به گزارش نصر، «سعید میرزازاده»، متولد ۱۳۵۵ در محله دوه چی تبریز، موسیقی را در خانواده‌ای آغاز کرد که به گفته خودش «اجاق موسیقی» در آن همیشه روشن بود.
وی می گوید: آنام، آواز می‌خواند و آتام، اهل شعر بود. در دهه ۶۰، خانه ما، محل رفت‌وآمد هنرمندان و موسیقی‌دانان بود. من از کودکی در جمع هنرمندان می‌نشستم، برایشان چای می‌بردم و بهشان گوش می‌سپردم و به مرور، روحم را به کمانچه نزدیک یافتم. در سال ۱۳۷۰، برادران بزرگم برایم کمانچه خریدند و ۱۷ سال به صورت خودجوش نواختم.
میرزازاده پس از این دوره برای تحصیل آکادمیک کمانچه به دانشگاه ملی باکو رفت و این دوره را نقطه عطف زندگی هنری خود می‌داند. وی، خود را نخستین ایرانی می‌داند که کمانچه را به شکل آکادمیک به تبریز آورده است و می گوید: در هنر کمانچه کمبودهایی می‌دیدم و تصمیم گرفتم آن را از منابع علمی یاد بگیرم. بعد از بازگشت، وظیفه خودم دانستم زکات علم و هنرم را ادا کنم. شاگردانی را آموزش دادم و دست‌کم ۲۵ هنرمند را از صفر به صحنه رساندم. امروز وقتی فعالیت آنها را می‌بینم، خوشحال و بسیار مفتخر می شوم .
وی با اشاره به ادامه مسیر آموزشی خود در استانبول می گوید: هرگز برای آموزش دیدن، دیر نیست. هفت سال است به استانبول رفته‌ام تا هم آموزش ببینم و هم آموزش بدهم. حضور در این شهر، فرصت آشنایی بیشتر با موسیقی ترکی و بخشی از میراث موسیقایی ایران را برای من فراهم کرده است.
میرزازاده ادامه می دهد: در تحقیقاتم به قطعاتی از شاه عباس صفوی رسیدم که در آرشیو ترکیه نگهداری می‌شود. در آنجا برای موسیقی و فرهنگ و تاریخ ایران ارزش زیادی قائل هستند. من معتقدم ما لایق بهترین‌هاییم و باید به خود بیاییم و تلاش کنیم تأثیرگذار باشیم.
این هنرمند در ادامه با اشاره به شرایط تاریخی تبریز، هنر را نیازمند ثبات خواند و افزود: منطقه ما همیشه با بی‌ثباتی‌های تاریخی و حتی بلایای طبیعی مانند زلزله روبه‌رو بوده است. هنر در بستری ثابت به تجلی می‌رسد اما ما شاهدیم هنرمندانمان با وجود این شرایط مانده اند و جان فدایان این راه اند.
میرزازاده تأکید کرد: ذوق مردم ما پراکنده است و این رسالت هنرمند است که بتواند آن را به یک راه هدایت کند. جامعه امروز به پیشرو نیاز دارد. کسی که بتواند این مسیر را هدایت کند.
این گفتگو ادامه دارد..
انتهای پیام/