نصر: بازدید از کارخانه صنایع کاشی تبریز، به همراه رئیس سازمان استاندارد ایران، فرصتی شد تا بار دیگر در کنار حاج صمد حسن‌زاده، بنیان‌گذار این مجموعه و رئیس اتاق بازرگانی ایران، هم‌قدم شوم؛ مردی که سال‌های عمرش با ساختن، تولید و امید گره خورده است.

برای من، قدم‌زدن در این مجموعه همواره جذاب بوده است؛ تماشای مسیری که در آن، خاک با دانش، خلاقیت و زحمت انسان‌ها به محصولی بادوام و باکیفیت تبدیل می‌شود و نام تبریز را بر خود می‌گیرد. پشت این دگرگونی، سال‌ها تجربه، جسارت تصمیم‌گیری و رنجِ به ثمر رساندن یک رؤیا نهفته است.
این بار نیز کاشی تبریز شگفتانه‌های فراوان داشت؛ از لیفتراک‌های رباتیک تا دستگاه‌هایی که بدون حضور مستقیم اپراتور کار می‌کردند. در میان خطوط تولید، می‌شد هم‌نشینی تجربه و فناوری را دید؛ تجربه‌ای که به دستاوردهای گذشته بسنده نکرده و برای پیش‌رفتن، به استقبال دانش روز رفته است. موتورژنراتورهای عظیم نیروگاه مجموعه نیز جلوه دیگری از تلاشی بودند که برای روشن‌ماندن چراغ تولید جریان دارد.
در این دیدار، حاج صمد همچون همیشه به بنده لطف داشت و دقایقی درباره وضعیت اقتصاد کشور هم‌کلام شدیم. در میان سخن از دشواری‌ها و نگرانی‌ها، آنچه در کلامش برجسته بود، امید به ادامه راه بود؛ تأکید بر کار و تلاش و این باور که نباید ایستاد.
شنیدن این سخنان از کارآفرینی ۸۳ ساله، معنای دیگری دارد؛ از مردی که دهه‌ها در میدان صنعت زیسته و دشواری‌های تولید را از نزدیک لمس کرده است. امید در کلام او، وزن سال‌ها تجربه دارد؛ تجربه کسی که می‌داند ساختن آسان نیست، اما همچنان برای آن دل می‌سوزاند.
حضور چنین چهره‌ای از تبریز در رأس اتاق بازرگانی ایران، بزرگ‌ترین پارلمان بخش خصوصی کشور، مایه افتخار آذربایجان است؛ افتخاری ریشه‌دار در فرهنگ کار، اعتبار و مسئولیت‌پذیری این سرزمین.
از این بازدید، تصویر ربات‌ها و عظمت ماشین‌آلات در ذهنم ماند؛ اما بیش از همه، سخن مردی در خاطرم نشست که پس از این‌همه سال، هنوز از ادامه‌دادن می‌گوید.
بعضی آدم‌ها، در کنار کارخانه‌ای که بنا می‌کنند، به دیگران جرئت ساختن می‌دهند؛ حاج صمد برای من، یکی از همان آدم‌هاست.
به قلم امیر کریم‌زاد شریفی
انتهای پیام/