یادداشت/
قتلهای خانوادگی/حوادث شخصی یا ناکارآمدی اجتماعی؟
1405/08/26 - 21:06 - کد خبر: 173607
نصر: اخبار مربوط به قتلهای خانوادگی در روزهای اخیر در صدر اخبار روزمره جای گرفتهاند. اخباری که معلوم نیست، ریشه آن به شخص بازمیگردد یا اجتماع مقصر آن است.
این روزها بیش از هر زمان دیگری با خبرهای مربوط به قتل خانوادگی مواجه میشویم؛ عبارتهایی از قبیل «قتل دختر توسط پدر»، «قتل همسر به دست شوهر» و یا حتی «قتل دسته جمعی». اما ریشه همه این قتلها در چه کلمهای نهفته؟ اقتصاد، آبرو، تفاوت نسلها یا ناموس؟ کدام یک بیش از جان انسان یا حتی اینطور بگوییم، بیش از جان عزیز میارزد؟
به هیچ عنوان نمیتوان منکر نقش فشارهای اقتصادی و اجتماعی در وقوع چنین جرمهایی شد. به دنبال این عوامل، شاهد فرسودگی روانی و آستانه تحمل پایین در افراد هستیم که به دلیل عدم آگاهی از مهارتهای کنترل خشم، با کوچکترین بهانه دچار انفجار خشم و مرتکب جرمهایی میشوند که هیچ توجیه منطقی به دنبالش نیست.
مقوله پنهان کردن بحران تا لحظه آخر که متأسفانه به عنوان ویژگی پسندیده در میان ایرانیان شناخته شده، در کنار فشارهای شدید معیشتی بر دوش سرپرست خانوارها، منجر به انباشت کولهباری از فشارهای روانی میشود که اگرچه با گفتوگو حل نشود، اما تا حدی بار را سبکتر میکند. اما پنهانکاری در بحران سبب شده تا با اضافه شدن بحران دیگر، سرپرست پایان حیات کل خانواده را به عنوان راه حل نهایی بشناسد و دست به چنین حرکت جنونآمیزی کند.
اگرچه برخی قتلهایخانوادگی اخیر، بازتاب زوال اقتصاد و روان در چارچوب خانه است اما قتلهای ناموسی پرده از فاجعه فرهنگی برمیدارد. فاجعهای که در آن برای بسیاری ترس از نگاه قضاوتگر جامعه درونشان نهادینه شده است. اینجاست که رضایت جامعه در برابر پاره تن، حرف اول را میزند و همین نقطه شروع فلاکت است.
در نهایت، آنچه که از این وضعیت میتوان برداشت کرد این است که اخبار مربوط به قتلهای خانوادگی دیگر تنها حادثهای در صفحه حوادث روزنامه نیستند. هرچند که مجازات قتل خانوادگی در جامعه آن طور که باید روند خود را طی نمیکند اما تا زمانی که رویکرد جامعه از مجازات به پیشگیری تغییر نکند، خطر فرسودگی روانی در جامعه همان بحران عمیق در جریان خواهد بود.
به قلم ساغر خزانی
انتهای پیام/