یک سال است که در کنار این تیم مشق خبرنگاری می‌کنم. اگر نیمی از شعفم مربوط به حرفه‌ام باشد، نیم دیگر به تأثیری برمی‌گردد که نصر در شناخت محیط پیرامونم ایفا کرد.
من عاشق تبریزم؛ از خوبی‌هایش غرق لذت می‌شوم و از ضعف‌ها دلگیر و دلسرد، اما در این یک سال چهره دیگری از تبریز برایم پدیدار شد.
تبریزی که گرچه هر آن، فرزندان نامدار و نامور بسیار زاده و می‌زاید، اما حجب همواره مانع از آن می‌شود که از عطر مستی‌آور مشک‌هایش بگوید، مگر مشام‌های کربو خود شمیم آن را بیابند.
اما من به‌واسطه این شغل با نامداران محجوب و پرده‌نشین بیش از پیش آشنا شدم و از تعددشان حیرت کردم.
فهمیدم آن مردی که با من در صف نانوایی ایستاده، آن زنی که کنارم در مطب پزشک منتظر نوبت است، آن دیگری که در ازدحام جمعیت هر دو به یک میله اتوبوس چنگ زده‌ایم، چه‌بسا ادیبی سخنور، هنرمندی چیره‌دست یا استادی مبرز است.
حالا در کنار مشق خبر می‌کوشم در این شهر محتاطانه‌تر قدم بردارم و به زانوی ادب بنشینم؛ چون قرن‌هاست این شهر پاکوب بزرگان است و حرکات و سکنات باید شایسته و بایسته آن باشد.
شهری که حتی خفتگان در خاکش نیز بیدارترین زندگانند. عرفا و شعرا و ادبایش با دست کوتاه از دنیا، در هیاهوی این جهان دست‌گیر زندگان می‌شوند.
خوشا به من که زاده این شهرم و هم‌زیست آنان که پرده از روی مستوران برمی‌دارند.

به قلم سئویل محدث
انتهای پیام/