به گزارش نصر، طبق اسکن‌های مغزی جدید از دانمارک، پخش موسیقی در حالی که غذا به زبان برخورد می‌کند، باعث می‌شود مغز واکنش قوی‌تری به طعم‌ها نشان دهد. موسیقی به خودی خود، بدون دخالت غذا، برخی از همان نواحی مغز را که طعم را پردازش می‌کنند، فعال می‌کند.
به نقل از اس‌اف، محققان می‌گویند نتایج نشان می‌دهد که طعم توسط مغز ساخته می‌شود، نه فقط توسط زبان. نویسنده اول و محقق فوق دکترا در گروه علوم غذایی، می‌گوید: با اسکن مغز، ما یک پنجره زیستی به آنچه هنگام تعامل حواس اتفاق می‌افتد، باز می‌کنیم.
در این مطالعه فقط ۲۸ بزرگسال اسکن شدند و فقط نوشیدنی‌های قندی و ترش ساده را آزمایش کردند و تغییر واضح کمی در میزان قوی بودن طعم‌ها مشاهده شد. فعالیت اضافی مغز همچنین ممکن است تا حدی منعکس کننده ترتیب آزمایش باشد.

اسکن‌های مغزی موسیقی و طعم را با هم ردیابی کردند
آزمایش‌های قبلی نشان داده بودند که صدا می‌تواند ظاهر غذا را تغییر دهد. تقویت صدای خرد شدن چیپس و سیب، آنها را تردتر نشان می‌داد و موسیقی که با یک طعم مطابقت داشت، عملی به نام «چاشنی صوتی» درک شده را تغییر می‌داد. تاکنون، این شواهد بیشتر از داوطلبانی به دست آمده بود که غذا را با و بدون موسیقی ارزیابی می‌کردند. اسکن‌های مغزی به محققان اجازه می‌دادند تا ببینند خود مغز چه کاری انجام می‌دهد.
محققان ۴۸ بزرگسال سالم و راست دست، ۲۷ نفر از آنها زن، با میانگین سنی ۲۷.۵ سال را بررسی کردند. مشکلات فنی در اوایل مطالعه، داده‌های اسکن مغزی ۲۸ نفر از آنها را قابل استفاده باقی گذاشت.
در داخل دستگاه MRI، یک لوله کوچک، محلول قندی یا محلول ترش ساخته شده با اسید سیتریک را روی زبان هر داوطلب چکاند. هدفون‌های مناسب اسکنر، یکی از دو موسیقی متن را پخش می‌کردند. موسیقی شیرین از زیر و بمی بالا، نت‌های نرم و هارمونی دلپذیر استفاده می‌کرد. موسیقی ترش، زیر و بمی بالا را حفظ می‌کرد اما نت‌های تیزتر و هارمونی ملایم و متضادی را اضافه می‌کرد.
در طول حدود یک ساعت در اسکنر، داوطلبان ابتدا موسیقی و طعم را با هم تجربه کردند، سپس طعم را به تنهایی و موسیقی را به تنهایی. پس از آن، هر ۴۸ داوطلب پنج مخلوط را از کاملا شیرین تا کاملا ترش، برخی با پخش موسیقی متن و برخی در سکوت چشیدند و هر کدام را از نظر دلپذیری، شیرینی، ترشی و میزان تطابق صدا با طعم، ارزیابی کردند.

موسیقی و طعم برخی از مناطق مشترک مغز را فعال می‌کنند
مزه‌های شیرین و ترش و موسیقی متن‌هایی که برای مطابقت با آنها ساخته شده‌اند، بخش‌هایی از مغز را که با هم همپوشانی دارند، روشن می‌کنند، به این معنی که برخی از مناطق مشابه به هر دو پاسخ می‌دهند. تعدادی از آنها حس لامسه و دهان را کنترل می‌کنند. برخی دیگر، نزدیک به جلوی مغز، با پاداش و لذت مرتبط هستند.
افزودن موسیقی، فعالیت در مناطق چشایی و حس دهانی را برای هر دو طعم افزایش داد، در مقایسه با چشیدن یک مایع به تنهایی. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که از آنجا که ارائه موسیقی و طعم به طور همزمان همیشه در ابتدا انجام می‌شد، تازگی داشتن آزمایش نیز ممکن است بخشی از این افزایش را توضیح دهد.
رتبه‌بندی‌ها، ارتباط بین صداها و طعم‌ها را تأیید کردند. داوطلبان، موسیقی شیرین را به شیرینی و موسیقی ترش را به ترشی و تلخی ربط دادند. هرچه مخلوطی قند بیشتری نسبت به اسید سیتریک داشته باشد، با موسیقی شیرین بهتر مطابقت دارد و برای طعم ترش، عکس این قضیه صادق است.
در میان ۲۸ داوطلب اسکن شده، نوشیدنی‌هایی که با موسیقی شیرین چشیده شده بودند، نسبت به همان نوشیدنی‌ها در سکوت، امتیاز بیشتری کسب کردند، یک جهش کوچک در مقیاس ۹ امتیازی.
شواهدی مبنی بر اینکه موسیقی قدرت چشایی را تغییر می‌دهد، ضعیف‌تر بود. در گروه اسکن‌ شده، موسیقی تغییر قابل توجهی در رتبه‌بندی شیرینی یا ترشی ایجاد نکرد. فقط در گروه کامل ۴۸ نفره، موسیقی شیرین رتبه‌بندی شیرینی بالاتری نسبت به موسیقی ترش یا سکوت به همراه داشت، بنابراین هرگونه افزایشی ناچیز به نظر می‌رسد.
محققان کاربردهایی را برای این مطالعه در رستوران‌ها، کافه‌تریاها و بیمارستان‌ها می‌بینند. برای افرادی که در معرض خطر سوءتغذیه هستند، چیزی به سادگی موسیقی می‌تواند به طور بالقوه تجربه غذا خوردن را بهبود بخشد. این گروه همچنین انتظار نتایج مشابهی را با غذاهای شیرین یا ترش واقعی دارند. با این وجود این‌ها بررسی‌های اولیه هستند و نتیجه‌ای ارائه نمی‌کنند، زیرا این مطالعه نوشیدنی‌های ساده را آزمایش کرده است نه یک وعده غذایی. آنچه اسکن‌ها نشان می‌دهند، این است که صدا به نواحی مغزی درگیر در طعم می‌رسد و موسیقی متن شیرین باعث می‌شود که یک نوشیدنی ساده، بیشتر مورد علاقه قرار بگیرد.
انتهای پیام/