کالابرگی که زورش به یک کیسه برنج هم نمی‌رسد

به گزارش نصر، بر اساس قیمت‌های فعلی بازار، برنج ایرانی در بازه‌ای قرار گرفته که خرید آن برای بخش قابل توجهی از خانوارها به یک تصمیم سخت تبدیل شده است. دولت می‌گوید کمبودی در بازار وجود ندارد و افزایش قیمت‌ها «واقعی» نیست. اگر این ادعا درست است، پس سؤال اصلی پابرجاست:
چرا سفره مردم هر روز کوچک‌تر می‌شود؟
پاسخ را باید در ساختار توزیع جست‌وجو کرد؛ جایی که چند شرکت بزرگ، بازار را در اختیار دارند( شرکت هایی که نامشان محفوظ مانده) ،با خرید عمده در فصل برداشت، نگه‌داشت محصول در انبار و مدیریت عرضه، سال‌هاست این روال را روبه خود کرده اند .  
 نتیجه روشن است: قیمت‌ها نه بر اساس عرضه و تقاضای واقعی، بلکه بر اساس تصمیم چند بازیگر محدود تعیین می‌شود.
در چنین شرایطی، دولت به سراغ ابزارهایی مثل واردات و کالابرگ رفته است. اما کالابرگ، به‌جای آنکه قدرت انتخاب مصرف‌کننده را افزایش دهد، او را به خرید از فروشگاه‌های مشخص و طرف قرارداد محدود می‌کند. فروشگاه‌هایی که در بسیاری موارد، خودشان از همان شبکه توزیع بزرگ و انحصاری تغذیه می‌شوند.
این یعنی یک چرخه معیوب:
همان ساختاری که قیمت را بالا برده، حالا از مسیر کالابرگ ، مشتری تضمینی هم پیدا می‌کند. مصرف‌کننده نه قیمت را کنترل می‌کند و نه انتخاب واقعی دارد؛ فقط با کارت حمایتی، همان کالای گران را می‌خرد.

یارانه و کالابرگ، بدون اصلاح زنجیره توزیع، فقط مُسکن‌اند؛ نه درمان. وقتی با یک حمایت چهارمیلیونی هم فقط یک کیسه برنج به دست خانواده می‌رسد، باید پذیرفت که مشکل از سیاست حمایتی نیست، از بازاری است که رها شده است.
تا زمانی که:
انحصار در توزیع شکسته نشود،
فرآیند احتکار شفاف نشود،
و حمایت‌ها به جای مصرف‌کننده، به بازار تزریق شود،نتیجه تغییر نمی‌کند:
یارانه می‌آید، اما امنیت غذایی نمی‌آید.
انتهای پیام/