به گزارش نصر، در تبریز اما سال‌هاست ظرفیت محدود، فرسودگی تجهیزات و حجم بالای مراجعات، بخش پرتودرمانی بیمارستان شهید مدنی را تحت فشار قرار داده است؛ موضوعی که وقتی در کنار توسعه ظرفیت پرتودرمانی در شهرهایی همچون ارومیه و امکانات گسترده‌تر برخی کلانشهرهای کشور قرار می‌گیرد، یک پرسش جدی را پیش روی متولیان سلامت قرار می‌دهد: آیا سهم تبریز از توسعه زیرساخت‌های پرتودرمانی متناسب با جمعیت، بار مراجعه و جایگاه این شهر به‌عنوان قطب درمانی شمال‌غرب بوده است؟ پرتودرمانی برای شمار قابل توجهی از بیماران مبتلا به سرطان، بخش جدایی‌ناپذیر برنامه درمان است. بنابراین دستگاه شتاب‌دهنده را نمی‌توان صرفاً یک قلم تجهیزات در فهرست اموال بیمارستان دانست؛ هر دستگاه، بخشی از ظرفیت روزانه درمان بیماران را نمایندگی می‌کند.
در مقابل، خرابی یا فرسودگی یک دستگاه نیز فقط به معنای تعمیر یک وسیله نیست؛ بلکه می‌تواند به معنای افزایش صف انتظار، فشرده‌تر شدن برنامه کاری دستگاه‌های باقی‌مانده و تحمیل هزینه و استرس بیشتر به بیمار باشد.

این مسئله در تبریز سابقه‌دار است
گزارش‌های رسانه‌ای طی سال‌های گذشته بارها از مشکلات بخش پرتودرمانی بیمارستان شهید مدنی، خرابی دستگاه‌ها و طولانی شدن صف بیماران خبر داده‌اند.

۱۳ تخت؛ پنج بار پر و خالی در یک روز!
برای درک ابعاد فشار وارد بر سیستم درمان سرطان تبریز، شاید هیچ عددی به اندازه اظهارات یک متخصص حاضر در خط مقدم درمان گویا نباشد.
قاسمی‌جنگجو، انکولوژیست بیمارستان شهید مدنی تبریز، با اشاره به ظرفیت بخش شیمی‌درمانی سرپایی این بیمارستان اظهار کرد: این بخش تنها ۱۳ تخت دارد، اما همین ظرفیت در طول روز حدود پنج بار پر و خالی می‌شود که نشان‌دهنده حجم بالای مراجعات و فشار کاری این بخش است.
به بیان ساده‌تر، ظرفیت اسمی ۱۳ تخت، در طول یک روز چندین مرتبه مورد استفاده قرار می‌گیرد؛ موضوعی که تصویری روشن از حجم بالای بیماران مبتلا به سرطان و فشار واردشده بر زیرساخت درمانی تبریز ارائه می‌کند.
اما بخش مهم‌تر اظهارات این متخصص، مقایسه حجم مراجعه بیماران با مراکز بزرگ درمانی پایتخت است.
قاسمی‌جنگجو با اشاره به حجم بالای مراجعات بیماران به تبریز گفت: تعداد مراجعین بخش‌های مرتبط با درمان سرطان در تبریز از مراکز بزرگی همچون بیمارستان‌های امام خمینی و امام حسین تهران نیز بیشتر است.
اگر این اظهارات را در کنار وضعیت تجهیزات پرتودرمانی قرار دهیم، مسئله جدی‌تر می‌شود؛ شهری با چنین حجم مراجعه‌ای، برای پاسخگویی به بیماران خود باید از ظرفیت پرتودرمانی کافی، به‌روز و پایدار برخوردار باشد.

مدنی؛ مرکز اصلی بار پرتودرمانی دولتی تبریز
بیمارستان شهید مدنی سال‌هاست یکی از مهم‌ترین مراکز درمان سرطان در آذربایجان شرقی و شمال‌غرب کشور است.
تمرکز بخش قابل توجهی از ظرفیت پرتودرمانی در این مرکز باعث شده هرگونه اختلال در عملکرد دستگاه‌ها مستقیماً بر بیماران اثر بگذارد.
سه سال پیش نیز گزارش آژانس خبری تحلیلی نصر از صف‌های طولانی رادیوتراپی در تبریز منتشر شد و حجم بالای بیماران مراجعه‌کننده را یکی از عوامل اصلی طولانی شدن نوبت دستگاه‌ها عنوان کرد.
این در حالی است که پرتودرمانی درمانی نیست که بیمار بتواند همیشه آن را به زمان نامعلوم موکول کند.
وقتی یک دستگاه از مدار خارج می‌شود، بار آن بر دوش دستگاه‌های دیگر قرار می‌گیرد، دستگاه دوم بیشتر کار می‌کند، فرسودگی دستگاه دوم افزایش می‌یابد، صف طولانی‌تر می‌شود و در نهایت بیمار متضرر می‌شود.

تبریز و ارومیه؛ دو مرکز مهم شمال‌غرب، دو مسیر متفاوت
مقایسه تبریز و ارومیه از این منظر قابل توجه است، ارومیه در سال‌های اخیر توانسته با تکیه بر ظرفیت خیریه‌ای، به‌ویژه مجموعه امید، بخش قابل توجهی از زیرساخت پرتودرمانی خود را توسعه دهد.

مسئله تبریز فقط تعداد دستگاه نیست
ممکن است روی کاغذ برای یک شهر چند دستگاه پرتودرمانی ثبت شده باشد؛ اما اگر یک دستگاه به دلیل خرابی ماه‌ها از مدار خارج شود یا دستگاهی به دلیل عمر بالا با ظرفیت کامل کار نکند، تعداد اسمی دستگاه‌ها نمی‌تواند معیار مناسبی برای سنجش عدالت درمانی باشد.
تبریز علاوه بر جمعیت خود شهر، بار درمانی بخش بزرگی از آذربایجان شرقی و حتی بیماران سایر مناطق شمال‌غرب را نیز تحمل می‌کند.
بنابراین دستگاه پرتودرمانی در تبریز، فقط برای تبریزی‌ها کار نمی‌کند.
و وقتی چنین مرکزی با کمبود یا فرسودگی تجهیزات مواجه می‌شود، دامنه مشکل از مرزهای یک شهر فراتر می‌رود.

ضرورت اقدام فوری برای نجات ظرفیت درمانی شمال‌غرب
گزارش نصر می‌افزاید؛ وضعیت بخش پرتودرمانی بیمارستان شهید مدنی تبریز و افزایش روزافزون شمار بیماران، در کنار فرسودگی و ناکافی بودن تجهیزات، زنگ خطری جدی برای روند درمان بیماران مبتلا به سرطان در شمال‌غرب کشور است.
در شرایطی که توان تخصصی و کادر درمانی این بیمارستان آماده ارائه خدمات است، نبود تجهیزات کافی می‌تواند به افزایش زمان انتظار بیماران و در نهایت اختلال در روند درمان آنان منجر شود.
از این رو، به نظر می‌رسد در کنار پیگیری‌های دولتی، ورود فوری خیرین سلامت استان و شکل‌گیری یک حرکت جمعی برای تأمین دستگاه جدید پرتودرمانی، ضرورتی انکارناپذیر است؛ اقدامی که می‌تواند مستقیماً به کاهش صف انتظار بیماران و افزایش ظرفیت درمان سرطان در منطقه منجر شود.
خیرین می‌توانند بخشی از مشکل را حل کنند؛ همان‌طور که در ارومیه، زنجان و.. نمونه موفقی از این مشارکت شکل گرفته است.
انتهای پیام/