در یادداشت‌های پیشین که در سالگردهای نصر نوشته بودم از «خانه» و «خانواده» بودن آن یاد کردم و همچنان به همین باور هستم. اما امسال می‌خواهم از معنای ماندن بگویم. رسانه‌ای که بدون پشتوانه مالی دولتی و بدون وابستگی جناحی کار می‌کند و هر سال با ادامه دادن و ایستادگی دلیل ماندنش را ثابت می کند. این دلیل در شمار سال‌ها نیست؛ در این است که مخاطب هنوز برای شنیده‌شدن به ما رجوع می‌کند.
نصر از ابتدا بر سه محور استوار بوده است: استقلال، شفافیت و صراحت. این سه واژه در روزهای آرام شعار به نظر می‌رسند، اما در روزهای دشوار هزینه دارند. آزمون بزرگ این هزینه، روزهای جنگ بود. در آن روزها، با وجود قطعی اینترنت و دشواری ارتباط با مخاطبان، نصر به انتشار صریح و به‌هنگام اخبار ادامه داد تا بازنشرها بر پایه اطلاعات درست انجام شود و مخاطب آگاهی دقیق به دست آورد. این دوره ضربه‌های جدی به رسانه زد، اما نصر پایداری خود را حفظ کرد و پرقدرت‌تر بازگشت. مخاطبان نیز در همه این مدت همراه ماندند. این همراهی حاصل یک روز نبود؛ ثمره اعتمادسازی عمیقی است که در پشت نوزده سال فعالیت پنهان شده است.
مفهوم ایستادگی را من در همین رسانه فهمیدم. امروز، پس از سال‌ها، هر یک از کسانی که در این مجموعه کار کرده‌اند در جایگاه‌های ارزشمندی قرار دارند و این مسیر در سایه آموزش‌ها و راهنمایی‌های مدیرمسئول نصر شکل گرفته است. هر مجموعه‌ای که به دست خبرنگاران این رسانه راه‌اندازی شده، فرزندی از نصر است و مدیرمسئول آن همچنان پشتوانه پیشرفت‌شان است. در سال‌های دشوار نیز او سپر همکارانش بود و این را هرگز فراموش نمی‌کنم.
نوزده‌سالگی نقطه پایان نیست. رسانه‌ای که با اعتماد مخاطبانش رشد کرده، باید هر روز آن اعتماد را بازسازی کند. آرزوی من برای نصر این است که در سال بیستم نیز صدای کسانی باقی بماند که در حاشیه توجه‌اند و همچنان به حقیقت وفادار باشد.

به قلم گلناز پورنامی
انتهای پیام/