در آیین اخیر روز جهانی سالمند، به همت بنیاد فرزانگان در تالار خواجه رشیدالدین فضل‌الله همدانی دانشگاه تبریز، حاضران به احترام او برخاستند و دست زدند. آن تشویق‌ها، ادای احترام به یک عمر تلاش بود؛ به مردی که همراه برادرانش، حاصل سال‌های کار و تجارت را با مردم قسمت کرده است.
 

روایت زندگی حاج کریم، از کارگری با مزد سه عباسی در چلوکبابی مقابل ارک تبریز آغاز می‌شود؛ حدود هشتاد سال پیش، زمانی که نوجوانی سخت‌کوش، نخستین قدم‌های استقلال را برمی‌داشت. مسیر کار و تجارت، بعدها او و برادرانش را از تبریز به تهران و آن‌سوی مرزها رساند؛ اما در میان همه این رفت‌وآمدها، توجه به زندگی دیگران جای خود را حفظ کرد.
ثمره این نگاه را باید در مدرسه‌ها، کلاس‌های درس، خوابگاه‌های دانش‌آموزی و مراکز درمانی جست‌وجو کرد؛ در بناهایی که از آفریقا تا سیستان‌وبلوچستان و از تبریز تا تهران، فرصتی برای آموزش، آسایش و درمان فراهم کرده‌اند. بیمارستان کودکان مردانی‌آذر در خاوران تبریز نیز جلوه‌ای از همین همت است؛ جایی که بخشندگی، به خدمت کودکان و خانواده‌هایشان درآمده است.
اگر از برادران مردانی‌آذر به‌عنوان «امپراتوران مدرسه‌ساز» یاد می‌کنیم، قلمرو این امپراتوری، کلاس‌هایی است که کودکان در آن درس می‌خوانند و آینده‌ای که با دسترسی به آموزش امکان‌پذیر می‌شود. ارزش چنین ثروتی را می‌توان در فرصت‌هایی دید که برای دیگران ساخته است.
حاج کریم مردانی‌آذر، با تواضع، خوش‌رویی و خیرخواهی‌اش، برای تجار و صاحبان کسب‌وکار تبریز الگویی عملی از نیک‌اندیشی است. او و برادران فقیدش نشان داده‌اند که می‌توان در تجارت موفق بود و سهمی از این موفقیت را به رفاه عمومی اختصاص داد؛ می‌توان بخشش را از توصیه و سخن، به مدرسه و بیمارستان تبدیل کرد.
زادروز او، فرصتی برای گرامیداشت همین منش است؛ برای یادآوری اینکه ماندگارترین یادگار انسان، گاهی سقفی است بالای سر یک دانش‌آموز و گاهی امکانی برای درمان یک کودک.
زادروز حاج کریم مردانی‌آذر مبارک؛ یاد برادران نیک‌نامش گرامی و راهشان پررهرو باد.
به قلم محمد فرجپور باسمنجی
انتهای پیام/