جنگ اجتناب‌ناپذیر ۱۴۰۴

جنگ های ۱۴۰۴، از پناه دادن اولیه شاه ایران توسط واشنگتن و سپس اشغال سفارت آمریکا در سال ۱۳۵۹ آغاز شد و با حمایت واشنگتن از عراق در جنگ ۸ ساله ایران- عراق جهت ایجاد موازنه طولانی مدت ادامه یافت. 
حرکت ایران به سمت پروژه هسته‌ای از دهه ۱۳۷۰ و در مقابل، تحریم های گسترده آمریکا در ۳ دهه اخیر و سیاست انزوای ایران، بعد اقتصادی و سیاسی این منازعه بود. 
در مواجه با رژیم صهیونیستی، جمهوری اسلامی در ۲۰ سال گذشته در چارچوب سیاست عمق استراتژیک به تقویت نظامی مواضع، دولتها و گروه‌های حامی خود در محیط پیرامون اسرائیل اقدام نمود. از تسلیح حزب الله تا حماس، تلاش طولانی برای جلوگیری از سقوط دولت بشار اسد و حضور نظامی در مرزهای سوریه- اسرائیل و حمایت نظامی و سیاسی از حوثی های یمن ضد اسرائیل در چارچوب سیاست حصر ژئواستراتژیکی تلاویو بود. تقویم سازی روزشمار ۲۵ ساله نابودی اسرائیل تجلّی بدون ابهام این منازعه ایدئولوژیک بود. در مقابل تلاش اسرائیل در نزدیک شدن به ترکیه در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی و اوایل دولت اردوغان و نیز حضور در مناطق پیرامونی ایران از اقلیم کردستان عراق تا همکاری های نظامی و امنیتی با جمهوری آذربایجان، روندهای استمرار این منازعه بود. همچنین نزدیکی تل‌آویو به دولت‌ های جنوب خلیج فارس پس از جنگ یمن و بهره گیری از فرصت اشغال سفارت عربستان در قالب پیمان ابراهیم از یکسو و نیز تلاش پایدار برای نفوذ در مراکز حساس و حیاتی کشور از سوی دیگر، بخش مهمی از سیاست حصر ژئوپلیتیک و ژئواستراتژیک ایران بود. 
در ادامه این منازعه، پدیداری نمودهای مهم توانمندیهای نظامی موشکی و پهبادی و نیز پیشرفت هسته‌ای ایران ( غنی سازی ۶۰ درصد)، و در مقابل خرابکاری های هسته‌ای از استاکس نت تا ترور دانشمندان هسته ای و حمله محدود به مراکز اتمی و نیز انفجار بزرگ مرکز موشکی اطراف تهران بخش مستمر جنگ طولانی دو طرف بود. خروج ترامپ از توافق هسته‌ای برجام بازگشت به تشدید بی اعتمادی و رقابت تسلیحاتی ایران- اسرائیل بود.
 حادثه ۷ اکتبر حمله حماس به اسرائیل نقطه عطفی برای تغییر سیاست توازن قدرت چند دهه ای طرفین محسوب می گردد. به نظر می رسد که اسرائیل و واشنگتن نابودی غزه و بخشی از جنوب لبنان، ترور رهبران حماس و حزب‌الله، سقوط دولت بشار اسد و تلاش نظامی و دیپلماتیک آمریکا برای کنترل حوثی های یمن و نیز پیشبرد پیمان ابراهیم را موجب تضعیف منطقه ای ایران و بهترین فرصت برای جنگ دانستند و مذاکرات قبل هر دو جنگ ۱۴۰۴، تلاشی برای تسلیم و توافق بی قید و شرط ایران بود که طبعا جمهوری اسلامی نمی توانست به راحتی با الزامات خروج از این منازعه ایدئولوژیک و استراتژیک چند دهه ای کنار بیاید.

میرقاسم بنی هاشمی
انتهای پیام/