تراکتور یک باشگاه نیست؛ داستان زندگی یک ملت است

" ماریا بارگاس یوسا " نویسنده شهیر " پرویی " و برنده نوبل ادبیات که عاشق فوتبال بود و حتی جام جهانی اسپانیا را از نزدیک تماشا کرده است در مورد بازی فوتبال می گوید « باز ی فوتبال هر ملتی شبیه آرمان های آن ملت است » .
نارسیس دوکارکاس، ریاست سابق باشگاه بارسلونا، جمله تاریخی دارد که می‌گوید:"بی تردید باشگاه بارسلونا برای مردم کاتالونیا،ارتشی بود که آن ها هرگز نداشتند." و این دقیقا برای باشگاه تراکتور و مردم تورک سراسر ایران صدق  می کند. اکنون تراکتور دیگر یک باشگاه ورزشی نیست ، بلکه داستان زندگی ملت تورک می باشد.
تراکتور برای مردم آذربایجان در فوتبال خلاصه نمی شود و برای همین است برد و باخت برای هواداران اگر چه اهمیت خاصی دارد اما باز هم بعد از سه باخت متوالی و حواشی مختلف ، بیش از هفتاد هزار نفر از طرفداران این تیم به ورزشگاه می روند،چرا که تراکتور فراتر از فوتبال و یک باشگاه است برای آنها. آنها به ورزشگاه می روند چون خواستار به رسمیت شناخته شدن شخصیت و هویت سیاسی و فرهنگی تورک ها هستند. آنها خواهان مطالبه به حق و نادیده گرفته شده مردم تورک هستند. در واقع تراکتور امروز به یک جنبش تبدیل شده است در مقابل تبعیض هایی که در حق آذربایجان صورت می گیرد. از توزیع نادعادلانه ثروت و قدرت بین قومیت های مختلف کشو گرفته تاخشکی دریاچه ارومیه ،امروز هواداران تراکتور از مردمی ترین جنبشهای مقاومت در برابر گرایشات همگون سازی دولت مدرن است .
بنابراین درک تراکتور هنوز برای خیلی ها دشوار است . تیم‌هایی هستند که تاریخچه باشگاهشان، به جز دزدیدن اسطوره‌ها و استعدادهای دیگر تیم‌ها فلسفه دیگری ندارند. آنها به جام‌های خود می‌نازند؛ اما افتخار تراکتور فراتر از جام و قهرمانیست. تراکتور یعنی مظلومیت، یعنی آزادی‌خواهی، یعنی محرومیت ، یعنی خشک شدن دریاچه ارومیه ، تراکتور یعنی ایستادن در مقابل نژاد پرستی.از اینرو حالا آرزوهای مردم تورک سراسر دنیا در یک تیم فوتبال خلاصه می‌شود به نام تراکتور . از اینروست که خیلی ها حتی نمی‌خواهند موفقیت تراکتور را ببیند و صد البته که به هر وسیله ای متوسل می شوند تا این اتفاق نیافتد.
تراکتور و هوادارانش، خون‌بهای زیادی داده اند که حالا این تیم در اینجا ایستاده است؛ وگرنه شاید اگر باشگاه دیگری، در هرجای دنیا بود، هم اکنون با اینهمه ظلم و بی عدالتی که در حقش روا می شود ، چیزی جز یک خاطره، از آن باقی نمانده بود.

هادی دهقانی/ نویسنده و‌روزنامه نگار 
انتهای پیام/