به گزارش نصر، در روزگاری که غربتِ ساز، دل را می رنجاند و رنجشِ دل را نوازش ساز، مرهم می بخشد، یکی از عصر های پاییزی شهریور تبریز، در کافه زیبای یمن در دل بازار، دل به دل بزرگ مردی سپردیم که دلتنگ دیار بود و در این فراغ ده ساله، تنها نوازش تارهای ساز، تسکین روح لطیف اش بود.
«عاشیق چنگیز مهدی پور»، زاده خدآفرین است و تبریز را مبدا و سرچشمه تمدنی می خوانَد که با حافظه جمعی ملت، در نغمه های عاشیق منعکس شده و به جریان تاریخ پیوسته است. او صنعت موسیقی عاشیقی را کاملا حسی می خواند و تُن موسیقیاییِ هر انگشت را در این هنر، با نوای خاص خود می شناسد. معتقد است جمله بندی ها در موزونِ موسیقیِ عاشیق، سخن می گوید و نیاز به دقت و علمی فراتر از تجربه صرف دارد.

وی در گفتگو با خبرنگاران نصر، از خاطراتی می گوید که در کودکی ، علقه وی به صنعت عاشیقی را منعقد ساخته است: عشق من به این حرفه به خاطرات کودکی ام بر می گردد. در شهر ما این هنر طرفدار بسیاری داشت. عمویم، عاشیق عین الله مهدی پور از عاشیق های باسواد روزگار بود. ادبیات عاشیقی را می دانست و من با ساز او بزرگ شده ام. از کودکی، این ساز برایم ناب بود و در منطقه ما حتی موغام هم چنان معروف نبود. به واسطه این اشتیاق خود، بسیاری از اشعار عاشیقی را حفظ و از بر بودم.

وی می گوید: تاریخ شفاهی ملت ما خیلی وسیع است و عاشیقی هنری است که از دل ملت تراویده است. عاشیق از گذشته، راهنمای ملت بوده و ساز او، چنان حرمتی داشته که به روایتی از خون و خون ریزی های بسیار پیشگیری کرده است.

عاشیق مهدی پور از استعدادی می گوید که او را در این عرصه حرفه ای تر ساخته است: همیشه آثار اساتید بزرگ را شنیده و از ماهنی ها و نغمه های بزرگان، تجربه کسب کرده ام. خوشبختم که در صنعت عاشیقی، دستخط و امضای هر استاد را خوب می شناسم. ملودی ها را در حافظه دارم و در آرانژمان قطعات عاشیقی، از این تجربه و شناخت استفاده می کنم. درونیات من، چنان که یک شاعر دایره کلماتش را گنجینه سروده هایش می داند، گنجینه من در صنعت عاشیقی است.

وی در بخش دیگری از گفتگوی خود، ۳۰ سال فعالیت اش در این حرفه را تشریح می کند و می گوید: من در این راه خیلی تلاش کرده ام. اولین بار، موسیقی عاشیقی را با نُت نواخته ام و اولین مِتد علمی برای این ساز را من نوشته ام. نزدیک به ۱۲۰ قطعه اشعار عاشیق را نُت نویسی کرده ام که اکثر آن منتشر شده است. اولین آرانژمان متفاوت اجرای گروهی این صنعت را تنظیم کرده و در بیش از ۳۰ کشور، کنسرت های مختلف از جمله سولو داشتم که همه ، تلاش های من برای درخشش هرچه بیشتر این صنعت در زمان معاصر بوده است.

عاشیق مهدی پور، آموزشگاه موسیقی «روشن» را از سال ۷۱ بازگشایی کرده و هدفش از این کار را این چنین توصیف می کند: دنیای من چنین ‌است که معتقدم باید شبانه روز، آموزش را در این زمانه پیگیری کنی تا در دنیایی که موسیقی های متنوع غرب و شرق توسط رسانه های مختلف، به نسل های جوان نشان داده می شود و سلایق را شکل می دهند، هرچه بیشتر ملت را با موسیقی اصیل خود آشنا بسازی.
وی معتقد است این موسیقی، پتانسیل بالایی داشته که هزاران سال، سینه به سینه به نسل های بعد از خود منتقل شده و همواره ماندگار است.

عاشیق مهدی پور امروز کجاست؟
عاشیق مهدی پور از ده سال دوری از وطن می گوید و دلی که همواره برای تبریز می تپد: تا ده سال پیش در تبریز ساکن بودم. به دلایلی از اینجا رفتم ولی همیشه دلم اینجاست؛ حفظ آموزشگاه، بندی است که دلبستگی من به این شهر را حفظ کرده است. باور دارم تبریز، سرچشمه تمدن است و با هیچ جای ایران قابل مقایسه نیست و خاک مقبره الشعرا، سند این ادعاست .

وی سخت گیری های سلیقه ای و غیر لازم را در بیان علت رفتنش از این دیار، تشریح می کند و می گوید: تا یک سنی، آدمیزاد برخی حرف ها را تحمل می کند ولی در جایی از زندگی، خود را دریغ می کند و دور می شود. من خود می دانم که برای این شهر لازم ام و در اینجا کارهای بسیاری کرده ام. با سال ها تجربه، این که از من مجوز می طلبند، برایم تکلیف قطعات مشخص می کنند و مرا با تازه کار ها در یک ردیف قرار می دهند، مسئله ای بود که نمی توانستم به راحتی از آن بگذرم.

عاشیق مهدی پور از باورش به این صنعت می گوید که در چرخ جهان، برای ساختن ، ماندگار شده: من این صنعت را باور دارم. موسیقی را باور دارم که انسان ها را به هم نزدیک می کند لذا هرچه انجام داده ام، بی توقع بوده. من تماما تبریزم.
من ایرانم و من آذربایجانم ولی امروز، در سنی نیستم که بخواهم اصالت هنرم را با سخت گیری های غیر لازم ثابت کنم.

آرزو دارم کنسرت های سارای حیدر‌علی اوف را در تبریز برگزار کنم
به گزارش نصر، «عاشیق مهدی پور»، آرزوی دیرینه اش را مطرح کرده و می گوید: در سارای حیدر علی اف باکو، هر سال کنسرتی برگزار می کنم که خوانندگان معروف و محبوب آذربایجان در آنجا اجرای صحنه ای دارند. من همیشه دلم میخواست در تبریز، آن کنسرت های با کیفیت را برگزار می کردم و این هنر را با مردم خودمان شریک می شدم.
وی از رویکرد رو به بهبود مسئولین فرهنگ در دوران ریاست جمهوری آقای پزشکیان می گوید و ابراز امیدواری می کند: مسئولان امروز از جمله آقای پایان، خیلی دلجویی کردند و باعث خرسندی است. اگر برخی حساسیت های سلیقه ای از میان برداشته شود، من هرگز از اینجا دور نمی شوم . من همه تلاش هایم برای این جا بوده و خواهد بود.

این هنرمند در این گفتگو اذعان می کند که معتقد است در صنعت موسیقی خیلی کارها می توان کرد ولی متاسفانه مسئولین نه از این‌حوزه علمی دارند و نه دیدگاه درستی از آن دارند که مجال این کار را فراهم کنند.

عاشیق مهدی پور همچنین نوید انتشار کتاب ۸۰۰ صفحه ای ناب خود در زمینه اشعار عاشیقی را می دهد و می گوید: من در حال حاضر کتابی در خصوص اشعار صنعت عاشیقی( عاشیق هاوالاره) تهیه کرده ام که ۷۲۰ قطعه در نزدیک به ۸۰۰ صفحه گردآوری شده ضاست که از نظر علمی، کاملا به هر قطعه شعر پرداخت کرده ام و خوشحالم که هرگز از این بحث آموزش و فعالیت در این عرصه دست نکشیدم.

عاشیق مهدی پور در پایان، از حضور بانوان در صنعت عاشیقی و محدودیت های آن می گوید: اجرای خانمها در این صنعت، در نقد های بسیاری بر ما وارد بود. ما در اموزشگاه شرایط اموزش به بانوان را فراهم کردیم ولی در تبریز شرایط کنسرت این عزیزان فراهم نشد و لا جرم در تهران ، تالار نیاوران اجرای بانوان با استعداد این شهر را شاهد بودیم.

گفتنی است، وی به زودی در تبریز به روی صحنه خواهد رفت و قفل این قهر ده ساله خواهد شکست.

انتهای پیام/