نوزده سال از روزهایی می‌گذرد که خبرنگاران نصر، قلم به دست گرفتند تا روایتگر زندگی مردم باشند؛ از دردهایی که در هیاهوی روزمرگی شنیده نمی‌شدند، از مشکلاتی که نیازمند پیگیری بودند و از قصه‌هایی که نباید ناگفته می‌ماندند. در این سال‌ها، کمبودها، گرانی‌ها، نداری‌ها، مشکلات شهری، بحران‌ها، حوادث تلخ و پرونده‌های ناگشوده، بخشی از روایت‌هایی بودند که ذهن و وقت نصر را به خود مشغول کردند. در کنار این تلخی‌ها، از فداکاری‌ها، قهرمانان بی‌ادعا و امیدهایی نوشته شد که هنوز در دل سختی‌ها زنده بودند.
اما نوزده سال فعالیت روزنامه‌نگاری، تنها به نوشتن و انتشار گزارش خلاصه نشد. پشت هر روایت، ساعت‌ها جست‌وجو، گفت‌وگو و پیگیری قرار داشت؛ گاهی روزها و ماه‌ها تلاش برای باز شدن گرهی از زندگی بود. گزارش‌هایی که هم با تشویق همراه شدند و هم روایت‌هایی که برای خبرنگاران دردسر و حتی خطر به همراه آوردند.
در تحریریه نصر، هر خبرنگار صدای بخشی از جامعه بود؛ صدایی که دردها و مطالبات مردم را به تحریریه می‌آورد تا درباره چگونگی ورود به موضوع و مسیر پیگیری آن تصمیم گرفته شود. پرسش اصلی تنها این نبود که چه اتفاقی افتاده و چگونه باید آن را روایت کرد؛ مسئله مهم‌تر این بود که پس از انتشار گزارش چه می‌توان کرد و چگونه می‌شود قدمی برای حل مشکل برداشت.
نوزده سال در میان همین قصه‌ها و غصه‌ها گذشت؛ سال‌هایی که گاهی اشک به چشممان آوردند، گاهی لبخند بر لبمان نشاندند و گاهی تا مدت‌ها پس از انتشار یک گزارش، ذهنمان را رها نکردند.
نوزده سال گذشت؛ قصه‌هایی که به نتیجه رسیدند و غصه‌هایی که هنوز ادامه دارند. شاید نتوان همه دردها را درمان کرد و به پایان همه قصه‌ها رسید، اما می‌توان در برابرشان بی‌تفاوت نبود.
نصر در این نوزده سال آموخت که روزنامه‌نگاری فقط روایت آنچه اتفاق افتاده نیست؛ گاهی ایستادن کنار مردمی است که صدایشان کمتر شنیده می‌شود. چراکه قصه مردم، قصه ماست و غصه آنها، دغدغه ما؛ تا زمانی که مردم هستند و صدایشان نیاز به شنیده‌شدن دارد، نصر نیز در کنارشان خواهد ماند.

به قلم حمیدرضا سامبرانی
انتهای پیام/