یادنامه‌ ای برای دختران پرواز کرده/ حلما و دختران میناب، صدای ناتمام رویاهای کوچک

بی تردید روز دختر، تنها روز ستایش لطافت و لطیف‌زیستی نیست بلکه روز پاسداشت جایگاه والای دخترانی است که در این سرزمین، همیشه سرچشمه امید، پایداری و زیبایی بوده‌اند. روزی برای مرور رنج‌هایی که گاه بر گلبرگ زندگی‌شان نشسته و زخم‌هایی که ردپای آن را امروز می‌توان در دل مادرانی دید که دلبندانشان را از دست دادند.
سرزمین مادری، بارها شاهد رویاهای کوچک و ناتمام دخترانی بوده که آرزوهایشان را هنوز می‌توان در گوشه‌گوشه کوچه‌ها حس کرد؛ دخترانی که لبخندشان زودتر از آنچه باید، از جهان خاکی کوچید. در چهره مادران داغدار، می‌شود رد همان رنج خاموش را دید؛ رنجی که سال‌ها می‌گذرد اما عمقش در نگاه مادرانه‌شان باقی می‌ماند. این درد، هرچند بی‌صدا، روایت روشنی است از این‌که امنیت و آرامش دختران، همیشه گران‌بهاترین سرمایه این سرزمین بوده و خواهد بود.
امروز دل‌هایمان راهی میناب مهربان می‌شود؛ جایی که دختران دانش‌آموز با چشم‌هایی پر از رویا، هنوز زیباترین درس‌ها را می‌نویسند و در کلاس‌های کوچک‌شان، نام دوستانی را آرام‌آرام زمزمه می‌کنند که بی‌هیچ گناهی، سهمشان از زمین کوتاه شد و آسمان سهمشان گردید.  
میناب این روزها، بیش از همیشه صدای ظریف اما استوار دخترانش را با جهان در میان می‌گذارد؛ دخترانی که هنوز الفبای زندگی را یاد نگرفته بودند اما یاد گرفتند که حتی در دل تاریکی، چراغی روشن نگه دارند و امید را بخش جدایی‌ناپذیر هر صبح کنند.
 حال میان  نام‌ همه فرشته ها، «حلما» طفلک معصوم تبریزی، دخترکی که نامش نشانه بردباری و وقار است، چون نسیمی آرام اما عمیق، بر دل‌ها می‌نشیند. 
حلما و تمام شهیدان کوچکمان که قصه‌شان ناتمام ماند، امروز در جشن باشکوه آسمان، شمع‌های کوچک را در دست گرفته‌اند و لبخندشان، از آن بالا بر جهان سایه گسترانده و زمین را از غم دور می‌کنند.
آن‌ها پرستوهای کوچکی هستند که زودتر از موعد پرواز کرده و به ملکوت پیوستند اما ردپرهای لطیف‌شان هنوز بر خاک دل‌های ما پیداست. ردی که ما را دعوت می‌کند دنیایی بسازیم که در آن، هر دختر، هر کودک، در سایه آرامش و مهربانی بزرگ شود.
روز دختر، در کنار همه رنگ‌های شاد و امیدبخشش، یادآور یک پیمان ابدی است؛  پیمان پاسداری از امنیت، کرامت و آینده دختران.  
تعهد به اینکه دست کوچک هیچ دختری از امنیت، محبت، آغوش خانواده و حق زندگی بی هراس خالی نماند، تعهد به اینکه دختران امروز، چه در میناب و چه در هر نقطه از ایران، فردا را با امید، آرامش و رویا بسازند وهیچ مادری، سوگ فرزند را در آغوش نکشد.
امسال، روز دختر را با یاد ستاره‌هایی که به آسمان پیوستند گرامی می‌داریم؛ با چشم و دل‌هایی که اندوه را می‌شناسند، اما از امید دست نمی‌کشند و آینده ایمان دارند و با قلب هایی که باور دارند هر دختری، ستاره‌ای است که اگرچه گاهی زودتر بدرخشد و خاموش شود، اما روشنایی‌اش تا همیشه در آسمان سرزمین مادری می‌ماند.
انتهای پیام/