از پیاده‌روهای ناهموار تا صندلی‌های خالی کار

به گزارش نصر، ۲۳ مهرماه، روز جهانی نابینایان، بهانه‌ای است برای گرد هم آمدن روشن‌دلان و مسئولان در کنار یکدیگر؛ تا شاید دغدغه‌ها، مطالبات و حرف‌های ناگفته این قشر شنیده شود. مؤسسه بصیر که از سال ۱۳۸۸ فعالیت خود را با شعار «در تکاپو بهتر از آن باشیم که هستیم» آغاز کرده، هم‌اکنون یکی از امن‌ترین فضاهای نابینایان تبریز به شمار می‌رود.

بافت شهری تبریز؛ خطری در مسیر گام‌های روشن‌دلان
حسین پورعلی، مدیرعامل مؤسسه بصیر، در این نشست با انتقاد از وضعیت مناسب‌سازی شهری گفت: متأسفانه در شهر ما محیط به‌ هیچ‌ عنوان مناسب‌سازی نشده و مشکلات بسیاری گریبان‌گیر افراد نابینا و کم‌بینا است. بافت شهری موجود در تبریز برای تردد این عزیزان ایمن نیست.
وی با اشاره به نقص در اجرای المان‌های شهری افزود: درست است که اقداماتی از قبیل نصب کفپوش‌های هدایتگر انجام شده، اما نصب استوپرها و موانع در میان پیاده‌روها بسیار خطرناک است. این موانع نه تنها برای نابینایان مشکل‌ساز است، بلکه عبور افراد با ویلچر را هم مختل کرده؛ به‌طوری‌که روشن‌دلان بارها برای عبور از این موانع مجبور به تردد از خیابان می‌شوند که بسیار خطرساز است.
پورعلی با انتقاد از سیستم حمل‌ونقل عمومی خاطرنشان کرد: متأسفانه مترو و اماکن عمومی تبریز هیچ‌گونه علامت و نشانگر ویژه نابینایان ندارند که عملاً استفاده از حمل‌ونقل عمومی را غیرممکن کرده است.

دیوار بلند گزینش در برابر اشتغال معلولان
در ادامه، قادر فخر رنجبری، رئیس هیأت‌مدیره مؤسسه بصیر، اصلی‌ترین چالش افراد نابینا و کم‌بینا را معضل اشتغال عنوان کرد و گفت: در حال حاضر بزرگ‌ترین دغدغه ما شغل پایدار است. با وجود اینکه آزمون‌های استخدامی ویژه‌ای برای افراد دارای معلولیت برگزار می‌شود، اما در مرحله گزینش، بدون توجه به تخصص، استعداد و فرهیختگی این افراد، تنها به بهانه نابینایی رد می‌شوند.
وی افزود: استخدام افراد در استان ما بسیار سلیقه‌ای پیش می‌رود. خواسته جدی ما برابرسازی فرصت‌ها و رفع تبعیض است. ای کاش در راستای تحقق حقوق شهروندی، اعتباری برای فرهنگ‌سازی و آموزش نحوه تعامل جامعه با افراد نابینا اختصاص یابد.
پورعلی با تأکید بر لزوم مشارکت روشن‌دلان در تصمیم‌گیری‌ها تصریح کرد: جامعه و مسئولان در قبال افراد نابینا مسئولیت اجتماعی دارند؛ نباید امور مربوط به معلولان صرفاً به صورت نمادین انجام شود. باید کارگروه‌های تخصصی تشکیل شود تا خود افراد نابینا نیز در فرآیند تصمیم‌گیری‌های مربوط به زندگی‌شان مشارکت داشته باشند.

انتهای پیام/