پوریا اشتری با جهان پرستاره کلماتش جاودانه شد

به گزارش نصر، پوریا اشتری، شاعر، مترجم، نوازنده دف و انسانی که مهربانی، فروتنی و عشق به هنر، مهم‌ترین شناسه‌های شخصیت او بود، چشم از جهان فروبست.
دکتر اشتری، متولد ۱۳۵۷ و دانش‌آموخته دکترای مهندسی متالورژی، سال‌ها از زندگی خود را وقف آفرینش ادبی، ترجمه و موسیقی کرد؛ مسیری که در آن، واژه‌ها برای او تنها ابزار نوشتن نبودند، بلکه راهی برای گفت‌وگو با انسان، زندگی و امید بودند.
از او مجموعه شعرهای «حاشای تماشا»، «شاید این بار» و «مویه‌ها به زبان مادری ساز می‌شوند» به یادگار مانده است؛ آثاری که بازتاب نگاه شاعرانه، دغدغه‌های انسانی و دلبستگی عمیق او به زبان و فرهنگ بودند.
پوریا اشتری در عرصه ترجمه نیز حضوری مؤثر داشت و با برگردان آثاری چون «در صدای تو بوسیدم آفتاب را»، «بی‌گناه‌ها»، «هزار تو»، «کودکی از حلب» و «به من شلیک کن»، و آثار ماندگار دیگر، مخاطبان فارسی‌زبان را با روایت‌هایی از رنج، عشق، انسانیت و امید همراه کرد.
او در کنار فعالیت‌های ادبی، فعال عرصه موسیقی و نوازنده دف نیز بود و موسیقی را همچون شعر، زبانی برای بیان احساس و پیوند دل‌ها می‌دانست.
آنان که او را از نزدیک می‌شناختند، بیش از هر چیز از مهربانی، نجابت، تواضع و لبخند آرامش‌بخش او سخن می‌گویند؛ ویژگی‌هایی که نامش را نه فقط در میان اهالی فرهنگ و هنر، بلکه در قلب دوستان و همراهانش ماندگار کرده است.
اکنون اگرچه صدای دف او خاموش شده و قلمش دیگر بر صفحه کاغذ نخواهد نشست، اما جهان واژه‌هایی که آفرید و ترجمه‌هایی که به یادگار گذاشت، همچنان روایتگر حضور او خواهند بود.
درگذشت دکتر پوریا اشتری، ضایعه‌ای تلخ برای جامعه فرهنگی، ادبی و هنری تبریز و ایران است. یاد و نام این شاعر، مترجم و هنرمند فرهیخته، در حافظه فرهنگ این سرزمین و در دل دوستدارانش زنده خواهد ماند.
بعضی انسان‌ها با رفتن، غایب نمی‌شوند؛ در کتاب‌هایی که ترجمه کرده‌اند، در شعرهایی که سروده‌اند و در خاطره مهربانی‌شان، به زندگی ادامه می‌دهند. پوریا اشتری از همین جنس بود.
پیکر این هنرمند فرهیخته، صبح روز پنجشنبه ۱۵ مردادماه، ساعت ۱۱ صبح در قطعه هنرمندان آرامستان وادی رحمت تبریز بر. دست عزیزان و دوستداران فرهنگ و هنر تشییع و به جایگاه ابدی خود سپرده می شود.
انتهای پیام/