مستقیم یا غیرمستقیم از عاملان کشتار غیرنظامیان، و حتی سکوتی که به تداوم این وضعیت یاری رساند، باید از منظر اخلاقی و حقوقی مورد پرسش قرار گیرد.
در چنین شرایطی، نسبت میان امنیت جهانی و رویدادهای بزرگ بین‌المللی نیز قابل چشم‌پوشی نیست. ورزش، در ذات خود، حامل پیام سلامت، امنیت، آرامش، همزیستی و احترام متقابل است. اگر کشوری جنایتکار مثل آمریکا در معرض اتهام ثابت شده، عینی و جدی درباره نقش‌آفرینی در گسترش ناامنی، جنگ و بی‌ثباتی قرار دارد، این پرسش به‌طور طبیعی مطرح می‌شود که آیا می‌تواند میزبان شایسته و مطمئنی برای بزرگ‌ترین و پرمخاطب‌ترین رویداد ورزشی مثل جام جهانی فوتبال باشد یا نه...
بر این اساس، انتظار می‌رود جامعه ورزش جهان، به‌ویژه نهادهای مسئول مانند فیفا، فدراسیون ها، بازیکنان و هواداران؛ با نگاهی مسئولانه، مستقل و همه‌جانبه، موضوع میزبانی رویدادهای بزرگ را در پرتو معیارهای امنیت پایدار، کرامت انسانی و مسئولیت بین‌المللی مورد بازبینی قرار دهند. مسئله صرفاً فوتبال نیست؛ مسئله این است که آیا می‌توان پرچم صلح را بر فراز کشور و میدانی برافراشت که سایه جنگ و رنج انسان‌ها بر آن سنگینی می‌کند و رییس جمهورش به عنوان کودک آزار جزیره اپستین و معترف ایجاد داعش؛ جایزه صلح فوتبال میگیرد؟!
امروز بیش از هر زمان دیگر باید یادآور شد که ورزش نمی‌تواند پوششی برای تطهیر خشونت باشد. صلح، با شعار به دست نمی‌آید؛ با احترام به جان انسان‌ها، توقف جنگ، و پایبندی به عدالت و امنیت واقعی معنا پیدا می‌کند.
به قلم  اصغر وثوقی 
مدیر روابط عمومی دانشگاه پیام نور استان آذربایجان شرقی