یادداشت/
سکو؛ رسانه ای زنده برای ساختن برند جهانی تراکتور
1405/05/22 - 21:48 - کد خبر: 166269
نسخه چاپی
نصر: در فوتبال امروز، برند یک باشگاه فقط در لوگو، پیراهن، جامها و قراردادهای تجاری ساخته نمیشود؛ گاهی مهمترین سرمایه برند روی سکوها شکل میگیرد؛ جایی که هویت، موسیقی، رنگ، آیین و شور هواداری میتوانند تصویری بسازند که از مرزهای ورزشگاه عبور کند.
نمونههای جهانی این ظرفیت کم نیستند. در جام جهانی ۲۰۲۶، آیین هماهنگ وایکینگی هواداران نروژ به بخشی از روایت رسانهای این تیم تبدیل شد و ارلینگ هالند نیز در دل همین تصاویر و آیینها بیش از پیش در قاب رسانهها قرار گرفت. در ترکیه نیز استقبال و تشویق متفاوت هواداران از محمد صلاح در نخستین حضورش در ترابزون، نمونهای دیگر از تبدیل یک لحظه هواداری به محتوایی فراتر از ورزشگاه بود؛ لحظهای که در فضای مجازی بازتاب گستردهای پیدا کرد و بار دیگر نشان داد فرهنگ هواداری چگونه میتواند به بخشی از هویت رسانهای یک باشگاه تبدیل شود.
تراکتور اما از این سرمایه سالهاست برخوردار است. پرشورها بارها با حضور جمعی، شعارها و شیوه متفاوت تشویق، تصاویر و ویدئوهایی ساختهاند که در شبکههای اجتماعی دیده و بازنشر شده است. بنابراین مسئله تراکتور، ساختن این هویت از صفر نیست؛ مسئله، مدیریت و حرفهایکردن سرمایهای است که پیشتر بهصورت خودجوش وجود داشته و تبدیل آن به یک برند هواداری در تراز جهانی است.
تبریز نیز برای این کار دست خالی نیست؛ شهری با پیشینهای غنی از آیین، موسیقی و فرهنگ جمعی که میتواند الهامبخش طراحی آیینهای اختصاصی سکوها باشد. اگر این عناصر با طراحی حرفهای، موسیقی و ریتم بومی، شعارهای اختصاصی، اجرای هماهنگ بصری و روایت رسانهای همراه شوند، سکوهای تراکتور میتوانند از یک پدیده هواداری منطقهای، به یکی از نمونههای قابل توجه فرهنگ هواداری در فوتبال جهان تبدیل شوند.
حضور بازیکنان نیز بخشی از همین ظرفیت است. علیرضا بیرانوند، ملیپوشی که پس از درخشش در جام جهانی در تراکتور ماند، میتواند صاحب یک آیین تشویقی اختصاصی شود؛ همانطور که بازیکنان تازهوارد میتوانند با روایت و استقبال ویژه، از نخستین روز حضورشان بخشی از حافظه هواداری باشگاه شوند.
برندسازی جهانی الزاماً از هزینههای بزرگ آغاز نمیشود؛ از خلق لحظهای اصیل و تکرارپذیر آغاز میشود؛ لحظهای که مردم بخواهند آن را ببینند، ثبت کنند و دوباره منتشر کنند.
تراکتور به دلیل پیشینه متفاوت فرهنگ هواداریاش، امروز این ظرفیت را دارد که سکوهایش را از یک تجربه هیجانی به یک رسانه فرهنگی و دارایی برند تبدیل کند؛ نه صرفاً در سطح منطقه، بلکه در رقابت با بهترین نمونههای فرهنگ هواداری فوتبال.
سکوهای یادگار امام میتوانند استودیوی تولید هویت جهانی تراکتور باشند؛ نخستین قاب این روایت شاید در بازی پیشروی تراکتور مقابل پیکان ساخته شود.
حال پرسش اینجاست: برای برندسازی هویتی تراکتور چه تدابیری اندیشیده شده است تا این ظرفیت کمنظیر پرشورها، نه فقط در قابهای مقطعی و وایرال، بلکه بهعنوان بخشی از یک هویت منسجم و جهانی به نمایش گذاشته شود؟
به قلم وحیده برزگر
انتهای پیام/
نصر