چرا همیشه نام جمهوری آذربایجان توسط عده ای در تنش ها و حواشی داخل کشور مطرح می‌شود؟

 جریان مشخصی در کشور وجود دارد که معیشت رسانه‌ای و هویتی‌اش در تنش‌سازی با همسایگان تعریف شده است. این جریان، با اتکا به روایت‌های جعلی، عقده‌های نژادی و افسانه‌پردازی‌های تاریخی، منتظر کوچک‌ترین چالش داخلی می‌ماند تا آن را به «دشمن آماده ساخته ذهن خود» نسبت دهد. مهم نیست واقعیت میدانی چیست؛ مهم، حفظ روایت تنش است.
نکته قابل تأمل اینجاست که در اغلب این موارد، مراجع رسمی کشور صراحتا این ادعاها را تکذیب کرده‌اند. با این حال، همان افراد و همان کانال‌ها، بی‌هیچ مسئولیتی، به بازنشر مطالب کذب و گمراه‌کننده ادامه می‌دهند. این رفتار، دیگر نمی‌تواند به‌حساب ناآگاهی یا هیجان لحظه‌ای گذاشته شود، بلکه نشانه‌ای از پافشاری آگاهانه بر دروغ است.
تناقض‌ها نیز آشکارند. چگونه می‌توان مدعی دخالت خارجی از یک مسیر مشخص بود، در حالی که همان مناطق از جمله تبریز و استان‌های آذربایجان جزو آرام‌ترین و کم‌درگیرترین مناطق در حوادث اخیر بوده‌اند؟ نادیده‌گرفتن این واقعیت‌ها، نشان می‌دهد مسئله نه امنیت ملی، بلکه جنگ روایت‌هاست.
فضای مجازی، بستر مناسبی برای این جنگ شده است؛ جایی که هیجان بر عقلانیت غلبه می‌کند، دروغ سریع‌تر از حقیقت منتشر می‌شود و هزینه‌ای برای جعل و اتهام وجود ندارد. نتیجه اما سنگین است: تخریب روابط همسایگی، تشدید شکاف‌های داخلی، و تضعیف اعتماد عمومی.
پرسش اصلی دیگر این نیست که «این ادعاها درست است یا نه» چون بارها پاسخ داده شده؛ بلکه این است:
چه کسانی از تداوم دروغ، از دشمن‌سازی دائمی و از ملتهب نگه‌داشتن افکار عمومی سود می‌برند؟
هوشیاری رسانه‌ای، مطالبه سند و ایستادن مقابل روایت‌سازی‌های مخرب، نه جانبداری سیاسی است و نه ساده‌لوحی؛ بلکه حداقل وظیفه‌ای است در قبال حقیقت، امنیت ملی و عقلانیت اجتماعی.

هادی دادگر 
انتهای پیام/