به یاد حاج یعقوب صادق نوبری، در دومین سالگرد درگذشت او ؛
از گره‌های فرش تا گره‌گشایی از زندگی مردم
1405/07/24 - 10:43 - کد خبر: 171001
نسخه چاپی
نصر : بعضی انسان‌ها را نمی‌توان تنها با سال‌های عمرشان شناخت؛ باید به زندگی‌هایی نگاه کرد که با حضور آنان، رنج کمتری داشته‌اند. حاج یعقوب صادق نوبری از همین مردان بود؛ تاجری برخاسته از بازار تبریز که حاصل سال‌ها تلاش و تجارت را به درمان، آموزش، سرپناه و امید پیوند زد.
در دومین سالگرد درگذشت این خیر خوشنام آذربایجان، یاد او فرصتی است برای بازخوانی معنای ثروت و مسئولیت اجتماعی؛ اینکه دستاورد یک عمر کسب‌وکار، چگونه می‌تواند در خدمت زندگی دیگران قرار گیرد و پس از رفتن صاحبش نیز منشأ خیر بماند.
حاج یعقوب، متولد سال ۱۳۰۷، در خانواده‌ای تجارت‌پیشه بالید و در فضای بازار تاریخی تبریز با جهان فرش آشنا شد؛ جهانی آمیخته با هنر، صبوری و اعتبار. برای او، کیفیت مواد اولیه، ظرافت بافت و زیبایی طرح اهمیت داشت. باور داشت محصول خوب، هم نام تبریز را بلندآوازه می‌کند و هم حاصل زحمت بافنده، طراح و تاجر را به ثمر می‌رساند. صداقت و درستکاری نیز سرمایه‌ای بود که اعتبارش را در میان بازاریان استوار ساخت.
او در سال ۱۳۳۳ به همراه خانواده راهی آلمان شد و در هامبورگ تجارتخانه‌ای برپا کرد. فعالیت در زمینه فرش ایرانی، پیوندش را با زادگاهش زنده نگه داشت. فاصله جغرافیایی، تعلق خاطر او به تبریز را کم نکرد؛ این تعلق، بعدها در حمایت از طرح‌های درمانی، اجتماعی و فرهنگی شهر جلوه‌ای ماندگار یافت.
در کارنامه نیکوکاری او، سلامت مردم جایگاهی ویژه داشت. مشارکت در تأسیس و پشتیبانی از مؤسسه خیریه نوبر، ساخت و توسعه فضاهای درمانی بیمارستان‌های رازی، الزهرا(س)، امام رضا(ع) و سینای تبریز، از جمله خدماتی است که نام او را با کاهش رنج بیماران پیوند داده است. همراهی با دیگر خیران، از جمله خاندان مردانی‌آذر، در توسعه امکانات همودیالیز و پیوند اعضا نیز جلوه‌ای از همین نگاه جمعی به خدمت بود.
از مهم‌ترین یادگارهای او، حمایت از احداث بیمارستان جامع سرطان در شهرک خاوران تبریز است؛ مجموعه‌ای با ظرفیت پیش‌بینی‌شده ۳۰۰ تخت و حدود ۳۱ هزار مترمربع زیربنا. اهمیت چنین طرحی را باید در روزهای دشوار خانواده‌هایی دید که با بیماری عزیزانشان روبه‌رو هستند؛ خانواده‌هایی که دسترسی به امکانات درمانی، می‌تواند بخشی از نگرانی و هزینه‌های آنان را کاهش دهد.
ساخت ۹۶ واحد مسکونی برای خانواده‌های کم‌برخوردار و احداث چندین مدرسه در آذربایجان نیز بخشی دیگر از این مسیر بود. نگاه او به نیکوکاری، نیازهای گوناگون زندگی را در بر می‌گرفت؛ از درمان بیماری تا داشتن سقفی امن و فرصتی برای آموختن.
در کنار این خدمات، توجه او به میراث فرهنگی تبریز نیز شایسته یادآوری است. گردآوری و اهدای ده‌ها تخته فرش نفیس به موزه شهرداری تبریز، نشانه دلبستگی مردی بود که می‌خواست هنر این سرزمین در برابر چشم مردم و گردشگران زنده بماند. فرش برای او، افزون بر کالای تجارت، روایت ذوق و مهارت مردمانی بود که نام تبریز را به جهان برده‌اند.
حاج یعقوب صادق نوبری در ۲۴ مهرماه ۱۴۰۳، در ۹۶سالگی، چشم از جهان فروبست؛ اما آثار حضورش در شهر باقی ماند. یاد او در فضاهای درمانی، خانه‌ها، مدرسه‌ها و مجموعه‌های فرهنگی‌ای ادامه دارد که با بخشندگی او شکل گرفته یا توسعه یافته‌اند.
بزرگداشت چنین انسانی، با ادامه دادن راه او معنا پیدا می‌کند. بازار تبریز در تاریخ خود، مردان و زنانی را پرورش داده که اعتبار اقتصادی را با اعتماد عمومی و مسئولیت اجتماعی همراه کرده‌اند. زندگی حاج یعقوب یادآور آن است که موفقیت در تجارت می‌تواند فرصتی برای آبادانی شهر و حمایت از مردم باشد.
در دومین سالگرد درگذشتش، با فاتحه‌ای و صلواتی یاد او را گرامی می‌داریم و از خداوند برایش رحمت و آمرزش می‌طلبیم. امید که شیوه زندگی و بخشندگی او، الهام‌بخش نسل تازه‌ای از بازرگانان و صاحبان کسب‌وکار باشد؛ نسلی که در کنار ساختن آینده خود، سهمی نیز در بهتر شدن زندگی دیگران داشته باشد.
به قلم محمد فرج‌پور باسمنجی، عضو خانه توسعه آذربایجان
انتهای پیام/
نصر