یادداشت/
۱۹ سال با نصر؛ قصه روزهایی که با عشق نوشتیم و با اعتماد مردم ماندیم
1405/08/22 - 10:18 - کد خبر: 173252
نسخه چاپی
نصر: بعضی جاها فقط یک محل کار نیستند؛ بخشی از زندگی آدم میشوند. جایی که شاید روزی با تردید قدم به آن بگذاری، اما سالها بعد وقتی به پشت سر نگاه میکنی، میبینی بخشی از آنچه امروز هستی، در همان نقطه شکل گرفته است. برای من، نصر دقیقا چنین جایی است.
تیرماه سال ۱۳۹۳ بود. به همراه پدرم به دفتر نصر در خیابان ولیعصر رفتم. آن روز شنیدم سردبیر نصر به دلیل تقارن روزهای کاری با ماه مبارک رمضان و افت قند، حال مساعدی نداشته است. شاید برای خیلیها این فقط یک خبر ساده بود، اما برای من که هنوز هیچ شناختی از سردبیر و فضای کاری نصر نداشتم، شنیدن همین اتفاق حس عجیبی به همراه داشت؛ حسی شبیه پیدا کردن خانهای امن که میتوان در آن آموخت، رشد کرد و برای آینده قدم برداشت.
فردای همان روز دوباره راهی دفتر نصر شدم؛ این بار با تمام مدالها و حکمهای قهرمانیام در رشته والیبال. آن روزها بیشتر از آنکه خودم را یک خبرنگار بدانم، یک ورزشکار بودم که با تمام افتخاراتش آمده بود تا شاید جایی برای خودش در دنیای رسانه پیدا کند.
سردبیر نصر نگاهی به مدالهایم انداخت، لبخندی زد و گفت: «خیلی افتخار میکنم، اما این مدالها به درد کار خبری نمیخورد؛ خبرنگاری یک وجود میخواهد.»
آن روز شاید معنای عمیق این جمله را نفهمیدم. حتی نمیدانستم منظور از «وجود» در خبرنگاری چیست. اما امروز، بعد از گذشت ۱۲ سال، وقتی به تمام روزهای رفته، تجربهها، تلخیها، شادیها، نگرانیها و مسئولیتهایی که بر دوش یک خبرنگار است فکر میکنم، تازه میفهمم آن روز چه حرف بزرگی شنیده بودم.
خبرنگاری فقط نوشتن چند سطر، انتشار یک خبر یا حضور در یک رویداد نیست. خبرنگاری گاهی یعنی ایستادن پای حقیقت، حتی وقتی ایستادن هزینه دارد؛ یعنی پذیرفتن مسئولیت کلماتی که مینویسی، شنیدن حرفهایی که شاید شنیدنش آسان نباشد و ادامه دادن مسیری که همیشه هموار نیست.
آقای کریمزاد همیشه میگفتند: «کار خبری در تبریز خیلی سختتر از آن چیزی است که فکرش را میکنی.»
راست میگفتند؛ خیلی بیشتر از آنچه تصور میکردیم. ما در نصر روزهایی را گذراندهایم که فراموش کردنشان آسان نیست؛ روزی خودروی یکی از همکارانمان را به آتش کشیدند، روزی ترمز خودروی همکار دیگری را از کار انداختند و روزی دیگر با قمه به دفتر نصر حمله کردند. اینها قصههای اغراقآمیز برای جذابتر کردن یک روایت نیستند؛ بخشهایی از واقعیت تلخ سالهایی هستند که در این رسانه سپری کردهایم.
اما در تمام این روزهای دشوار، چیزی بود که اجازه نداد امیدمان کمرنگ شود: اعتماد مردم به نصر و اعتماد سردبیر به همکارانش.
اعتماد مخاطبانی که نصر را فقط یک رسانه برای خواندن خبر نمیدانستند؛ آن را محلی برای رساندن صدای خود، پیگیری خواستهها و بیان دغدغههایشان میدیدند. مردمی که باور داشتند اگر مسئلهای دارند و آن را با نصر در میان بگذارند، صدایشان شنیده میشود و پیگیری خواهد شد. شاید هیچ سرمایهای برای یک رسانه ارزشمندتر از این نباشد که مردم به آن اعتماد کنند و آن را پناهی برای بیان مطالبات خود بدانند.
از دل همین اعتماد بود که «سلام نصر» متولد شد؛ سلامی که فقط یک عنوان یا شیوه ارتباطی نبود، بلکه نشانهای از رابطهای دوطرفه میان مردم و رسانهای بود که میخواست صدای آنها باشد.
خوب به یاد دارم چندین بار صفحه اینستاگرام نصر از دسترس خارج شد و هر بار آقای کریمزاد، مدیرمسئول نصر، با نگرانی و فشار روحی عجیبی روبهرو میشدند، هزار فکر و خیال به ذهنشان میرسید؛ از دست رفتن مخاطبان، زحمات چندینساله و ارتباطی که با مردم شکل گرفته بود. اما زمان زیادی نمیگذشت که دوباره چندین برابر مخاطبان به صفحه و کانالهای مجازی نصر بازمیگشتند. بیتردید در این بازگشت، خلاقیت، شناخت مخاطب و تلاشهای مدیرمسئول نصر نقش بسیار مهمی داشت.
این اتفاق برای من همیشه یک پیام روشن داشته است؛ شاید بتوان یک صفحه مجازی را از دسترس خارج کرد، شاید بتوان به یک رسانه فشار آورد و حتی مسیر فعالیتش را دشوار کرد، اما وقتی اعتماد مردم شکل گرفته باشد، نمیتوان آن را به همین سادگی از بین برد.
در این ۱۲ سال، نصر برای من فقط یک رسانه نبود؛ پناه بود، تجربه بود، امنیت بود، تکیهگاه بود و پرچمی از افتخار که همیشه به همراه داشتن نامش برایم ارزشمند بوده و هست.
اگر قرار باشد از ۱۹ سال فعالیت نصرنیوز کتابی از خاطرات و تجربهها نوشته شود، بیتردید صفحات آن با روایت روزهایی پر خواهد شد که هرکدام برای خود داستانی دارند؛ روزهایی که شاید در ظاهر شبیه به هم بودند، اما هرکدام درسی تازه، تجربهای متفاوت و خاطرهای ماندگار به جا گذاشتند. آنقدر اتفاق، فراز و نشیب و روایت در این سالها وجود دارد که گمان نمیکنم بتوان همه آنها را حتی در یک کتاب به تمامی بازگو کرد.
کار خبرنگاری سخت است؛ تلخی دارد، بیخوابی دارد، دلخوری دارد، گاهی اشک دارد و گاهی بغضهایی که باید پشت کلمات پنهانشان کرد. اما در کنار تمام این دشواریها، چیزی وجود دارد که میتواند این مسیر را دوستداشتنی کند؛ مدیریت، همراهی و نگاهی که به جای خاموش کردن انگیزهها، به آنها جان میدهد.
آری، نصر از آن جنس جاهایی است که محبتش بهدرستی به دل آدمها مینشیند. جایی که نمیتوان بهسادگی از کنارش گذشت یا حضورش را نادیده گرفت؛ چراکه ردپای آن را نه فقط در خاطرات خبرنگارانش، بلکه در اعتماد و همراهی مردمی میتوان دید که سالهاست نصر را از خودشان میدانند.
امروز که نصر نوزدهمین سال فعالیت خود را جشن میگیرد، من به جای شمردن سالها، به تمام روزهایی فکر میکنم که در این مجموعه گذشت؛ به دختری که روزی با مدالهای والیبالش وارد دفتر نصر شد و امروز بعد از ۱۲ سال، معنای واقعی آن جمله را بهتر از همیشه درک میکند.
شاید آن روز نمیدانستم خبرنگاری چه میخواهد، اما امروز میدانم که نصر از من فقط یک خبرنگار نساخت؛ به من آموخت چگونه ببینم، چگونه بشنوم، چگونه بنویسم و مهمتر از همه، چگونه در مسیری که انتخاب کردهام بمانم.
نصر برای من یک نام در میان رسانههای شهر نیست؛ بخشی از خاطرات، هویت حرفهای و سالهای جوانی من است.
نوزدهمین سالگرد تاسیس نصر مبارک؛ به امید روزهایی روشنتر برای رسانهای که برای بسیاری از ما، فراتر از یک تحریریه، معنای خانه داشته است.
و من هنوز هم به داشتن بخشی از این خانه افتخار میکنم.
به قلم سحر مغفرت
انتهای پیام/