در روزگاری که رقابت قدرت‌های بزرگ دنیا، سایه تهدید و جنگ نه تنها برای سیاستمداران، بلکه برای مردم عادی نیز خطرآفرین شده و نظم جدیدی در نظام بین‌المللی در حال تعریف است، سازمان ملل بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا می‌کند.
این سازمان که با هدف تکرار نشدن وقایع جنگ جهانی دوم بنیان‌گذاری شد، امروزه مسیری را طی می‌کند که در اذهان، وقوع جنگ جهانی سوم رویدادی بسیار قریب است. ناآرامی‌های اخیر منطقه و جنگی که کشورها را از قاره آمریکا گرفته تا اروپا و آسیا درگیر کرده، نقش سازمان ملل را گویی کم‌رنگ‌تر از همیشه کرده است.
منشور سازمان به وضوح تصریح می‌کند که این سازمان تنها تریبونی برای سخنرانی رهبران جهان نیست؛ بلکه از وظایف این سازمان است که صلح و امنیت بین‌المللی را حفظ کند و در وهله بعدی مناقشات و اختلافات بین‌المللی را رفع کند. اما با نگاهی تنها به وضعیت ایران از سال گذشته تا کنون، نتوانستیم رد پای این سازمان بین‌المللی را در مناقشات ایران مشاهده کنیم.
شاید به جرأت بتوان گفت که مردم ایران همیشه توأم با نامیدی بیانیه‌های این سازمان را گوش می‌دهند، چون جز عبارت کلیشه‌ای«محکوم می‌کنیم»، نشنیده و ندیده‌ایم؛ گویی که حقوق بشر در خصوص ایران معنا ندارد!
روز سازمان ملل متحد نباید تنها روزی برای تکرار شعارهای صلح و همکاری‌های بین‌المللی باشد. بلکه این بار بایستی اهمیت قواعد بین‌المللی و عواقب نقض آن‌ها حرف اصلی باشد تا نهادی که چندین ملت چشم‌انتظارش هستند، نقشی قدرتمندتر ایفا کند.
انتهای پیام/