به گزارش نصر، فرناز بوستانی، فوق‌تخصص بیماری‌های خون و سرطان بزرگسالان، در نشست علمی تخصصی «ورزش و سرطان» با تأکید بر ضرورت گنجاندن فعالیت بدنی در برنامه مراقبتی بیماران سرطانی، گفت: ورزش علاوه بر کمک به حفظ توان جسمانی و کاهش خستگی ناشی از سرطان و درمان‌های آن، می‌تواند در بهبود کیفیت زندگی و افزایش بقای بیماران نقش مؤثری داشته باشد.
وی با اشاره به اینکه خود بیماری سرطان و روش‌های درمانی مانند شیمی‌درمانی، پرتودرمانی، ایمنی‌درمانی و جراحی می‌توانند موجب کاهش توده عضلانی، افت قدرت بدنی، کاهش ظرفیت تنفسی و خستگی مزمن شوند، اظهار کرد: این عوارض یک چرخه معیوب ایجاد می‌کنند؛ به‌طوری که خستگی موجب کاهش فعالیت بدنی و کم‌تحرکی نیز به تشدید ضعف جسمانی بیمار منجر می‌شود.
بوستانی با بیان اینکه ورزش باید از نخستین مراحل تشخیص سرطان در برنامه مراقبتی بیمار قرار گیرد، افزود: بیمارانی که از نظر جسمانی ضعیف هستند، ممکن است توان تحمل درمان استاندارد را نداشته باشند؛ بنابراین حفظ عملکرد جسمانی و آمادگی بدن برای تحمل درمان، اهمیت زیادی دارد.
وی با اشاره به نتایج یک مطالعه هشت‌ساله روی ۸۸۹ بیمار مبتلا به سرطان روده بزرگ در مراحل دو و سه، توضیح داد: در این پژوهش، بیماران به دو گروه تقسیم شدند؛ گروهی که برنامه منظم ورزشی شامل سه تا پنج جلسه فعالیت در هفته، با حداقل ۴۵ دقیقه پیاده‌روی سریع یا دوچرخه‌سواری داشتند و گروهی که چنین برنامه‌ای را دنبال نمی‌کردند.
این متخصص سرطان ادامه داد: نتایج بررسی‌ها نشان داد میزان بقای پنج‌ساله در گروهی که فعالیت ورزشی منظم داشتند، حدود ۸۰ درصد بود. نتایج نهایی مطالعه نیز از برتری گروه دارای فعالیت بدنی منظم در شاخص‌های بقا حکایت داشت.
بوستانی با اشاره به نقش ورزش در کاهش التهاب سیستمیک و بهبود عملکرد سیستم ایمنی بدن گفت: در بدن ما همواره سلول‌های سرطانی ایجاد می‌شوند اما سلول‌های ایمنی از جمله سلول‌های کشنده طبیعی (NK) در شناسایی و مقابله با سلول‌های سرطانی نقش دارند و تأثیر ورزش بر تقویت این سازوکارها از موضوعات مورد توجه پژوهش‌های جدید است.
وی همچنین کاهش چربی شکمی از طریق فعالیت بدنی را در پیشگیری از برخی سرطان‌ها مؤثر دانست و افزود: شواهد علمی، ارتباط کاهش چربی شکمی و فعالیت بدنی را با کاهش خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ، سرطان پستان پس از یائسگی و سرطان آندومتر تأیید می‌کنند.
این فوق‌تخصص بیماری‌های خون و سرطان بزرگسالان با تأکید بر اینکه ورزش باید متناسب با شرایط جسمانی، نوع سرطان، مرحله بیماری و عوارض درمان برای هر بیمار طراحی شود، گفت: تمرین‌های هوازی، مقاومتی و انعطاف‌پذیری از جمله فعالیت‌هایی هستند که می‌توانند در برنامه ورزشی بیماران قرار گیرند؛ البته شدت و مدت تمرین باید به‌تدریج افزایش یابد.
وی با اشاره به ضرورت توجه به بیماران مبتلا به سرطان‌های پیشرفته و متاستاتیک نیز اظهار کرد: هدف از تجویز ورزش برای این بیماران لزوماً افزایش طول عمر نیست، بلکه ارتقای کیفیت زندگی و حفظ استقلال فردی اهمیت دارد؛ اینکه بیمار بتواند به‌تنهایی راه برود، لباس بپوشد یا حتی به سرویس بهداشتی برود، دستاورد مهمی در مراقبت از او محسوب می‌شود.
بوستانی تأکید کرد: ورزش قرار نیست جایگزین درمان‌های سرطان شود یا تضمینی برای درمان بیماری باشد، بلکه ابزاری مکمل برای کاهش عوارض، حفظ توان جسمانی و بهبود کیفیت زندگی بیماران است و نباید بیماران را به دلیل ابتلا به سرطان به کم‌تحرکی و انزوای جسمانی سوق داد.
انتهای پیام/