انحراف ساختاری از خرس و پاستیل تا حق انتخاب و عاملیت

این روز با هدف مقابله و ایمن سازی دختران در برابر آسیب های عینی، از کودک همسری و خشونت های پنهان تا بازماندگی از تحصیل و محرومیت از فرصت های برابر تصویب شده است و یک جشن فانتزی برای هدیه و تبریک نیست.
اما آنچه امروز در ویترین بازار و رسانه ها میبینیم تبدیل یک «مطالبه ساختاری به یک فرصت فروش » است.
موضوع اول این است که سرمایه داری مصرف گرا مفاهیم رهایی بخش را ساده سازی میکند چون صحبت از ناامنی در فضای عمومی یا تبعیض شغلی امری اضطراب آور است و محصولی برای فروش تولید نمیکند اما ماگ صورتی پاستیل و خرس عروسکی به سرعت فروخته میشوند. خریدن یک کادو عذاب وجدان جمعی را خاموش و تعهد اخلاقی را با یک تراکنش بانکی جایگزین میکند با این کار مطالبه ،ساختاری کالایی سازی شده و وجدان جمعی را تسکین میدهد.
مساله بعدی تعریف دختران با کلیشه هایی چون دل نازک، شکننده و محتاج مراقبت دائمی است که دقیقاً بازتولید جنسیت زدگی خیرخواهانه است، رویکردی که ناخودآگاه صلاحیت تصمیم گیری استقلال مالی و عاملیت فردی را از دختر سلب میکند.
اما موضوع مهم تر، سلب مسئولیت از نهادهای تصمیم ساز است، وقتی روز جهانی دختر به یک دورهمی خانوادگی و تبریک اینستاگرامی تقلیل می یابد دیگر مطالبه ای برای اصلاح قوانین ایمن سازی زیرساخت های شهری یا بودجه ریزی آموزشی شکل نمیگیرد و نهادهای تصمیم گیر بی مسئولیت از این شرایط بسیار راضی هستند.

برای بازگرداندن معنای اصلی به این روز نیازمند تغییر زمین بازی از «حمایت ترحم آمیز به برابری فرصتها» هستیم
در تبلیغات و مسئولیت اجتماعی برندها بایستی در کمپین های زرد «پینک واشینگ» به جای تخفیفهای کلیشه ای رژ لب و آرایش و تزریق و..... بودجه ها را صرف آموزش سواد مالی مهارتهای دیجیتال و کارآفرینی دختران در مناطق کم برخوردار کنند.
مدارس و نهادهای اجتماعی میتوانند کارگاههای گفتگو محور با متدهایی مثل «تئاتر شورایی برگزار کنند تا دختران نوجوان به جای شنیدن نصیحتهای تکراری صدای واقعی دغدغه ها و ناامنیهای زیسته خود را بیان و مطالبه کنند.
خانواده ها نیز با گذر از تقویت «تأییدطلبی مبتنی بر استانداردهای زیبایی» به پرورش جرات مندی، تاب آوری و عاملیت می‌توانند شرایطی را فراهم کنند که دختران بیش از آنکه نیازمند مراقبت قیم مآبانه باشند، به فضایی امن برای خطا کردن آموختن و ساختن هویت مستقل دست یابند.
خلاصه اینکه تکریم واقعی دختران در جعبه های کادو پنهان نیست؛ احترام واقعی به رسمیت شناختن حق آنها در انتخاب آزادانه امنیت در زیست شهری و برابری در دستیابی به قدرت و دانش است.
به قلم مجید رحمانی / فعال اجتماعی
انتهای پیام/