تبریز؛ مدنیّت اوجاقی... + فیلم

به گزارش نصر، «عاشیق چنگیز مهدی پور»، از خاطراتی می گوید که در کودکی ، علقه وی به صنعت عاشیقی را منعقد ساخته است: عشق من به این حرفه به خاطرات کودکی ام بر می گردد. در شهر ما این هنر طرفدار بسیاری داشت. عمویم، عاشیق عین الله مهدی پور از عاشیق های باسواد روزگار بود. ادبیات عاشیقی را می دانست و من با ساز او بزرگ شده ام. از کودکی، این ساز برایم ناب بود و در منطقه ما حتی موغام هم چنان معروف نبود. به واسطه این اشتیاق خود، بسیاری از اشعار عاشیقی را حفظ و از بر بودم.
وی می گوید: تاریخ شفاهی ملت ما خیلی وسیع است و عاشیقی هنری است که از دل ملت تراویده است. عاشیق از گذشته، راهنمای ملت بوده و ساز او، چنان حرمتی داشته که به روایتی خون ها را خاتمه داده است...


عاشیق مهدی پور از استعدادی می گوید که او را در این عرصه حرفه ای تر ساخته است: همیشه اثار اساتید یزرگ را شنیده و از ماهنی ها و نغمه های بزرگان، تجربه کسب کرده ام. خوشبختم که در صنعت عاشیقی، دستخط و امضای هر استاد را خوب می شناسم. ملودی ها را در حافظه دارم و در آرانژمان قطعات عاشیقی، از این تجربه و شناخت استفاده می کنم. درونیات من، چنان که یک شاعر دایره کلماتش را گنجینه سروده هایش می داند، گنجینه من در صنعت عاشیقی است.
این گفتگو ادامه دارد...
انتهای پیام/