باغچه‌بان؛ مدرسه‌ای که سکوت در آن شنیدنی است

به گزارش نصر، مدرسه باغچه‌بان، به‌عنوان نخستین مرکز آموزش استثنایی آذربایجان شرقی که توسط جبار باغچه‌بان پایه‌گذاری شد، سال‌هاست مرکز آموزش کودکان کم‌شنوا و ناشنواست. سازه‌ای که راهروهایش با صدای خنده و نشاط کودکان جان می‌گیرد و لبخند لحظه‌ای از چهره معلمان و دانش‌آموزان آن پاک نمی‌شود. این مرکز آموزشی هرگز تغییر کاربری نداده و از گذشته تا به امروز، محل آموزش گروه‌های مختلف کودکان استثنایی بوده است.

معجزه کاشت حلزون و تحول آموزش
در دهه ۷۰ و ۸۰، این مدرسه بیش از ۷۰۰ دانش‌آموز دختر و پسر داشت؛ اما امروزه با پیشرفت علم پزشکی و اجرای طرح‌های غربالگری شنوایی نوزادان در بیمارستان‌ها، آمار کودکان ناشنوای مطلق به طرز چشمگیری کاهش یافته است.
نسرین پرواس، مدیر مدرسه باغچه‌بان تبریز، در گفت‌وگو با نصر در تشریح روند آموزش این کودکان اظهار داشت: طی دو دهه اخیر با کاشت حلزون و اقداماتی مانند گفتاردرمانی و تربیت شنوایی، تعداد دانش‌آموزان نیازمند به آموزش‌های خاص در تبریز به زیر ۱۵۰ نفر رسیده است. وی افزود: همچنین با تأسیس مدرسه محمد مردانی‌آذر، دانش‌آموزان پسر به آن مرکز منتقل شده و این مجموعه به‌صورت دخترانه به فعالیت خود ادامه می‌دهد.
پرواس درباره امکان حضور کودکان کم‌شنوا در مدارس عادی افزود: کودکانی که فرایند کاشت حلزون و تربیت شنوایی آن‌ها در دوران طلایی آموزش، یعنی از تولد تا ۷ سالگی با موفقیت طی می‌شود، می‌توانند در مدارس عادی تحصیل کنند. با این حال، برخی کودکان علاوه بر مشکل شنوایی، دچار بهره هوشی پایین یا آسیب‌های دیگر هستند که حضور آن‌ها در مدارس ویژه را برای حفظ سلامت روان و دریافت آموزش‌های یکدست ضروری می‌سازد.

رد پای اقتصاد در نگهداری دستگاه‌های وارداتی
مدیر مدرسه باغچه‌بان با قدردانی از حمایت‌ها تصریح کرد: خوشبختانه سازمان بهزیستی تا ۹۰ درصد هزینه‌های اولیه عمل کاشت حلزون برای کودکان زیر ۶ سال را تقبل می‌کند و خیرین نیز همراه و کمک ما بوده‌اند. اما چالش اصلی، هزینه‌های بسیار سنگین قطعات، تعمیر و جایگزینی قطعات دستگاه کاشت حلزون است.
پرواس تأکید کرد: قطعات دستگاه کاشت حلزون تماماً وارداتی بوده و مستقیماً تحت تأثیر نوسانات قیمت ارز قرار دارد. در صورت بروز نقص فنی یا خرابی، بسیاری از خانواده‌های کم‌‌برخوردار توان مالی جبران و تعمیر آن را ندارند و این موضوع می‌تواند فرایند یادگیری و شنوایی کودک را با وقفه مواجه کند.

بازسازی کامل بنا در تابستان ۱۴۰۵
این مدرسه تاریخی که در سال‌های گذشته فرسوده شده بود و در جنگ نیز آسیب‌هایی را متحمل شد، در تابستان ۱۴۰۵ به طور کامل بازسازی و نوسازی شد.
امروز مدرسه باغچه‌بان با دارا بودن امکانات ویژه‌ای همچون اتاق‌های گفتاردرمانی، شنوایی‌سنجی، تربیت شنوایی و مرکز مشاوره، یکی از مجهزترین مدارس استثنایی استان محسوب می‌شود و به دلیل کاهش تعداد دانش‌آموزان ناشنوا، پذیرای سایر دخترانی است که نیازمند خدمات ویژه آموزشی هستند.

در پایان گفتنی است که باید از اهمیت شناخت عمومی نسبت به افراد استثنائی سخن گفت. همه ما عضو جامعه انسانی هستیم و همه ما باید روش ارتباط درست با یکدیگر را بدانیم و بشناسیم. کودکان مدارس استثنائی نیز همچون سایر دانش‌آموزان عضوی از جامعه ما هستند و در نظر گرفتن وجود آن‌ها در جامعه یک امر الزامی است.

انتهای پیام/