به گزارش نصر، نویسنده و کارگردان «شهریار من»، درباره روند شکل‌گیری این اثر گفت: نگارش نمایشنامه نزدیک به دو سال زمان برده است، چراکه شکل‌دادن به درام و ایجاد کنش و کشمکش در متن، نیازمند زمان و تلاش زیادی بود. پس از پایان نگارش متن نیز حدود شش ماه روخوانی، تمرین و آماده‌سازی نمایش به طول انجامید تا اثر برای اجرا روی صحنه آماده شود.
بهنام پناهی درباره انتخاب مقطعی خاص از زندگی استاد شهریار برای روایت در نمایش، اظهار کرد: اگر قرار باشد تمام زندگی استاد شهریار با جزئیات در قالب یک نمایش تئاتری روایت شود، اثر بسیار طولانی خواهد شد و مخاطب را خسته خواهد کرد؛ بنابراین تلاش کردیم در بخش انتخاب‌شده، روی موضوعاتی همچون عشق، شعر، تبریز و بازگشت شهریار به تبریز تمرکز کنیم.
وی ادامه داد: نمی‌خواستیم درباره زندگی شهریار کلی‌گویی کنیم، بلکه تلاش کردیم یک موضوع مشخص را به صورت جزئی و مرحله‌به‌مرحله پیش ببریم تا بتوانیم روایت منسجم‌تری داشته باشیم.
این کارگردان درباره دشواری ایفای نقش شهریار در بزرگسالی، همزمان با کارگردانی نمایش نیز گفت: مدیریت همزمان صحنه و پشت صحنه بسیار سخت است و اگر دوستان و همکارانم از نخستین روز کنارم نبودند، نمی‌توانستم این نقش را با خیال راحت روی صحنه اجرا کنم. من در این نمایش تلاش کردم نگاه تئاتری داشته باشم و صرفاً یک شو اجرا نکنم. آثار استاد بهرام بیضایی برای من سرمشق است و تلاش کردم در این اثر نیز نگاهی تئاتری داشته باشم.
در ادامه، بازیگر نقش نوجوانی «ثریا» در نمایش «شهریار من»، درباره چگونگی نزدیک‌شدن به این نقش اظهار کرد: ابتدا نقش خود را تحلیل کردم و نمایشنامه را به طور کامل خواندم تا بدانم این شخصیت از کودکی تا بزرگسالی چه اتفاقاتی را پشت سر می‌گذارد.
کوثر برزگر افزود: نکات مهم نمایشنامه را یادداشت کردم تا متوجه شوم این شخصیت از کجا به اینجا می‌رسد، چه اتفاقاتی برایش رخ می‌دهد و چه سرنوشتی پیدا می‌کند. سپس تلاش کردم این اتفاقات را درک کنم تا بتوانم شخصیت را روی صحنه ارائه دهم. تمرین و تکرارهای زیادی نیز برای رسیدن به نقش انجام دادم.
وی درباره حضور مقابل تماشاگران و حس پیش از اجرا نیز گفت: پیش از اجرا بیشتر از اینکه استرس داشته باشم، هیجان دارم؛ چراکه در تمرین، نگرانی بیشتر مربوط به تغییر میزانسن، فراموش‌کردن دیالوگ یا اتفاقات پیش‌بینی‌نشده است، اما هنگام اجرا بیشتر هیجان حضور مقابل تماشاگران را احساس می‌کنم.
وی ادامه داد: اینکه سالنی که همیشه در تمرین خالی بوده، هنگام اجرا پر از ۳۰۰ یا ۴۰۰ تماشاگر باشد، طبیعتاً هیجان زیادی دارد و شاید استرس بیشتر بعد از اجرا ایجاد شود که بازیگر با خودش مرور می‌کند چه اتفاقی افتاده، نور و موسیقی چگونه بوده و اجرای او چگونه پیش رفته است.
این بازیگر درباره تجربه چهار ساله خود در عرصه بازیگری و چالش‌های فعالیت یک بازیگر زن نیز گفت: ما در کشور خودمان زندگی می‌کنیم و طبیعتاً باید یک‌سری قوانین را رعایت کنیم. این قوانین ممکن است گاهی سخت یا راحت باشند، اما در نهایت قوانین کشور ما هستند و تلاش می‌کنیم آن‌ها را رعایت کنیم.
وی افزود: وقتی وارد تئاتر شدیم، می‌دانستیم ممکن است با مسائلی مواجه شویم و با آگاهی از همین شرایط این مسیر را انتخاب کردیم؛ بنابراین ترجیح می‌دهم از آن‌ها به عنوان سختی یاد نکنم.
بازیگر نقش کودکی استاد شهریار درباره تجربه ایفای این نقش گفت: حس بسیار خوبی دارم و افتخار می‌کنم که نقش کودکی استاد شهریار را بازی می‌کنم.
سبحان سالک درباره اهمیت آشنایی کودکان و نوجوانان با شهریار نیز اظهار کرد: استاد شهریار شاعر آذربایجان و افتخار ماست و به همین دلیل بچه‌ها باید با او آشنا باشند.
وی درباره تلاش خود برای شناخت شخصیت شهریار گفت: درباره او تحقیق و مطالعه کردم و خودم را جای شهریار گذاشتم و با خودم فکر کردم اگر من شهریار بودم، چه کارهایی انجام می‌دادم و به این شکل تلاش کردم نقش را اجرا کنم.
وی که از حدود پنج یا شش سالگی به بازیگری علاقه‌مند شده و دو سال است به صورت جدی این هنر را دنبال می‌کند، درباره توصیه خود به کودکانی که به بازیگری علاقه دارند نیز گفت: نباید از بازیگری ترسید؛ چون بازیگر باید خودش را نشان دهد و اگر ترس داشته باشد، نمی‌تواند به خوبی بازی کند.
به گزارش نصر، وی در پایان از کودکان علاقه‌مند به این حوزه خواست برای یادگیری بازیگری، این مسیر را با آموزش و تمرین آغاز کنند.
انتهای پیام/