نصر: تبریز از جمله شهرهایی است که کسب و کارهای خانوادگی در آن جایگاه و تداوم ویژه ای دارد و نام های بسیاری در سپهر تجارت این شهر می درخشد.
به گزارش نصر، جواهری علیپور یکی از این نام‌هاست که علاوه بر اینکه مسئولیت سنگین اصالت و قدمت را بر دوش دارد توأمان ترقی را نیز سرلوحه فعالیت خود قرار داده و تحول آفریده است. در گفتگویی که با سرمنشأ این تحول داشتیم از فراز و نشیب مسیر جویا شدیم. اصغر علیپور؛ ششمین فرزند خانواده و یکی از 4 پسرِ علیپور پدر هست که این حرفه 60 ساله خانوادگی را وارد فاز جدیدی کرده است. او متولد سال 1359 است و از نوجوانی در کنار پدر وارد صنعت طلا شده و از سال 1380 به طور مستقل فعالیت خود را ادامه داده است.
هر چهار برادر در ابتدا در این صنف مشغول فعالیت بودند اما یکی از برادرها در ادامه مسیر، به علت علاقه شخصی حرفه دیگری روی آورد و امروز سه برادر همچنان در صنعت طلا و جواهر مشغول فعالیت هستند.
مطالعه و مشاهده تحولات جهانی صنعت طلا، باعث شده اصغر علیپور چند قدم از همکاران خود فراتر برود. در ادامه بیشتر با این فرد و برند او آشنا خواهیم شد.
ضمن تشکر بابت اینکه وقت خود را در اختیار نصر و مخاطبان ما قرار دادید لطفا از نحوه ورودتان به صنعت طلا و جواهر و عرصه کارآفرینی بفرمایید.
ابتدا از رسانه نصر تشکر می‌کنم. من رسانه نصر را در استان یک نعمت می‌دانم و معتقدم جایگاه بسیار خوبی در جامعه پیدا کرده و این باعث افتخار همه ماست.
سابقه فعالیت خانواده ما در این حرفه به بیش از ۶۰ سال قبل بازمی‌گردد. پدرم در سال ۱۳۴۰ این کار را آغاز کرد. زمانی که من متولد شدم، پدرم حدود ۲۰ سال سابقه فعالیت در صنف طلا و جواهر داشت. من نیز از سال ۱۳۷۴ به‌صورت رسمی وارد این حرفه شدم. البته پیش از آن، مانند هر فرزندی که از کودکی همراه پدرش به محل کار می‌رود، به مغازه پدر می‌رفتم و در کنار او تجربه کسب می‌کردم اما از سال ۱۳۷۴، با پیشنهاد پدرم و در کنار تحصیل در مدرسه، فعالیت در بازار را آغاز کردم. آن زمان از نظر اقتصادی نیز دوران رونق و شکوفایی بود و پدر تأکید داشت که باید از این فرصت استفاده کرد.
پدرم در سال ۱۳۸۰ از دنیا رفت. تا آن زمان در کنار پدر و برادرانم در دو مغازه‌ای که در بازار امیر داشتیم، کار می‌کردم؛ اما پس از فوت ایشان، مسئولیت کار را به‌صورت مستقل بر عهده گرفتم و فعالیت‌های جدیدی را آغاز کردم.
به نظر می‌رسد با وجود تجربه خانوادگی و سابقه فعالیت در این صنعت، تحولات و نوآوری‌هایی از جانب شما در شیوه فعالیت‌تان ایجاد شده است. این تغییرات حاصل مطالعه و دانش تخصصی بوده یا از تجربه و علاقه شخصی نشات گرفته است؟
انسان‌ها علایق و استعدادهای متفاوتی دارند. من از ابتدا روحیه کمال‌گرایی داشتم و این ویژگی باعث شده در هر کاری تمام انرژی خود را صرف کنم تا آن کار به بهترین شکل ممکن انجام شود. یکی دو سال پس از فوت پدر و زمانی که برخی مسئولیت‌ها را بر عهده گرفته بودم، احساس کردم بازار با شیوه‌ای بسیار سنتی پیش می‌رود و این روند با روحیه و سلیقه من سازگار نیست. برای نخستین بار در سال ۱۳۸۳ به نمایشگاه طلا و جواهر تایلند رفتم که یکی از نمایشگاه‌های بسیار معتبر این صنعت است. از آن زمان به بعد، تقریباً هیچ سالی نبوده که در نمایشگاه‌های بین‌المللی طلا و جواهر حضور نداشته باشم. نمایشگاه‌های هنگ‌کنگ، تایلند و استانبول از جمله رویدادهایی هستند که در آن‌ها شرکت کرده‌ام. دلیل این حضور، احساس نیاز به شناخت تحولات جهانی و آگاهی از اتفاقاتی است که در صنعت ما در سایر کشورها رخ می‌دهد تا بتوانیم آن‌ها را در فعالیت خود پیاده کنیم. طبیعتاً وقتی در چنین محیط‌هایی قرار می‌گیرید و می‌بینید برخی کشورها از نظر فناوری، صنعت و دانش جلوتر هستند، دیگر نمی‌توانید در برابر تغییر مقاومت کنید. این تحول از همین مواجهه‌ها آغاز شد.
همیشه به همکاران و دوستانم هم پیشنهاد می‌کنم که تا حد امکان در نمایشگاه‌های خارجی حضور پیدا کنند و از نزدیک ببینند در دنیا چه می‌گذرد؛ چراکه ایده‌ها، طرح‌ها و خلاقیت‌ها به‌شدت تحت تأثیر این مواجهه‌ها قرار می‌گیرند. رویدادهایی که امروز در یک نمایشگاه اکران می‌شود، چند سال بعد اجرا می‌شود. وقتی شما در نمایشگاه‌ها با جدیدترین مدل‌ها و فناوری‌ها آشنا می‌شوید، می‌توانید چند سال از بسیاری از رقبا و همکاران خود جلوتر باشید.
به نظر می‌رسد فعالان و صنعتگران قدیمی در برابر تغییرات مقاومت بیشتری دارند. صنعت طلا و جواهر ایران که در مقطعی جایگاه خوبی در دنیا داشت، امروز با چه وضعیتی مواجه است؟
این موضوع تا حدودی عمومی است. انسان همواره در برابر تغییر مقاومت دارد؛ تغییر برای او دشوار است و ترجیح می‌دهد طبق روال گذشته به فعالیت خود ادامه دهد.
عموماً پیش می‌آید که اگر درباره برنامه‌های توسعه کارخانه یا صنعتگری که عملکرد خوبی دارد و بازار مناسبی برای محصولاتش ایجاد کرده، سؤال کنید، ممکن است بگوید در شرایط فعلی به‌سختی از پس فعالیت‌های موجود برمی‌آییم و نمی‌توانیم به توسعه فکر کنیم. اما اگر صنعتگری با چنین نگرشی، پنج سال آینده را در برنامه‌ریزی خود در نظر نگیرد، محکوم به فنا خواهد بود.
در طراحی محصولات نیز نباید صرفاً نیاز امروز را در نظر گرفت؛ باید برای شش ماه یا یک سال آینده برنامه و طرح داشت، در غیر این صورت از بازار عقب می‌مانید. آینده‌نگری اهمیت زیادی دارد و من همواره تلاش کرده‌ام در مقایسه با دیگران نوآور و پیشرو باشم.
تا سال ۱۳۸۶ همراه برادرم در بازار فعالیت می‌کردیم و پس از آن، هرکدام در مغازه‌های مجزا مشغول به کار شدیم. از آن زمان استقلال کاری من بیشتر شد و توانستم ایده‌هایی را که در ذهن داشتم، به‌تدریج اجرا کنم.
" بازار امیر موطن من است "
بازار امیر به‌نوعی مرکز و قطب تولیدکنندگان و فروشندگان طلا و جواهر تبریز است. حضور در این بازار برای شما چه حسی دارد؟
بازار به‌نوعی زادگاه من است. از کودکی خاطرات زیادی از این حیاط داریم؛ بازی کرده‌ایم و در کنار پدر بوده‌ایم. حضور در بازار و حیاط امیر حس عجیبی برایم دارد. با اینکه هر روز به بازار نمی‌آیم، اما اگر فاصله حضورم بیشتر از سه روز شود، دلتنگ می‌شوم. انگار وطن من است؛ جایی که در آن بزرگ شده‌ام.
چه خلاقیت‌ها و اقداماتی انجام دادید که باعث شد حضور شما در خاندان علیپور در صنعت طلا و جواهر با تحول و ترقی گره بخورد؟
معتقدم هر کسب‌وکاری برای موفقیت و تبدیل‌شدن به یک برند، باید کارهای متفاوتی انجام دهد. انجام این کارها نیز مستلزم دانش، مطالعه و تجربه است. تجربه این حرفه از طریق پدرم به من منتقل شده بود، اما بسیاری از طرح‌هایی که امروز در محصولات ما می‌بینید، حاصل ساعت‌ها تحقیق، طراحی و الگوبرداری هستند. همواره تلاش کرده‌ام کارهای متفاوتی انجام دهم. انجام کارهای متفاوت طبیعتاً با ریسک همراه است، اما اگر با مطالعه درست، شناخت کافی و دقت قدم برداشته شود، می‌توان به موفقیت رسید و احتمال شکست را کاهش داد.
نباید نگاه خود را به شرایط امروز محدود کنیم. زمانی که در بازار امیر برخی فعالیت‌ها را در حوزه تبلیغات، نرم‌افزار و دکوراسیون مغازه آغاز کرده بودم، از سوی نزدیکانم مورد انتقاد قرار می‌گرفتم و بعضی معتقد بودند این اقدامات بیهوده است. سال‌ها با خروجی ضعیف کار کردم، اما در واقع نوعی سرمایه‌گذاری درونی انجام می‌دادم. این روند را به ورزش تشبیه می‌کنم؛ سال‌ها تمرین کردم تا به نتیجه برسم. زمانی که در سال ۱۳۹۴ شعبه لاله‌پارک را افتتاح کردم، اگر آن دانش و تجربه سال‌های قبل را نداشتم، شاید جسارت ورود به چنین فضایی و افتتاح مغازه در آنجا را پیدا نمی‌کردم.
در طراحی محصولات جدید بیشتر از چه عواملی الهام می‌گیرید؟ نیاز و خواست مشتریان تعیین کننده اصلی هست یا تجربه حضور در نمایشگاه‌های خارجی یا روندهای جهانی؟
چند عامل در این زمینه دخیل هستند، اما اصلی‌ترین موضوع این است که ببینیم دنیا به چه سمتی حرکت می‌کند و به‌اصطلاح چه چیزی ترند شده است. فضای مجازی و نمایشگاه‌های بین‌المللی کمک می‌کنند از تحولات و اتفاقات روز دنیا در این صنعت مطلع شویم. البته عوامل دیگری نیز اهمیت دارند. در چند سال اخیر، طرح‌های مفهومی و محصولاتی که داستان و روایتی پشت آن‌ها وجود دارد، با استقبال بیشتری مواجه شده‌اند و مخاطبان بیشتری دارند.
در گذشته بیشتر زیبایی و قیمت محصول مورد توجه بود، اما امروز نگاه جامعه تغییر کرده است. افراد هنگام انتخاب یک گردنبند یا مدال، به این موضوع هم توجه می‌کنند که محصول چه معنا و مفهومی در نهان خود دارد و قرار است چه چیزی را روایت کند. ما نیز در طراحی‌ها تلاش می‌کنیم این موضوعات را مدنظر قرار دهیم.
از طرف دیگر، طرح‌ها به سمت ظرافت و مینیمالیسم حرکت کرده‌اند. افزایش قیمت طلا نیز باعث شده استفاده از سنگ در برخی محصولات کمتر شود و وزن طلا کاهش پیدا کند. بنابراین، در طراحی محصولات مجموعه‌ای از عوامل را در نظر می‌گیریم.
فرزندان شما که نسل سوم خاندان علیپور هستند قرار است چه الگویی از شما بگیرند و چه ارزش‌هایی را به آن‌ها منتقل می‌کنید؟
اولین چیزی که می‌خواهم این است که نام نیک و درستکاری‌ای را که از پدرم به من رسیده، حفظ کنند. پدرم روی چند موضوع بسیار حساس بود که مهم‌ترین آن‌ها صداقت و خوش‌حسابی بود. ایشان به این ویژگی‌ها شهرت داشتند و حتی امروز هم قدیمی‌های بازار پدرم را با همین صفات می‌شناسند. همیشه به من می‌گفتند: پسرم، مراقب باش اسمت را به بدی یاد نکنند.
یک دختر و یک پسر دارم که هر دو زیر هفت سال هستند. تا جایی که در توانم باشد، تلاش خواهم کرد علاقه به این صنف را در آن‌ها ایجاد کنم؛ همان‌طور که پدرم این کار را برای ما انجام داد. معتقدم هر فردی در هر شغلی اگر به کار خود علاقه داشته باشد، این شوق و علاقه می‌تواند به فرزندانش نیز منتقل شود.
تجربه باید به نسل‌های بعدی منقل شود
آیا تجربه و دانشی را که در طول سال‌ها کسب کرده‌اید به نسل‌های بعدی منتقل کنید و این دانش محدود به خودتان باقی نماند؟
تا حدود ۱۰ سال پیش تقریباً به‌تنهایی فعالیت می‌کردم و یک همکار داشتم، اما در حال حاضر مجموعه ما ۱۵ نفر نیرو دارد. علاوه بر این در این سال‌ها همکارانی داشته‌ایم که آموزش دیده‌اند و اکنون در جمه ما نیستند. تا جایی که در توانمان بوده، آموزش داده‌ایم و تلاش کرده‌ایم دانسته‌های خود را منتقل کنیم. من از آن دسته افراد نیستم که بخواهم فوت‌وفن کار را از دیگران پنهان کنم و به آن‌ها آموزش ندهم. البته این فرایند زمان‌بر است. افراد باید محیط کارگاه و فضای طراحی را از نزدیک ببینند و با مراحل مختلف کار آشنا شوند. به نظرم این روند برای افرادی که نگاه تک‌بعدی دارند، پاسخگو نخواهد بود.
به نظر می‌رسد صنعت طلا و جواهر در کشور ما جوان‌تر شده و جوانان بیشتری به فعالیت در این حوزه علاقه نشان می‌دهند. در گذشته این حرفه بیشتر به‌صورت خانوادگی و از طریق اقوام دنبال می‌شد، اما امروز افراد بیشتری با سرمایه شخصی وارد این عرصه می‌شوند. نگاه شما به این تغییر چیست و چه توصیه‌ای به علاقه‌مندان دارید؟
این صنعت چند ویژگی دارد که یکی از برجسته‌ترین آن‌ها حفظ سرمایه است. با توجه به شرایط اقتصادی ایران، افراد به دنبال فعالیت‌هایی هستند که سرمایه‌شان در آن حفظ شود. همچنین طلا قدرت نقدشوندگی بالایی دارد. این‌ها از مهم‌ترین دلایل اقتصادی تمایل افراد به ورود به این حرفه هستند.
البته دلایل دیگری هم وجود دارد. جوانان در فضای مجازی با حوزه مد و فشن آشنا می‌شوند و به این صنعت علاقه پیدا می‌کنند. این حرفه از نظر ظاهری جذاب است؛ کاری زیبا، تمیز و لوکس که طرح‌ها و محصولات آن هرکدام می‌توانند داستان و ماجرای خاص خود را داشته باشند. این ویژگی‌ها با روحیه جوانان همخوانی دارد.
با این حال، به نظرم حفظ سرمایه و برخورداری از جایگاه اجتماعی، از مهم‌ترین انگیزه‌های ورود افراد به این صنف است. تعداد پروانه‌های کسب این حوزه نیز از حدود چهار سال پیش تاکنون از ۱۴۰۰ به ۲۰۰۰ فقره رسیده است. این افزایش قابل توجه است، اما توصیه من به کسانی که قصد ورود به این حرفه را دارند، در درجه نخست صبر و سپس آموزش است.
بسیار پیش می‌آید که جوانان به من مراجعه می‌کنند و می‌گویند سرمایه‌ای در اختیار دارند و می‌خواهند وارد این کار شوند. توصیه می‌کنم پیش از ورود جدی، آموزش ببینند و بدانند که فعالیت در این حرفه نیازمند تجربه و گذشت زمان است. باید چند سال در این حوزه فعالیت کنند تا بتوانند به نتیجه مطلوب برسند.
به نظر می‌رسد تعداد محدودی از فعالان صنف طلا و جواهر به تبلیغات نگاه حرفه‌ای دارند. این رویکرد در شما از کجا شکل گرفت؟
جمله معروفی وجود دارد که می‌گوید تبلیغات هزینه نیست، بلکه سرمایه‌گذاری است. من عمیقاً به این موضوع اعتقاد دارم.
زمانی که فعالیت در حوزه تبلیغات محیطی و فضای مجازی را آغاز کردم، با مخالفت‌ها و انتقادهای زیادی مواجه شدم. از گذشته برخی باورها در این صنف وجود داشت که افراد را از شناخته‌شدن بازمی‌داشت، اما من معتقدم اگر بخواهیم رشد کنیم، باید دیده شویم. امکان ندارد بدون معرفی محصولات و ارائه ایده‌ها و دیدگاه‌هایمان بتوانیم ارتقا پیدا کنیم.
به نظرم تبلیغات یکی از ضرورت‌ها و نیازهای هر برند است. برای این کار نیز از تیم حرفه‌ای استفاده کرده‌ایم. در کنار ۱۵ نفری که در مجموعه مشغول فعالیت هستند، نزدیک به ۱۰ نفر نیز در حوزه مدیریت فضای مجازی، مدیریت برند و تولید محتوا با ما همکاری دارند. در مجموع، به‌صورت مستقیم با نزدیک به ۳۰ نفر همکاری می‌کنیم. جلسات همفکری و مشورت برگزار می‌کنیم و برای سه ماه ، شش ماه و حتی یک سال آینده برنامه داریم. طبیعتاً شرایط گاهی تغییر می‌کند، اما این به معنای انصراف از مسیر و اهدافمان نیست. ممکن است سرعت حرکت خود را کمتر کنیم، اما مسیر را ادامه می‌دهیم. در میان همکاران این صنف، کمتر مجموعه‌ای را دیده‌ام که در این سطح وارد حوزه تبلیغات و برندسازی شده باشد.
"اتحادیه باید برای رفه چالش‌ها وارد عمل شود"
در مسیر توسعه فعالیت و حضور در بازارهای بین‌المللی، با چه موانع و چالش‌هایی مواجه هستید؟
یک‌سری چالش‌ها و محدودیت‌های قانونی وجود دارد که کار را دشوار می‌کند. یکی از مشخص‌ترین آن‌ها، دشواری حضور در نمایشگاه‌های بین‌المللی است. برای مثال، من به‌عنوان یک برند ایرانی نمی‌توانم در نمایشگاهی در ترکیه غرفه بگیرم و در آن شرکت کنم. قوانین دست‌وپاگیر متعددی وجود دارد. به‌ویژه در حوزه طلا که برای خروج و ورود آن حساسیت‌های خاصی وجود دارد. این مسائل روند فعالیت بین‌المللی را دشوار می‌کند. در کشورهای دیگر، علاوه بر حمایت از فعالان این صنعت، برخی فرایندها را نیز تسهیل می‌کنند. در این میان، نقش اتحادیه بسیار مهم است.
در مسیر رشد، توسعه و جهانی‌شدن صنعت طلا و جواهر ایران، چقدر ضروری می‌دانید که سایر همکاران و فعالان این صنف نیز وارد این عرصه شوند؟ اتحادیه چه نقشی در این زمینه می‌تواند ایفا کند؟
معتقدم طی این مسیر به‌تنهایی امکان‌پذیر نیست. برای مثال، ایتالیا در سطح جهان یکی از کشورهای مطرح در صنعت طلا و جواهر است. اگر تنها یک برند در ایتالیا شناخته‌شده بود، این شهرت و جایگاه به وجود نمی‌آمد؛ بلکه کل صنعت طلای این کشور رشد کرده و همین موضوع باعث شده نام ایتالیا در این حوزه مطرح شود.
من هرقدر هم تلاش کنم، ممکن است در تبریز یا حتی با افتتاح شعبه در شهرهای دیگر ایران موفق شوم، اما اگر بخواهیم در بازارهای جهانی سهم داشته باشیم و حرفی برای گفتن داشته باشیم، به یک حرکت جمعی نیاز داریم. همکاران ما نیز عملکرد خوبی دارند و کیفیت محصولات در مقایسه با سال‌های گذشته ارتقا پیدا کرده است. حتی محصولاتی تولید می‌شوند که کیفیت آن‌ها در حد صادرات است. در حال حاضر نیز مقداری صادرات در این حوزه انجام می‌شود، اما حجم آن به اندازه‌ای نیست که بتوان آن را قابل قبول دانست.
اینجا نقش اتحادیه بسیار مهم است؛ اتحادیه باید برای اصلاح سازوکارها و برطرف‌کردن موانع موجود تلاش کند و بستر لازم را برای فعالیت و حضور در بازارهای بین‌المللی فراهم آورد تا مسیر برای تولیدکنندگان باز شود.
جایگاه صنعت طلا و جواهر ایران را در منطقه چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا تولیدکنندگان ایرانی ظرفیت رقابت با کشورهای مطرح این حوزه را دارند؟
همان‌طور که می‌دانید، ما صنعتگران بسیار خوبی داریم و من این موضوع را عمیقاً تجربه کرده‌ام. به کشورهای زیادی سفر کرده‌ام و به این نتیجه رسیده‌ام که شم اقتصادی، قدرت فکر و خلاقیت ایرانی‌ها در بسیاری از نقاط دنیا کم‌نظیر است. بارها در حوزه‌های مختلف نیز این موضوع ثابت شده که ایرانی‌ها از توانمندی و خلاقیت بالایی برخوردارند.
به نظرم ایران در حال حاضر صرفاً به دلیل برخی محدودیت‌ها نتوانسته جایگاه متناسب با ظرفیت‌های خود را به دست آورد. البته در پنج سال اخیر شرایط بهتر شده است. در کارگاه‌های ما محصولاتی تولید می‌شود که به‌جرئت می‌توان گفت با محصولات ایتالیا و ترکیه قابل رقابت هستند، اما این محصولات برای دیده‌شدن و عرضه به بازارهای مناسب نیاز دارند.
با توجه به شرایط اقتصادی کشور، به نظر می‌رسد مردم برای حفظ ارزش سرمایه خود بیش از گذشته به خرید طلای آب‌شده روی آورده‌اند. این روند را برای صنعت طلا و جواهر فرصت می‌دانید یا تهدید؟
این روند آسیب زیادی به صنف ما وارد می‌کند؛ چراکه نوعی خام‌فروشی محسوب می‌شود و خام‌فروشی برای هیچ صنعتی اتفاق مثبتی نیست. از طرف دیگر، مردم هم حق دارند. آن‌ها می‌خواهند ارزش پول خود را حفظ کنند و یکی از راحت‌ترین و سریع‌ترین راه‌ها برای این کار، خرید طلاست؛ کالایی که تاریخ انقضا ندارد و می‌تواند ارزش سرمایه را حفظ کند. اما در چنین شرایطی، هنر و ارزش افزوده‌ای که در تولید مصنوعات طلا وجود دارد، کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد. طلای آب‌شده باید وارد چرخه تولید شود تا کارگاه‌ها بتوانند به فعالیت خود ادامه دهند. در گذشته اجرت ساخت طلا چندان بالا نبود و مردم با خرید زیورآلات طلا، هم سرمایه‌گذاری می‌کردند و هم از زیبایی و هنر به‌کاررفته در آن لذت می‌بردند. البته امروز نیز به واسطه فضای رقابتی، اجرت‌ها شرایط متفاوتی پیدا کرده‌اند.
افزایش تورم و کاهش شدید و سریع ارزش پول باعث شده مردم به سمت خرید طلای آب‌شده گرایش پیدا کنند. این موضوع به‌شدت به تولید ما آسیب می‌زند و در نهایت اشتغال و هنر این صنعت نیز متضرر می‌شوند.
آیا این تغییر الگوی خرید، بر تعداد مشتریان و میزان تقاضا نیز تأثیر گذاشته است؟
مشتریان ما را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد. گروهی به دلیل نیاز خرید می‌کنند؛ برای مثال، زمانی که یک خانم و آقا ازدواج می‌کنند، طبیعتاً برای خرید حلقه به بازار طلا مراجعه می‌کنند.
اما گروه دیگری با هدف سرمایه‌گذاری و استفاده روزمره طلا می‌خرند که متأسفانه بخش اعظم این مشتریان به سمت طلای آب‌شده رفته‌اند و از لذت استفاده از زیورآلات طلا چشم‌پوشی کرده‌اند؛ چراکه در شرایط فعلی، حفظ سرمایه برایشان اولویت دارد.
در این زمینه، اتحادیه‌ها، انجمن‌ها و افرادی که تریبون و امکان اثرگذاری دارند، باید به دنبال راه‌حل باشند. منظور این نیست که مردم مجبور شوند حتماً طلا ساخت شده بخرند، اما قطعاً می‌توان راه میانه‌ای پیدا کرد که هم امکان سرمایه‌گذاری برای مردم فراهم باشد و هم کارگاه‌های تولیدی بتوانند به فعالیت خود ادامه دهند.
آیا در بازارهای جهانی نیز چنین گرایشی وجود دارد که مردم عادی به سمت خرید طلای آب‌شده بروند؟
به ندرت
"تولید ساعت تمام‌طلا با برند ایرانی صبر"
در میان محصولات مجموعه شما، برخی کالکشن‌ها از نظر طراحی و تبلیغات مورد توجه ویژه قرار گرفته‌اند. یکی از این محصولات، ساعت‌های تمام‌طلای «صبر» است. ایده تولید این ساعت‌ها از کجا شکل گرفت؟ چرا صبر؟
من احساس می‌کردم جای یک برند ایرانی تولیدکننده ساعت تمام‌طلا در بازار خالی است. خودم از گذشته به ساعت و کالاهای لوکس علاقه داشتم و چند سال قبل به این فکر افتادیم که در ایران و تبریز، ساعت تمام‌طلا تولید کنیم.
تولید ساعت فرایند پیچیده‌ای دارد. چند سال مطالعه کردیم، طراحی‌های مختلفی انجام دادیم و در این مسیر آزمون‌وخطاهای زیادی داشتیم. برخی طرح‌ها رد شدند و برخی دیگر مورد تأیید قرار گرفتند تا در نهایت، به لطف خدا توانستیم ساعت تمام‌طلا را تولید و عرضه کنیم.
نام خانوادگی کامل ما «صبر علیپور» است و همین موضوع یکی از انگیزه‌های انتخاب واژه «صبر» برای این برند بود. از طرف دیگر، مفهوم صبر در ارتباط با زمان و زیبایی صبر نیز برای ما اهمیت داشت. به اعتقاد من، صبر واژه‌ای مقدس است. در نهایت، مجموعه جلسات و همفکری‌هایی که با تیم برندینگ داشتیم، ما را به انتخاب این نام رساند.
در ایران برای نخستین بار است که یک برند ایرانی صفر تا صد ساعت را تولید می‌کند. نکته مهم‌تر برای ما این است که این جسارت را با نام و برند ایرانی علیپور به خرج داده‌ایم و به این موضوع افتخار می‌کنیم.
به‌جز موتور ساعت، تمام اجزای آن، حتی صفحه ساعت، از طلا ساخته شده است. برای این محصولات پنج سال ضمانت در نظر گرفته‌ایم. همواره نیز پاسخگوی مشتریان بوده‌ایم و خوشبختانه تا امروز با وجود این مدت فعالیت، خطا یا مشکلی در محصولات گزارش نشده است.
انتهای پیام/