آب زیر آتش جنگ؛ کودکان قربانی سیاست‌های آبی

به گزارش نصر، هزینه جنگ اغلب ابتدا از طریق آب احساس می‌شود و بدترین و تلخ‌ترین تأثیرات آن متوجه کودکان است. در سراسر جهان، حملاتی که به سیستم‌های آب، بهداشت و پاکیزگی آسیب می‌رسانند، در حال گسترش هستند؛ چرا که طرف‌های درگیر در مناقشات، اساسی‌ترین قانون جنگ یعنی «محافظت از غیرنظامیان» را به راحتی زیر پا می‌گذارند.
هنگامی که منابع آبی نابود یا مختل می‌شوند، بیماری‌های عفونی و سوء تغذیه به‌ شدت افزایش پیدا می‌کنند، ارائه خدمات در بیمارستان‌ها و درمانگاه‌ها مختل می‌شود، مدارس تعطیل می‌شوند و کودکانی که مجبورند برای آوردن آب راهی مناطق دور از خانه شوند، در برابر خشونت‌های جنسیتی و ربایش قرار می‌گیرند.

خلأ بزرگ در ثبت و گزارش‌دهی حملات به منابع آب
شورای امنیت سازمان ملل متحد حملات به آب، بهداشت و درمان را محکوم کرده است. همچنین، حملات به بخش درمان، در تلاشی مشترک برای کاهش رنج ناشی از آن‌ها، در سطح جهانی مورد بررسی قرار می‌گیرند. اما نکته قابل تأمل اینجاست که هیچ سیستم گزارش‌دهی مطلوبی برای حیاتی‌ترین عنصر لازم جهت اداره بیمارستان‌ها و هر خدمات ضروری دیگری، یعنی «آب» وجود ندارد.
بدون اطلاعات و داده‌هایی که نشان دهد آب در کجا و چگونه هدف حمله قرار می‌گیرد، تلاش‌ها برای حمایت از آنچه که برای محافظت از کودکان لازم است، عقب خواهد ماند. جدیدترین نسخه گزارش «آب زیر آتش جنگ» به بررسی حملات مستندشده در ۲۳ کشور و قلمرو طی یک دوره پنج‌ ساله پرداخته و ضمن به تصویر کشیدن تأثیر ویرانگر آن بر کودکان، روش‌های مبتکرانه‌ای را که امدادگران برای پاسخگویی به کار می‌گیرند، برجسته می‌سازد.

خدمات ضروری آب در کجا تحت تأثیر درگیری‌ها قرار گرفته‌اند؟
حملات آسیب‌زننده به سیستم‌های آب و بهداشت سیری صعودی به خود گرفته است. بررسی‌ها نشان می‌دهد بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵، گزارش‌های حمله به سیستم‌های WASH یعنی آب، بهداشت و پاکیزگی که به آن‌ها آسیب رسانده یا نابود کرده‌اند، سه برابر شده است. با این حال، مقیاس واقعی احتمالاً بسیار بزرگ‌تر باشد، زیرا هیچ سیستم جهانی و هماهنگی برای پیگیری این حوادث وجود ندارد.

کودکان چگونه در اثر حملات به منابع آب آسیب می‌بینند؟
در بسیاری از نقاط جهان، کودکان قربانی حملات هوایی و پهپادها در صف‌های آب شده‌اند، و یا هنگام آوردن آب از مناطق دوردست، در اثر برخورد با مین‌های زمینی و بقایای باقی‌مانده از جنگ، کشته و زخمی شده‌اند.
همچنین، حملات مستقیم در حال نابودی سیستم‌های آب، آلوده کردن چاه‌ها، کشتن کارگران بخش آب و قطع دسترسی به تجهیزات مورد نیاز برای تعمیر زیرساخت‌ها است؛ پیامدهایی که در تمام ابعاد مورد نیاز یک کودک برای بقا، نمایانگر می‌شود.
اختلال در خدمات آب و بهداشت، بستر را برای شیوع بیماری‌هایی چون وبا، هپاتیت و اسهال حاد فراهم می‌کند. این عفونت‌ها و بیماری‌ها منجر به از دست دادن اشتها و سوء جذب مواد مغذی می‌شود. برای کودکانی که دچار سوء تغذیه شدید می‌شوند، درمان سخت‌تر از همیشه است، چرا که آماده‌سازی منابع درمانی خود به آب پاک نیاز دارد.
هنگامی که آب کمیاب می‌شود، کودکان و به‌ویژه دختران ناچارند، آن را از مناطق دورتر از خانه تهیه کنند. خطر رویارویی با اعضای گروه‌های مسلح در طول این مسیر، آن‌ها را در معرض خطر ربایش، به‌کارگیری در جنگ و خشونت جنسیتی قرار می‌دهد.
وقت صرف‌شده برای تأمین آب، در واقع زمانی است که از کلاس درس دریغ می‌شود. در بسیاری از موارد، کمبود آب و شیوع بیماری‌ها، مدارس را به طور کامل به تعطیلی می‌کشاند و کودکان بازمانده از تحصیل با خطرات فزاینده‌ای از جمله استثمار، کودک کار، ازدواج کودکان و قاچاق مواجه می‌شوند.
انتهای پیام/