یادداشت/

تراکتور فرزند ناتنی نیست؛ آقایان مسئول، سکوت تا کِی؟

1405/08/24 - 19:26 - کد خبر: 173438 نسخه چاپی

نصر: آقایان مسئول؛ فوتبال تبریز فرزند ناتنی فوتبال ایران نیست و هوادارانش نیز شهروندان درجه دوم این کشور نیستند. مطالبه آنان روشن است: اجرای یکسان قانون، حفظ حرمت مردم و برخورد بدون تبعیض با توهین و تخلف؛ مطالبه‌ای که برای شنیده‌شدن نباید هر بار به فریاد سکوها تبدیل شود.

تبریز در تاریخ فوتبال ایران، شهری صاحب‌ریشه است. نام‌هایی چون حسین صدقیانی، بخشی از پیوند عمیق این شهر با شکل‌گیری و گسترش فوتبال کشورند. بااین‌حال، حق برخورداری از عدالت حتی به چنین پیشینه‌ای هم وابسته نیست؛ هر تیم و هر هواداری، از هر شهر و منطقه‌ای، باید در برابر قانون از حقوق برابر برخوردار باشد.

آنچه امروز بسیاری از هواداران تراکتور را آزرده کرده، احساس تکرارشونده تبعیض است؛ احساسی که با تصمیم‌های بحث‌برانگیز داوری، مقایسه آرای انضباطی و نحوه مواجهه برخی برنامه‌های تلویزیونی با این تیم تشدید می‌شود. پاسخ به این اعتراض‌ها، صرفاً انکار یا دعوت هواداران به آرامش نیست. فدراسیون فوتبال باید با توضیح روشن، انتشار مستندات و ارائه معیارهای قابل سنجش نشان دهد که قانون برای همه یکسان اجرا می‌شود.

اگر پرونده‌هایی که در ظاهر مشابه‌اند، احکام متفاوتی دارند، تفاوت مستندات و مبنای تصمیم باید توضیح داده شود. اگر رسانه‌ای عنوان «ملی» دارد، باید در گفتار و رفتار خود نیز حرمت همه مردم ایران را نگه دارد. تریبون عمومی، محل تحقیر هواداران و هویت شهرها نیست.

توهین‌های قومیتی و تحقیر هویت مردم را نیز نمی‌توان به حساب هیجان مسابقه گذاشت. رقابت ورزشی هر اندازه پرشور باشد، مجوز اهانت نیست. برخورد با چنین رفتارهایی باید سریع، روشن و یکسان باشد؛ چه از سکوی هواداران رقیب شنیده شود و چه از میان هواداران خودی. دفاع از تراکتور زمانی معتبرتر است که بر همان اصولی استوار بماند که از دیگران مطالبه می‌کنیم.

در این میان، مسئولیت مدیران و نمایندگان استان چیست؟ کسانی که در روزهای پیروزی کنار نام تراکتور دیده می‌شوند، در روزهای اعتراض و آزردگی هواداران نیز باید حضور مؤثر داشته باشند. حمایت از حقوق مردم با پیام تبریک کامل نمی‌شود؛ پیگیری رسمی، مطالبه پاسخ و اعلام نتیجه به افکار عمومی می‌خواهد.

در حافظه بسیاری از هواداران، آیت‌الله آل‌هاشم شخصیتی بود که هم صدای اعتراض آنان را می‌شنید و هم با تذکر به رفتارهای نادرست، به آرام‌شدن فضا کمک می‌کرد. امروز نیز جای چنین رویکردی خالی است؛ رویکردی که دفاع از حق و جلوگیری از تشدید اختلاف را هم‌زمان دنبال کند.

انتظار از استاندار، امام‌جمعه محترم و نمایندگان مجلس روشن است: اعتراض‌های هواداران را بشنوند، موارد مستند را از مسیر رسمی پیگیری کنند و نتیجه را شفاف با مردم در میان بگذارند. سکوت طولانی، احساس بی‌پناهی و بی‌اعتمادی را بیشتر می‌کند.

تراکتور امتیاز ویژه نمی‌خواهد؛ عدالت می‌خواهد. فوتبال ایران زمانی ملی است که قانونش برای همه یکسان باشد و حرمت هیچ مردمی در آن نادیده گرفته نشود.
به قلم ایوب نیکنام لاله | پژوهشگر تاریخ تبریز
انتهای پیام/
تراکتور فرزند ناتنی نیست؛ آقایان مسئول، سکوت تا کِی؟

ثبت نظر

نمایش 2 نظر

پاسخ   توحید   1 روز پیش  

باتشکر مجدد.تراکتور قلب آذربایجان است.بی احترامی به به مردم آذربایجان، تراکتور و هوادارانش چند سالییه که در ورزشگاه های ایران به بهانه های مختلف ادامه داره ومتاسفانه هیچ برخورد تاثیر گذاری نشده.عات اصلی این توهین ها هم غول فوتبال ایران شدن باشگاه تراکتوره .اگه مثل ملوان یا چادرملو تیم معمولی بود این اتفاقا نمی افتاد

پاسخ   توحید   1 روز پیش  

خیلی ممنون از خبرگزاری نصر.تنها خبرگزاری که حرف حق می زند.
سامانه مولد پرتال ستاک