یک رسانه به نام توفیق؛ داستان روزنامه‌نگاری که تنها اما اثرگذار نوشت  

  نصر: انگار همین دیروز بود؛ مردی میانسال، لاغراندام، با موهای جوگندمی و چهره‌ای همیشه خندان، آرام و بی‌ادعا وارد اتاقم در ایرنا مرکز تبریز شد. بی‌هیچ تکلفی روی صندلی چرخان نشست و تنها گفت: «توفیق وحیدی‌آذر هستم.» نه کلمه‌ای اضافه، نه اشاره‌ای به تحصیلاتش، نه سخنی از سال‌ها تجربه، نه حتی اشاره‌ای کوچک به ده‌ها هنر و فضیلت اخلاقی‌اش. همان یک جمله، ساده اما پرمعنا، آغاز دوستی ما بود.