یادداشتی در واکنش به اعلام محاسبهٔ خریدهای خارج از الگوی متعارف نان با نرخ تجاری؛
اقتصادم پیر شده
1405/08/26 - 14:24 - کد خبر: 173581
نسخه چاپی
نصر: هفتاد ساله شدهام. شاید بیشتر. راستش جوانتر به نظر میرسم، اما اقتصادم از پا افتاده.
دیگر نمیتوانم بین اعداد و ارقام فرق بگذارم. مثلاً پنجاه تومان نان یعنی چه؟ این رقم با صفرهایش در ذهنم جا نمیگیرد. شدهام مثل مادربزرگهایی که پول را نشانت میدهند و میپرسند: «این الان چند است؟ میشود با آن نان گرفت؟»
پنجتومنی دستم گرفتهام یا پنجاهتومنی؟ نمیدانم. اسکناس را میشناسم، ارزشش را نه. نمیدانم برای چیزی به ارزش نان، چند تا از این کاغذها باید بدهم.
من اقتصادم تمام شده. تحلیلم نم کشیده. ندارم، هیچ تحلیلی ندارم؛ بهجز سرگشتگی و فکرهایی که توی سرم میچرخند: فردا چه میشود پس؟
اگر در تبریز هم بگویند : «ملاک تشخیص، سوابق خرید دو سال گذشته است.»
دو سال گذشته؟ من یادم نیست دیروز چند تا نان خریدم. انشاءالله سامانه یادش نمیرود. اگر گفت بیشتر از حد متعارف خریدهام، من با کدام حافظه به حسابش اعتراض کنم؟
خرید در حجم بالا و خارج از الگوی متعارف
چقدر بالا؟ کدام الگو؟ اگر گفتند خوردهای، چطور بالا بیاورم؟ جز با دریدن شکم حافظهام چطور نشان بدهم چه خوردهام، چه نخوردهام، چند نفر دور سفره بودهاند؟
من نانینو را نمیدانم. نان دونرخی را نمیفهمم. حافظهام انگار پاک شده، صفر شده. نه میتوانم حساب کنم، نه میتوانم بفهمم این حساب را چطور برایم کردهاند.
ترس چمباتمه زده توی سرم. مثل دیوی دو سر، دارد قهقهه میزند. هر روز صبح خبری خوراکش میکنم، او هم قد میکشد.
امروز به او نان خالی دادم، چون چیز دیگری در خانه نداشتم. فردا اگر نان هم نداشتم، میترسم خودم را بجود.
به قلم وحیده برزگر
انتهای پیام/
نصر