ایران، یمن، چین، توسعه و یوسف پزشکیان!

گفتم: روح بلند شهیدان ما در آرامش… من در آن اتمسفر به دنیا نیامدم، وقتی به دنیا آمدم جنگ تمام شده بود، در رویدادها و اتفاقات تاریخی هم بیشتر دنبال فهم چرایی رویداد، درک رنج آن، گذر و الهام گرفتن و عبرت گرفتن هستم تا مطلق نگاه کردن.
اما ما نسل بعد از جنگ آدم های جالبی هستیم، نمی‌دانم معنای اخلاص برای شما چیست؟
برای من که نسل بعد از دفاع مقدس هشت ساله هستند ( و نسل جنگ کنونی): ما هر ایده ای که به حفظ انسان ها، ساختمان ها، خانه ها و سرزمین‌مان ختم شود را دوست داریم. این اخلاص ما و دیگرخواهی ماست.
مردم ما سرد و گرم چشیده روزگارند… به وقتش جانفشانی هم کردند و می کنند.
اما مهمترین رسالت سیاستمداران ما چیست؟ «اینکه کشور را از حالت بقا دربیارند و برای توسعه بکوشند. کشور را متعلق به یک قشر خاص نبینند. مجهز به دانش روز ، مشاوران درجه یک و بینش توسعه محور و نه بقا محور باشند.»
چند روز پیش داشتم یک جایی می خواندم که چینی ها حتی در مورد حروف اضافه ای که در تعامل خود با غرب به کار می برند از قبل بحث کرده و در میان خود به اجماع می رسند. سیاستمداران ما چطور؟ همین قدر حساس به «سیاست ورزی» هستند؟
حالا که این روزها صحبت از یمن و یوسف پزشکیان بلند است (کسی که منصف است می داند، یوسف پزشکیان چه گفته و ایراد سخن فقط به شتابزدگی است نه محتوای پاسخ به آن مخاطب خاص) بد نیست به صحبت ایشان از چین و سفر چین اشاره ای کنم: در نوشته ای با عنوان «اژدهای آرام چین و پرنده پرصدای ایران» گفته بود: حدود ۱۰ سال پیش برای سه ماه در پکن بوده و از سرعت تحولات چین شگفت‌زده شده است.
بخش مهمی از نوشته‌اش این بود که چین را برخلاف تصویر معمول «اژدهای پرسر‌وصدا»، کشوری توصیف می‌کرد که «خیلی آرام و بی‌سر و صدا دارد دنیا را می‌بلعد»؛ یعنی توسعه و گسترش نفوذش را بدون هیاهوی زیاد پیش می‌برد. یعنی «عمل‌گرایی، برنامه‌ریزی بلندمدت و پرهیز از هیاهو و تمرکز بر نتیجه به‌جای تبلیغ»‌ و چنین اهتمامی، بینش و اخلاص دراز مدت می طلبد...
به قلم زهرا حیدری
انتهای پیام/