تبریز از سکوها حرف می‌زند؛ تراکتور عدالت می‌خواهد

فوتبال، قرار بود عرصه رقابت جوانمردانه، هیجان سالم و همبستگی اجتماعی باشد؛ نه صحنه بی‌اخلاقی، تصمیم‌های سلیقه‌ای و برخوردهای دوگانه. آنچه امروز در برخی سطوح مدیریتی فوتبال شاهد آن هستیم، نه‌تنها به حل مسائل کمک نمی‌کند، بلکه احساس تبعیض و بی‌اعتمادی را در میان هواداران تشدید می‌کند. جریمه‌های نمایشی و تصمیم‌های متناقض، نه بازدارنده‌اند و نه اصلاح‌گر.
هواداران تراکتور را نمی‌توان صرفاً از دریچه آیین‌نامه‌های انضباطی تحلیل کرد. آنان بخشی زنده و فعال از جامعه ورزش‌دوست ایران‌اند؛ مردمی که فوتبال را برای شادی جمعی، تخلیه هیجان و تقویت پیوندهای اجتماعی می‌خواهند، نه برای توهین و حاشیه‌سازی. نادیده‌گرفتن شأن، هویت و واقعیت اجتماعی این بدنه بزرگ مردمی، خطایی تکرارشونده و پرهزینه است که پیامدهای آن تنها به ورزش محدود نخواهد ماند.
و اما خطاب به فدراسیون فوتبال؛
نهادی که باید مأمن عدالت و اعتماد در فوتبال کشور باشد، امروز در افکار عمومی به بخشی از بحران تبدیل شده است. برخوردهای گزینشی، تصمیم‌های فاقد شفافیت و مدیریت سلیقه‌ای، این پیام نگران‌کننده را مخابره می‌کند که عدالت، قربانی مصلحت شده است. اگر امروز صدای اعتراض از آذربایجانِ سرافراز بلند است، ریشه آن را نباید در سکوها جست‌وجو کرد؛ این صدا حاصل ساختاری است که پاسخگو نیست و شجاعت اصلاح در آن کمرنگ شده است.
تداوم این روند، چیزی جز فرسایش سرمایه اجتماعی و اعتبار فوتبال ایران به‌همراه نخواهد داشت. فدراسیون فوتبال یا باید با شجاعت، مسیر اصلاح و اجرای عدالت بدون تبعیض را در پیش گیرد، یا مسئولیت مستقیم فروپاشی اعتماد عمومی را بپذیرد.
حمایت از تراکتور، حمایت از یک باشگاه خاص نیست؛ دفاع از کرامت مردمی است که سال‌ها با صبوری، نجابت و وفاداری در کنار تیم خود ایستاده‌اند. فوتبال بدون این مردم، چیزی جز زمینی خاموش و بی‌روح نخواهد بود.
به قلم دکتر فاطمه کاظمیه
انتهای پیام/