الکامپ یا اینوتکس؛ وقتی انتخاب، اجبار می‌ شود

در نگاه نخست، شاید این موضوع صرفاً یک مسئله در تقویم رویدادها به نظر برسد؛ اما اگر از زاویه اکوسیستم فناوری به آن نگاه کنیم، ماجرا پیچیده‌تر است، چرا که نمایشگاه، فقط محل برپایی غرفه‌ها نیست.
برای یک شرکت فناوری، نمایشگاه فرصتی برای دیده‌شدن، مذاکره، جذب مشتری، پیدا کردن سرمایه‌گذار، توسعه بازار، شبکه‌سازی و ساختن ارتباطات جدید است. برای بازدیدکننده نیز فرصتی است برای اینکه در مدت کوتاهی بخش قابل‌توجهی از بازیگران یک صنعت را در کنار یکدیگر ببیند.
بنابراین، زمانی که دو رویداد مهم یک حوزه در یک بازه زمانی مشترک برگزار می‌شوند، مسئله صرفاً این نیست که مخاطب «کدام نمایشگاه را انتخاب کند». مسئله این است که آیا ظرفیت محدود اکوسیستم برای حضور، مشارکت و اثرگذاری، میان دو رویداد تقسیم می‌شود؟
این پرسش زمانی جدی‌تر می‌شود که شرایط اقتصادی و کسب‌وکارهای فناوری را در نظر بگیریم.
بسیاری از شرکت‌ها امروز با محدودیت منابع مالی و انسانی، مشکلات زیرساختی، اختلالات اینترنتی، قطعی برق، کاهش قدرت خرید و پیامدهای ناشی از شرایط اقتصادی و جنگ مواجه‌اند. در چنین شرایطی، تصمیم برای حضور در یک نمایشگاه دیگر صرفاً یک تصمیم بازاریابی نیست؛ یک تصمیم هزینه ـ فایده است.
یک شرکت باید تصمیم بگیرد کدام رویداد برایش مشتری بیشتری می‌سازد، کدام‌یک سرمایه‌گذار یا شریک تجاری مناسب‌تری در اختیارش می‌گذارد و کدام حضور، بازگشت سرمایه بیشتری خواهد داشت.
البته نمی‌توان و نباید انتظار داشت که دو رویداد مستقل، الزاماً برای برنامه‌ریزی تقویم خود تابع یکدیگر باشند. رقابت میان رویدادها می‌تواند حتی به ارتقای کیفیت آنها منجر شود.
اما یک تفاوت مهم وجود دارد، رقابت سالم زمانی اتفاق می‌افتد که انتخاب، یک فرصت باشد؛ نه زمانی که محدودیت منابع، آن را به اجبار تبدیل کند.
فاصله میان محل برگزاری دو رویداد نیز این مسئله را تشدید می‌کند. برای بسیاری از شرکت‌ها و بازدیدکنندگان، حضور در هر دو نمایشگاه در یک روز، تصمیم ساده‌ای نیست و رفت‌وآمد میان دو محل می‌تواند بخشی قابل‌توجه از زمان و انرژی آنها را مصرف کند.
موفقیت یک نمایشگاه را نمی‌توان صرفاً با تعداد غرفه‌ها، بازدیدکنندگان یا وسعت فضای نمایشگاهی سنجید. معیار مهم‌تر این است که چه تعداد ارتباط تجاری شکل گرفته، چه میزان قرارداد و همکاری ایجاد شده، چند سرمایه‌گذار و کارآفرین به یکدیگر رسیده‌اند و چه فرصت‌هایی پس از پایان نمایشگاه ادامه پیدا کرده‌اند.
شاید زمان آن رسیده باشد که نگاه ما به تقویم نمایشگاهی کشور نیز حرفه‌ای‌تر شود،چرا که برای صنعت نمایشگاهی، تقویم زیرساخت است.
همان‌طور که برای برگزاری یک رویداد به سالن، برق، اینترنت و امکانات نیاز داریم، به یک تقویم هماهنگ و هوشمند نیز نیازمندیم؛ تقویمی که منافع برگزارکننده، شرکت‌کننده، بازدیدکننده و در نهایت کل اکوسیستم را در نظر بگیرد.
مسئله این است که در اقتصادی که منابع بسیاری از کسب‌وکارها محدود شده، آیا باید فرصت‌ها را میان خود تقسیم کنیم یا تلاش کنیم آنها را برای اکوسیستم بزرگ‌تر کنیم؟
سوال اصلی اینجاست «آیا صنعت فناوری ایران آن‌قدر ظرفیت دارد که دو رویداد بزرگ را همزمان برگزار کند، بدون اینکه بخشی از ظرفیت و فرصت‌های خود را از دست بدهد؟»
پاسخ به این سؤال، می‌تواند مسیر برنامه‌ریزی نمایشگاه‌های فناوری در سال‌های آینده را نیز تحت تأثیر قرار دهد.

گلناز پورنامی، مدیر مسئول رسانه دنیای نمایشگاه و سردبیر بخش فناوری نصر نیوز
انتهای پیام/