برنامه‌ها، پست‌ها و گفت‌وگوها را می‌بینیم. حال جامعه از خیلی چیزها خراب می‌شود؛ از رفتار یک سری تماشاگر که خوب نبود و هنوز تبعاتش ادامه دارد؛ از رفتار داخل زمین دو بازیکن در آبان ۱۳۹۰، ورزشگاه سردار جنگل رشت، که آنقدر خلاف عرف بود که سال‌ها بعد هم یادآوری‌اش شرم‌آور است.
اما بعد از آن هم فوتبال را تماشا کردیم؛ بچه‌هایمان هم دیدند و بانوان هم به همان ورزشگاه‌ها رفتند.
پس چرا گاهی بعضی رفتارها پررنگ‌تر، زشت‌تر و سنگین‌تر دیده می‌شوند؟
بد، بد است. فحش بد است؛ چه برای ما، چه برای شما. اشتباه، اشتباه است؛ اما اینکه با چه رنگ و روایتی دیده شود، مهم است.
در بازی تراکتور و گل‌گهر، اشتباه داوری می‌توانست اصل ماجرا باشد؛ اما حواشی جای آن را گرفت و اتفاقی فراتر از خودش روایت شد؛ اتفاقی که می‌تواند فشار مضاعفی روی یک تیم ایجاد کند.
تاریخ فوتبال ایران پر از حاشیه‌هایی است که هنوز فراموش نشده؛ از رفتارهایی که هیچ کودکی نباید می‌دید تا اتفاقات روی سکوها که برای بزرگسالان هم سنگین بود.
فوتبال بی‌اشتباه نداریم؛ اما قضاوتی که برای همه یکسان نباشد، خودش یک اشتباه بزرگ است.
فوتبال با چند موج و چند روایت انتخابی، ارزش دیدن را از دست نمی‌دهد؛ مسئله، خطا نیست؛ مسئله این است که چرا بعضی خطاها فاجعه می‌شوند و بعضی‌ها نه.

به قلم وحیده برزگر
انتهای پیام/