به گزارش نصر، این روزها ایران‌مان در تلاش برای حفظ شرافت و آزادگی اش، به راست قامتان وطن می بالد و اهتزاز پرچم سه رنگ، ارزشی متعالی محسوب می شود، همواره ورزش، یکی از میادین بروز و ظهور شجاعت، استقامت و غیرت ایرانی در عرصه جهانی بوده و هست. حال برخی ورزش ها کمتر جلوه رسانه ای یافته اند و به واسطه نوظهور بودنشان، کمتر به گوش و چشم ایران و ایرانی خورده اند ولی به واقع آنجا که پرچم ایران بالا می رود، میدان نمایش قهرمانی ماست و سزاوار تحسین و تشویق... در این مصاحبه، به گفتگو با قهرمانی نوظهور در عرصه ورزش نو پیدای «کراس فیت» پرداختیم که نام اش در میان افتخارآفرینان ایران، می درخشد و تبریز که همیشه به «اولین»هایش بالیده، این‌بار نام این دختر دهه هشتادی را در فهرست خود می‌نویسد؛ دختری که با عبور از مرزها و محدودیت ها، وارد میدان رقابت با ورزشکاران جهانی شده و توانسته نام ایران و تبریز را بر سکوهای بین‌المللی کراس‌فیت ثبت کند.
«زهرا محب‌حیدری»، کراس‌فیت‌کار تبریزی، متولد ۱۳۷۹ است و نخستین دختر این شهر است که توانسته در رقابت‌های بین‌المللی و آسیایی کراس‌فیت حضور یافته و با کسب مدال و مقام، پرچم ایران را در میدان‌های خارجی بالا ببرد. مدال برنز مسابقات آسیایی قزاقستان، بهانه این گفتگو شد تا زهرا از مسیر رسیدن به این مدال بگوید و رویای ایستادنش در میان برترین ورزشکاران آسیا را برایمان تصویر کند.
 

زهرا، کراس‌فیت از کجا وارد زندگی تو شد؟
من از بهمن‌ماه سال ۱۳۹۸ کراس‌فیت را شروع کردم. اوایل نگاهم به این رشته حرفه‌ای نبود و بیشتر برای افزایش آمادگی جسمانی و به عنوان تمرین مکمل وارد آن شدم. قبل از کراس‌فیت، والیبال و پارکور کار می‌کردم. پارکور را دوست داشتم اما هم آسیب هایش زیاد بود و هم مسابقاتش کم بود و در ایران هم آن‌طور که باید فضای منظم و سازمان‌یافته‌ای نداشت. وقتی به صورت اتفاقی وارد فضای تمرین کراس‌فیت شدم و با ماهیت رقابتی آن آشنا شدم، احساس کردم رشته‌ای را پیدا کرده‌ام که می‌توانم در آن پیشرفت کنم.


چه چیزی باعث شد کراس‌فیت را جدی و حرفه‌ای دنبال کنی؟
من همیشه آدمی بوده ام که دوست داشتم مسابقه بدهم. برای من رقابت فقط گرفتن مقام نیست و بیشتر دوست دارم خودم را با گذشته‌ام مقایسه کنم و ببینم چقدر بهتر شده‌ام. حتی رقابت با ورزشکارانی که از من قوی‌تر هستند برایم جذاب است چون باعث می‌شود بیشتر یاد بگیرم و سطح واقعی خودم را بشناسم. کراس‌فیت این فرصت را به من داد که دائما هدف جدیدی برای رسیدن ترسیم کنم.


نخستین حضور بین‌المللی‌ات چگونه رقم خورد؟
اولین مسابقه بین‌المللی‌ام سال ۲۰۲۳ در Battle of Bosphorus استانبول بود. آن زمان ۲۲ ساله بودم و در همان اولین تجربه توانستم مقام سوم را به دست بیاورم. بعد از آن هم در مسابقات کشوری شرکت کردم و پنجم شدم. البته در ایران مسابقات کراس‌فیت به صورت مستمر برگزار نمی‌شود و از سال ۱۳۹۸ تا امسال به خاطر کرونا و جنگ و ... تعداد مسابقات کشوری زیادی نداشتیم برای همین سعی کردم هرجا امکان دارد، به‌ویژه در مسابقات خارجی، حضور داشته باشم و مسابقات Elite Fitness Games 2024, EURASIA Throwdown 2024, WSI Athletic Championship 2025, EURASIA Throwdown 2026 تجربیات ارزشمندی برایم داشتند.


مسیر تو تا مدال برنز مسابقات آسیایی قزاقستان چگونه ادامه پیدا کرد؟
من در لیگ وادکس شرکت کردم و به جمع ۱۰ نفر برتر مرحله آنلاین رسیدم که بسیار مهم بود. همچنین در مسابقات آیلند هم از مرحله آنلاین عبور کردم و به فینال رسیدم که در آخر شهریور امسال برگزار خواهد شد. در تیرماه امسال هم، مقام سوم در رده ادونس مسابقات TERSANE استانبول را به دست آوردم. یک هفته بعد در انتخابی تیم ملی شرکت کردم و قبول شدم و پس از آن در مسابقات فانکشینال فیتنس آسیا در قزاقستان، مقام سوم را کسب کردیم.

 

رقابت در مسابقات فانکشینال فیتنس قزاقستان چه تجربه‌ای برایت داشت؟
اولین بار بود که در چنین سطحی از مسابقات آسیایی که در رشته فانکشینال فیتنس در قالب تیم ملی شرکت می‌کردم و برایم خیلی مهم بود که بدانم نسبت به ورزشکاران کشورهای دیگر در چه سطحی قرار دارم. رقیبانی از روسیه، اردن، مغولستان و قزاقستان و .. بودند که قبل از مسابقه درباره سطح بعضی از آن‌ها اطلاعات زیادی نداشتم اما وقتی رقابت شروع شد دیدم که ورزشکاران واقعاً قدرتمندی هستند. این تجربه باعث شد بیشتر از قبل بفهمم برای رسیدن به سطح بالاتر باید چه مسیر و تمرین‌هایی را دنبال کنم.

مهم‌ترین تفاوتی که بین مسابقات خارجی و تجربه ورزشکاران ایرانی دیدی چه بود؟
مهم‌ترین تفاوت، تعداد مسابقاتی بود که ورزشکاران کشورهای دیگر تجربه کرده بودند. با بعضی از آن‌ها صحبت می‌کردم و می‌دیدم دائماً در مسابقات مختلف حضور دارند و بعضی‌ها تقریباً ماهی دو بار مسابقه می‌دهند! مسلما این حجم از رقابت، تجربه زیادی به آن‌ها می‌دهد. نظم برگزاری مسابقات هم برایم بسیار جالب بود چون برخلاف کشور ما، همه چیز دقیقاً طبق زمان‌بندی انجام می‌شد. به نظرم ما هم برای حرفه‌ای‌تر شدن این رشته، به مسابقات منظم‌تر و فرصت‌های بیشتری برای رقابت نیاز داریم.

فکر می‌کنی موفقیت در کراس‌فیت بیشتر به استعداد بستگی دارد یا تلاش؟
هر دو مهم هستند ولی به نظر من، تلاش و پشتکار سهم بیشتری دارند. ممکن است کسی در ابتدا از نظر بدنی در سطح بالایی نباشد اما اگر درست و اصولی تمرین کند، می‌تواند پیشرفت زیادی داشته باشد. خود من برای یاد گرفتن بعضی حرکات فقط به تمرین‌های باشگاه اکتفا نمی‌کردم. مثلاً وقتی می‌خواستم هنداستند واک را یاد بگیرم، بعد از باشگاه به خانه می‌رفتم، ویدئوهای آموزشی را نگاه می‌کردم و دوباره تمرین می‌کردم. حتی بخشی از خانه را با وسایل لازم به فضایی برای تمرین تبدیل کرده بودم.

این همه تمرین را چطور مدیریت می‌کردی که به آسیب یا تمرین غیراصولی منجر نشود؟
تمرین زیاد به تنهایی کافی نیست. من همیشه تلاش ‌کردم تمرین‌هایم اصولی باشد و برای تمرین‌های اضافه با مربی‌ام هماهنگ می‌کردم. ممکن بود برنامه‌ای که در ذهن داشتم نیاز به تغییر داشته باشد یا مربی، تمرین مناسب‌تری پیشنهاد بدهد. به نظرم پیشرفت واقعی زمانی اتفاق می‌افتد که پشتکار و تمرین اصولی کنار هم باشند.


به عنوان یک دختر دهه هشتادی، نگاه هم‌نسل‌هایت به ورزش چگونه بود؟
بسیاری از هم‌سن‌وسالان ما در دوران مدرسه ورزش را خیلی جدی نمی‌گرفتند. فکر می‌کنم یکی از دلایلش این بود که ورزش در محیط آموزشی، آن‌طور که باید جدی گرفته نمی‌شد. گاهی حتی ساعت ورزش به درس‌های دیگر اختصاص پیدا می‌کرد و به بچه‌ها می گفتند به جای ورزش، مثلا ریاضی بخوانند! وقتی خود مدرسه ورزش را جدی نگیرد، طبیعی است که دانش‌آموز هم احساس کند ورزش اهمیت زیادی ندارد! به نظر من قرار نیست همه ورزشکار حرفه‌ای شوند اما همه به ورزش نیاز دارند چون ورزش برای سلامت جسم و روح است. اگر از همان دوران مدرسه درست معرفی شود می‌تواند به بخشی از سبک زندگی جوانان تبدیل شود.

 

موفقیت‌های تو چه تأثیری روی دوستان و اطرافیانت گذاشته؟
بعضی از دوستان و کسانی که در کنار ما تمرین می‌کردند، وقتی می‌دیدند در مسابقات شرکت می‌کنم، درباره تجربه‌ام و فضای مسابقات سؤال می‌کردند. برای بعضی‌ها همین موضوع انگیزه شد که خودشان هم به شرکت در مسابقات فکر کنند. این اتفاق برای من خیلی خوشحال‌کننده است که با تجربه ام د این مسیر، بتوانم دیگران را هم به ورزش و تلاش بیشتر تشویق کنم.

چه کسانی در رسیدن تو به این جایگاه نقش مهم‌تری داشتند؟
بدون شک مربی‌ام، آقای نعیم جهان‌پور، نقش بسیار مهمی در مسیر من داشته‌اند. هر زمان که می‌خواستم بدانم در چه سطحی هستم، چطور می‌توانم پیشرفت کنم یا به سطح بالاتری برسم، با ایشان مشورت می‌کردم. روش درست تمرین و مسیری را که باید طی کنم، از راهنمایی‌های ایشان یاد گرفتم. خانواده‌ام هم با اینکه ورزشی نیستند، همیشه از من حمایت کردند. وقتی دیدند که واقعاً به این رشته علاقه دارم و برای آن تلاش می‌کنم، کنارم ماندند و پیگیر مسابقات و برنامه‌های من هستند. این همراهی برای من بسیار ارزشمند است.

در کنار ورزش حرفه‌ای، مربیگری هم می‌کنی. این تجربه برایت چه معنایی دارد؟
بله، در باکس کراس‌فیت تبریز با گروه‌های سنی مختلف کار می‌کنم. کار با کسانی که هدفشان حضور در مسابقات است برایم جذابیت ویژه‌ای دارد چون دوست دارم تجربه‌هایی را که خودم از مسابقات مختلف به دست آورده‌ام به آن‌ها منتقل کنم. در مسیر مربیگری به این نتیجه رسیده‌ام که ورزشکاران ایرانی توانایی بسیار بالایی دارند. با وجود اینکه امکانات و فرصت‌های ما در بسیاری موارد کمتر است ولی بچه‌های ما واقعاً قدرتمند هستند و ظرفیت زیادی برای پیشرفت دارند.

 

مهم‌ترین مشکل ورزشکاران این رشته چیست؟
یکی از مهم‌ترین مشکلات، کمبود حمایت و فرصت حضور در مسابقات است. اینکه بعد از کسب مدال از ما تقدیر می شود خوشحال‌کننده است اما در بسیاری موارد، ورزشکاران برای حضور در مسابقات خارجی هزینه‌های شخصی زیادی پرداخت می‌کنند که واقعا نیاز به حمایت کمیته های ورزشی دارد. گاهی حتی اطلاع‌رسانی مناسبی درباره حضور ورزشکاران در رقابت‌های بین‌المللی انجام نمی‌شود! به نظرم اگر حمایت‌ها بیشتر شود و اطلاع‌رسانی جدی‌تری درباره ورزشکارانی که در سطح بین‌المللی فعالیت می‌کنند صورت بگیرد، مسیر برای حضور در مسابقات بزرگ‌تر بسیار هموارتر خواهد شد.

هدف بعدی زهرا محب‌حیدری چیست؟
هدف مهم من حضور در مسابقات آسیایی کره جنوبی است که جزو مسابقات کراس‌فیت گیمز است. دوست دارم بتوانم به جمع ۴۰ ورزشکار برتر آسیا برسم. احساس می‌کنم اگر بتوانم شرایط لازم را فراهم کنم و به همین شکل ادامه بدهم، در یک یا دو سال آینده می‌توانم به این هدف برسم. در حال حاضر هم ترجیح می‌دهم تمرکز اصلی‌ام روی ورزش حرفه‌ای باشد چون دوران فعالیت حرفه‌ای در ورزش محدود است و می‌خواهم از این فرصت بهترین استفاده را بکنم.

و حرف آخر؟
دوباره می‌خواهم از مربی‌ام، آقای نعیم جهان‌پور، تشکر کنم. تمام مسیری که تا امروز طی کرده‌ام با کمک و راهنمایی ایشان بوده است. امیدوارم بتوانم با ادامه این مسیر، هرچه زودتر به جمع بهترین‌های آسیا برسم و در مسابقات بزرگ‌تر برای ایران افتخارآفرینی کنم و پرچم کشورم را بالا ببرم.
انتهای پیام/