افزایش بیش از چهار برابری وسعت دریاچه ارومیه

به گزار ش نصر، محمدحسین حسن زاده روز سه شنبه در گفت وگو با خبرنگار ایرنا، وسعت کنونی دریاچه ارومیه را ۲۰۷۰ کیلومتر مربع اعلام و اظهار کرد: این در حالی است که پارسال وسعت این دریاچه تنها ۴۸۱ کیلومترمربع بود که این موضوع ناشی از بارندگی های مناسب امسال، اجرای طرح های احیا و شرایط مناسب آب و هوایی منطقه می باشد.
به گفته وی تراز اکولوژیک وسعت دریاچه ارومیه چهار هزار و ۶۳۵ کیلومتر مربع است که برای رسیدن به این تراز فاصله بسیار زیادی وجود دارد.
حسن زاده ادامه داد: اکنون تراز آب دریاچه ارومیه نیز معادل ۱۲۷۰.۶۳ متر است که نسبت به اول مهر ماه سال گذشته افزایش مناسبی دارد، به طوری که این تراز سال گذشته در همین موقع برابر با ۱۲۶۹.۵۰ متر بود و بر اساس آمارهای رسمی و دقیق تراز آبی اکولوژیک این دریاچه باید به عدد ۱۲۷۴.۱۰ برسد.
وی همچنین از افزایش چشم گیر حجم آب دریاچه ارومیه در زمان حاضر خبر داد و با بیان اینکه این عدد اکنون برابر با ۲.۶۷ میلیارد مترمکعب است، یادآور شد: این عدد پارسال در همین زمان معادل ۰.۲۸ میلیارد مترمعکب بود که در این خصوص شاهد رشد قابل توجه آب ورودی به بستار دریاچه هستیم.
حسن زاده حجم اکولوژیک آب دریاچه ارومیه را بیش از ۱۵ میلیارد مترمکعب عنوان و اضافه کرد: هر چند فاصله حجم آبی بستر دریاچه با این عدد بسیار زیاد است، اما با تداوم بارش های در سال های آینده و خروج از خشکسالی های چندین ساله و نیز اجرای طرح های احیا و نیز رعایت الگوی کشت در اطراف دریاچه می توان ضمن تثبیت شرایط رو به بهبود، نسبت به افزایش حجم آبی این دریاچه امیدوارتر شد.
به گزارش ایرنا، مساحت دریاچه ارومیه در سال ۱۳۷۷ در حدود ۶ هزار کیلومتر مربع بود که در ردیف بیست و پنجمین دریاچه بزرگ دنیا از نظر مساحت قرار می‌گرفت و بر اساس آمارهای موجود بیشترین حجم آب به میزان ۳۲ میلیارد متر مکعب آب در سال ۱۳۷۴ به ثبت رسیده است.
پیشتر این دریاچه به عنوان بزرگ‌ترین دریاچهٔ داخلی ایران، بزرگ‌ترین دریاچهٔ آب شور خاورمیانه و ششمین دریاچهٔ بزرگ آب شور دنیا شناخته می‌ شد.
دریاچه ارومیه یکی از جاذبه‌های توریستی و طبیعی ایران در شمال غرب کشور است که در سال‌های نه چندان دور آب مناسبی را در اختیار داشت که این شرایط از میانه دهه ۱۳۸۰ به تدریج و با سرعت بالایی رو به وخامت گذاشت به طوری که ارتفاع آن سالانه حدود ۴۰ سانتی متر کاهش یافت.
بخش بزرگی از آب این دریاچه از رودخانه‌های زرینه‌رود، سیمینه‌رود، تلخه رود، گدار چای، باراندوزچای، شهرچای، نازلی چای، زولاچای و قلعه چای تغذیه می‌شود.
کارشناسان مهمترین دلایل وضعیت بحرانی این دریاچه را شامل ساخت و بهره‌برداری بی‌رویه از بیش از ۹۰ سد در حوضهٔ آبریز، برداشت بی‌رویه از آب‌های زیرزمینی، کشاورزی ناپایدار و انتقال منابع آب بدون ارزیابی زیست‌محیطی، همراه با کاهش بارش و افزایش تبخیر در اثر تغییرات اقلیمی عنوان می کنند.
انتهای پیام/