خانه‌هایی شبیه پانسیون؛ وقتی اقتصاد، زندگی مشترک را خاموش می‌کند

گرانی سرسام‌آور، کاهش قدرت خرید و ناتوانی درآمدها در تأمین هزینه‌های اولیه زندگی، شرایطی را رقم زده که زن و شوهر بخش عمده روز را صرف تلاش برای زنده ماندن می‌کنند، نه زندگی کردن. در چنین وضعیتی، طبیعی است که روابط عاطفی و زیست زناشویی به حاشیه رانده شود و فرسودگی روانی جای صمیمیت را بگیرد.
تبلیغات گسترده برای فرزندآوری نیز در حالی ادامه دارد که بسیاری از کارشناسان معتقدند بدون بهبود وضعیت اقتصادی، این سیاست‌ها اثر ملموسی نخواهد داشت. هشدارها درباره کاهش شدید جمعیت ایران در دهه‌های آینده، نتیجه مستقیم همین فشارهای معیشتی و ناامیدی اجتماعی است.
امروز پدر و مادر خانواده ناچارند از صبح تا شب برای تأمین حداقل هزینه‌های زندگی تلاش کنند؛ از اجاره‌بهای سنگین مسکن گرفته تا هزینه درمان، تحصیل فرزندان و تهیه ابتدایی‌ترین اقلام سبد معیشت. فشاری که برای بسیاری، حتی فرصت نفس کشیدن باقی نگذاشته است.
در این میان، تعدیل نیرو و بیکاری نیز به بحرانی مضاعف تبدیل شده است. حقوق ناچیز بیمه بیکاری، پاسخگوی بخش کوچکی از هزینه‌های روزمره هم نیست و بسیاری از خانواده‌ها را در وضعیت شکننده‌تری قرار داده است.
سکوت مجلس و نمایندگان مردم در برابر این شرایط، پرسش‌برانگیز است و بسته‌های حمایتی محدود دولت نیز نتوانسته از حجم این فشارها بکاهد. نشانه‌های این بحران را می‌توان در کاهش شدید مصرف لبنیات، افت توان خرید میوه و حذف بسیاری از کالاهای ضروری از سفره مردم مشاهده کرد؛ کالاهایی که حالا در مغازه‌ها می‌مانند و خریداری ندارند.
ادامه این روند تنها یک بحران اقتصادی نیست؛ بلکه تهدیدی جدی برای بنیان خانواده و آینده اجتماعی کشور به شمار می‌رود. خانه‌ای که فقط محل خواب باشد و در آن احساس، آرامش و رابطه انسانی کمرنگ شود، در آینده آسیب‌های اجتماعی گسترده‌ای به همراه خواهد داشت.
اکنون بیش از هر زمان دیگری، ضرورت دارد مسئولان برای نجات معیشت خانوار و بازگرداندن امید به زندگی مردم، تصمیمی اساسی و مؤثر اتخاذ کنند؛ پیش از آنکه هرم جمعیتی کشور و بنیان خانواده، بیش از این آسیب ببیند.
به قلم سجاد اسدی
انتهای پیام/