به گزارش نصر، «سعید میرزازاده» نوازنده کمانچه، از علاقه عمیقش به وطن می گوید و اینکه در دوری از ایران نیز، موسیقی را راهی برای معرفی هویت و فرهنگ خود می‌داند.
وی می گوید: برای مردم ترکیه موسیقی آذربایجان می‌نوازم و آنها این موسیقی را بسیار دوست دارند. وقتی روی صحنه می‌روم و استقبالشان را می‌بینم، سینه‌ام را پیش می‌دهم و می‌گویم من ایرانی‌ام، من آذربایجانی‌ام.
استاد کمانچه با اشاره به برگزاری سه کنسرت سولو در استانبول می گوید: شهرداری استانبول این فرصت را در اختیارم گذاشت و من در این اجراها تمام دانسته‌هایم را روی صحنه بردم و «نسیم آذربایجان» را اجرا کردم. استقبال و احترامی که دیدم، برایم ارزشمند بود؛ چون هرچه از دل برآید، لاجرم بر دل می‌نشیند.
میرزازاده که سال‌هاست داور جشنواره موسیقی موغام است، آن را عرصه‌ای برای بداهه و بیان احساس می‌داند و می گوید: موسیقی موغام به روحیات هنرمند بستگی دارد. در چارچوب‌های این هنر، می‌توان احساس را وارد موسیقی کرد و رسالت هنر نیز همین است؛ بیان و انتقال احساسات.
وی در حال تحقیق درباره شباهت‌های موسیقی موغام و موسیقی آذربایجان است و می گوید: این ظرفیت می‌تواند به شکل‌گیری ترکیبی فراتر از هر دو موسیقی منجر شود.
میرزازاده با اشاره به پژوهش‌هایش در آرشیوهای موسیقی ترکیه تشریح می کند: در تحقیقاتم به آثار و اطلاعات مهمی درباره موسیقی ایران رسیدم و معتقدم ما به انتقال این اطلاعات نیاز داریم. باید صاحب موسیقی خودمان باشیم و برای آن ارزش و بها قائل شویم.
این هنرمند با اشاره به وضعیت موسیقی در تبریز، استعداد جوانان را یکی از امیدهای آینده این عرصه خوانده و می گوید: هنر تکرار مکررات نیست و نیاز به خلق و ایجاد دارد. با این حساب، موسیقی در تبریز نوزاد است و امیدوارم جوانان مستعد امروز بتوانند در گذر زمان با بلوغ موسیقی، بدرخشند. در این شرایط نباید مشکلات را بهانه عقب‌نشینی کنیم. باید پای موسیقی بایستیم و برای آن از جان مایه بگذاریم.
میرزازاده در پایان، نقش موسیقی در روزهای دشوار جامعه را پررنگ خوانده و می افزاید: در طول تاریخ، موسیقی همیشه در کنار مردم بوده و موزیسین‌ها برای زنده نگه داشتن روحیه جمعی حضور داشته‌اند. امروز هم موسیقی باید در کنار مردم باشد و برای آنها التیام‌بخش باشد. تجربه من نشان داده است که درک هنر در خون مردم ماست. ملت ما تشنه هنر است و هنر در این سرزمین ریشه دارد، اما امروز هنر جوانه می‌زند و رشد نمی‌کند؛ برای رشد آن باید خیلی بیشتر پای کار بود.
انتهای پیام/