به گزارش نصر؛ این مراسم، بهانهای شد برای یادآوری نام و راه مادرانی که بیهیچ ادعایی، بار زندگی را به تنهایی به دوش کشیدند؛ زنانی که قامتشان زیر فشار روزگار خم نشد و با صبری کوهوار، فرزندانی بزرگ برای جامعه ساختند.
در میان این روایتها، نام زهرا مردانی آذر بیش از همه طنینانداز شد؛ مادری که زندگیاش با صبر، ایمان و ازخودگذشتگی گره خورده است. مادر گرانقدر حاج کریم مردانی آذر؛ همان مادری که فرزندش بارها و با افتخار گفته است:
«اول خدا، دوم مادرم مرا به اینجا رساند.»
او با دستانی خسته اما دلی سرشار از باور، سالها خیاطی کرد تا سه پسر را به تنهایی بزرگ کند؛ در شرایطی که میتوانست راهی سادهتر برگزیند یا زندگی تازهای برای خود بسازد.
اما نساخت، نرفت و نگذشت؛ ماند و مادرانه جنگید.
حاج کریم مردانی آذر، مادرش را «آبا» صدا میزند؛ و شاید تصادفی نیست که مدارس دخترانه و بیمارستانهایی که به همت او بنا شدهاند، همگی مزین به نام «زهرا» هستند. خودش میگوید:
«کار خیر را از آبا یاد گرفتهام.»
در لحظه رونمایی از تندیس «مادر»، حالوهوای مراسم رنگ دیگری گرفت. دگرگونی چهره حاج آقا، سکوت و اشکهایش، گویی زمان را متوقف کرده بود؛ انگار کریمِ نوجوانی بود که برای آخرین بار، در آغوش مادر سیوپنجسالهاش، وداع میکرد.
این تندیس، تنها یادمانی از سنگ و فلز نبود؛ نمادی بود از آغوشی که مرد ساخت، از مادری که با ایثارش، آیندهای را شکل داد.
روح چنین مادرانی شاد و غرق در رحمت الهی باد؛
و چه جایگاهی والاتر از نشستن بر سر سفره حضرت فاطمه زهرا (س).
انتهای پیام/