نوزده سال، یعنی زیستن در متن اتفاقاتی که هر کدام می‌توانستند نقطه پایان باشند؛ عبور از روزهایی که خبرها از عمر آدم‌ها کوتاه‌تر بودند و حقیقت، گاهی برای زنده ماندن، ناچار بود راه‌های دشوارتری پیدا کند. اما اگر قرار باشد سن یک رسانه را با زخم‌هایی که برداشته و امیدهایی که از سر گذرانده اندازه بگیریم، شاید باید شناسنامه دیگری برایش نوشت.
"هرمان هسه" در جهان اندیشه‌اش، زندگی را سفری برای شناخت خویشتن می‌بیند. رسانه نیز چیزی جز این نیست؛ موجودی که در گذر زمان باید مدام خودش را بازشناسد، خطاهایش را ببیند و دوباره به جهان نگاه کند. نصر در این نوزده سال، تنها شاهد تاریخ نبوده، بلکه بخشی از تاریخ روزگار خود نیز شده است. از این رو، سخن گفتن از نصر، فقط سخن گفتن از یک نام و نشان رسانه‌ای نیست؛ سخن گفتن از بخشی از حافظه رسانه ای آذربایجان است.
"والتر بنیامین" در تأملاتش درباره تاریخ، به ما یادآوری می‌کند که گذشته چیزی نیست که پشت سرمان آرام گرفته باشد؛ گذشته در لحظه اکنون نیز حضور دارد و از ما می‌خواهد فراموشش نکنیم. رسانه، اگر رسالتی داشته باشد، شاید همین باشد؛ نگهبانی از حافظه در برابر فراموشی. ثبت آنچه اتفاق افتاده و آنچه در هیاهوی روزگار مجال دیده شدن پیدا نکرده است. نصر در این سال‌ها از تبریز نوشته، از آذربایجان از مردمی که گاهی صدایشان در ازدحام خبرهای بزرگ گم می‌شود. و این خود، کم دستاوردی نیست.
امروز در نوزدهمین سالروز تولد نصر، بیش از هر زمان دیگری باید درباره معنای ماندن حرف زد. "کامو " در اسطوره سیزیف، در دل تکرار بی‌پایان و فرساینده زندگی، جایی برای شورش و امید پیدا می‌کند. گویی انسان با ادامه دادن، حتی وقتی راه دشوار است، به جهان پاسخ می‌دهد. رسانه‌ها نیز در روزگاری که اعتماد عمومی، سرعت تحولات و انبوه خبرهای نادرست، هر روز معنای تازه‌ای به روزنامه‌نگاری می‌دهند، برای ماندن به چیزی بیش از تریبون نیاز دارند؛ به شرافت قلم، شهامت پرسیدن و توانایی شنیدن صداهایی که کمتر شنیده می‌شوند.
فوت کردن شمع‌های نوزده‌سالگی نصر، شاید فرصتی باشد برای مرور تمام آنچه در این سال‌ها گذشته است.
شمع‌ها خاموش می‌شوند، اما آنچه از یک رسانه باقی می‌ماند، نه نور شمع‌های تولد، که روشنایی چراغی است که در تاریکی روزگار روشن نگه داشته است.
به دوستان نصر، به همه کسانی که در این نوزده سال عمر و اندیشه و عاطفه خود را پای این نام گذاشته‌اند، خسته‌نباشید و تبریک می‌گویم.

به قلم هادی دهقانی | نویسنده و روزنامه‌نگار
انتهای پیام/