به‌گزارش نصر، بارورسازی ابرها سال‌هاست به‌عنوان یکی از روش‌های افزایش بارش مورد آزمایش قرار می‌گیرد؛ روشی که می‌تواند در برخی ابرهای مناسب، فرآیند تشکیل یخ و در نهایت بارش را تقویت کند، اکنون ورود پهپادها، حسگرهای پیشرفته، رادار و سامانه‌های تحلیل داده، فصل تازه‌ای را در این فناوری رقم زده است.
بارورسازی ابرها از دهه 1940 میلادی در جهان مورد استفاده و آزمایش قرار گرفته است و در روش یخ‌زا، موادی مانند یدید نقره به ابرهای دارای آب مایع فوق‌سرد وارد می‌شوند تا تشکیل بلورهای یخ را تحریک کنند، این بلورها با رشد بیشتر می‌توانند به برف یا باران تبدیل شوند.
در ایران نیز بارورسازی ابرها طی سال‌های اخیر و همزمان با تشدید خشکسالی و کاهش منابع آبی مورد توجه بیشتری قرار گرفته است، در این بین اما برخی مسئولان وزارت راه و شهرسازی از جمله سحر تاجبخش رئیس سازمان هواشناسی در اظهارات مختلف بر محدود بودن اثرگذاری این روش تأکید کرده‌اند.
وی دراین‌باره گفته است: «بارورسازی ابرها یک موضوع عملیاتی و علمی است که در بسیاری از مناطق دنیا مورد استفاده قرار می‌گیرد، آنچه بدیهی است، هدف اجرای این طرح است؛ این‌که با چه‌هدفی بارورسازی ابرها را در دستور کار قرار می‌دهیم، اهمیت زیادی دارد.»
وی افزود: «بارورسازی ابرها یکی از روش‌هایی است که موجب تراکم آب‌های داخل ابر می‌شود و در بسیاری از کشورها نیز در این زمینه فعالیت‌هایی انجام شده است. بسیاری از کشورها بارورسازی ابرها را تأیید نکرده و فعالیت‌ها در این زمینه را متوقف کرده‌اند. موضوعی که برای سازمان جهانی هواشناسی اهمیت دارد این است که این سازمان نه کشورها را به بارورسازی ابرها توصیه می‌کند و نه آنان را از انجام آن بازمی‌دارد.»
وی اضافه کرد: «در سطح جهانی، بارورسازی ابرها در حوزه تحقیق و فعالیت‌های پژوهشی مورد توجه است و ما نیز در همین حد می‌توانیم روی آن کار کنیم.»
تاجبخش همچنین تأکید کرده است که موضوع خشکسالی و کمبود منابع آبی، به‌ویژه آب‌های زیرزمینی و احیای دریاچه ارومیه، از جمله مواردی است که در ارتباط با بارورسازی ابرها مطرح می‌شود، اما نمی‌توان به‌عنوان یک راهکار قطعی برای حل این معضلات بر بارورسازی ابرها تأکید کرد.
سخنان رئیس سازمان هواشناسی یک نکته را روشن می‌کند؛ اختلاف بر سر اصل علمی بارورسازی ابرها نیست، بلکه مسئله بر سر میزان اثرگذاری و نحوه سنجش آن است، اما مشکل از جایی آغاز می‌شود که این «اثر محدود» بدون ارائه یک عدد دقیق، روش محاسبه و توضیح درباره شرایط آزمایش مطرح می‌شود.
اگر رئیس سازمان هواشناسی معتقد است اثرگذاری این فناوری محدود است، سؤال روشن این است؛ این محدودیت دقیقاً چقدر است؟ بر اساس کدام مطالعه محاسبه شده است؟ و آیا فناوری‌های جدید در زمینه هدف‌گیری ابر، اجرای عملیات و اندازه‌گیری بارش نیز در این ارزیابی لحاظ شده‌اند؟

آزمایشی در آلاسکا و یک سؤال مهم
چه‌میزان بارش را می‌توان با این فناوری به یک سامانه ابری اضافه کرد؟ پاسخ به این سؤال با یک آزمایش جدید در آلاسکا اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
شرکت Rainmaker اخیراً اعلام کرده است که در یک عملیات آزمایشی در شبه‌جزیره کنای آلاسکا با استفاده از پهپاد و بارورسازی یخ‌زا طی حدود سه ساعت به‌طور میانگین 57.6 اکرفوت بارش خالص جدید ایجاد کرده است، این میزان بر اساس محاسبات شرکت معادل حدود 19 میلیون گالن یا نزدیک به 72 میلیون لیتر آب است،
این آزمایش 23 اوت 2026 میلادی اول شهریور 1405 انجام شد، Rainmaker اعلام کرده است در جریان آن هفت عملیات هماهنگ بارورسازی انجام داده و یدید نقره را درون ابرهای مناسب منتشر کرده است. گزارش فنی شرکت نیز میزان بارش خالص ایجادشده را بر اساس داده‌های راداری و تحلیل کمی بارش، به‌طور میانگین 57.6 اکرفوت برآورد کرده است.

بارورسازی ابرها دقیقاً چه می‌کند؟
در بارورسازی یخ‌زا ذراتی مانند یدید نقره وارد ابرهای سرد می‌شوند، در شرایط مناسب این ذرات به‌عنوان هسته تشکیل یخ عمل می‌کنند و فرآیند تشکیل بلورهای یخ را تحریک می‌کنند، بلورها رشد می‌کنند و در ادامه می‌توانند به‌شکل برف یا باران به سطح زمین برسند.
اصل این فناوری جدید نیست؛ آنچه در سال‌های اخیر تغییر کرده، ابزار شناسایی، اجرا و اندازه‌گیری اثر عملیات است. Rainmaker سامانه خود را بر سه محور بنا کرده است: شناسایی شرایط مناسب، بارورسازی دقیق و اعتبارسنجی نتیجه.
این شرکت از پهپادها برای رساندن یدید نقره به ابرها استفاده می‌کند و همزمان داده‌های راداری و ماهواره‌ای را برای شناسایی فرصت مناسب بارورسازی و برآورد نتیجه عملیات به‌کار می‌گیرد. در گزارش فنی این شرکت، حتی برای شناسایی اثر بارورسازی، الگوهای مشخص راداری موسوم به «نشانه‌های بارورسازی» بررسی شده است.
یکی از مشکلات قدیمی بارورسازی ابرها نیز همین بوده است که مشخص شود بارشی که پس از عملیات اتفاق افتاده، واقعاً حاصل بارورسازی بوده یا بخشی از بارش طبیعی سامانه جوی، بنابراین هرچه ابزارهای اندازه‌گیری و تفکیک این دو پدیده دقیق‌تر شود، ارزیابی اثر واقعی عملیات نیز می‌تواند متفاوت باشد.
در این شرایط بخش مهمی از اظهارات رئیس سازمان هواشناسی نیازمند توضیح است. سازمان جهانی هواشناسی در یک گزارش علمی اعلام کرده است بارورسازی می‌تواند در شرایط بهینه، بارش یک ابر مشخص را تا حدود 25 درصد افزایش دهد،
این بدان معناست که نمی‌توان بدون مشخص کردن نوع ابر، دما، رطوبت، میزان آب مایع فوق‌سرد، روش بارورسازی و شیوه اندازه‌گیری، یک حکم کلی درباره میزان اثرگذاری این فناوری صادر کرد،
از این منظر وقتی رئیس سازمان هواشناسی از «محدود بودن اثرگذاری» بارورسازی سخن می‌گوید، انتظار حداقلی این است که عدد این محدودیت و مبنای محاسبه آن نیز اعلام شود؛
آیا منظور از اثر محدود، افزایش چنددرصدی بارش است؟ آیا این عدد مربوط به تمام انواع ابرهاست یا فقط برخی سامانه‌های جوی؟ آیا مطالعات مورداستناد مربوط به عملیات‌های سنتی است یا روش‌های جدید مبتنی بر پهپاد و هدف‌گیری دقیق را نیز شامل می‌شود؟
این پرسش‌ها زمانی جدی‌تر می‌شود که سازمان جهانی هواشناسی سال گذشته میلادی اعلام کرد پژوهش‌های جدید برای برخی موارد مشخص از بارورسازی یخ‌زای ابرهای کوهستانی زمستانی، شواهدی از رابطه علت و معلول ارائه کرده‌اند و همزمان بر ضرورت آزمایش‌های دقیق، مقایسه با شرایط بدون بارورسازی و تحلیل آماری تأکید کرده است.
حتی اگر فرض کنیم بارورسازی در بهترین شرایط تنها درصد محدودی به بارش اضافه کند، باز هم یک سؤال اقتصادی باقی می‌ماند؛ هزینه این آب چقدر است؟ اگر یک عملیات بارورسازی بتواند حتی درصد محدودی به بارش یک سامانه اضافه کند، اما هزینه هر مترمکعب آب حاصل از آن بسیار پایین‌تر از روش‌های دیگر تأمین آب باشد، آیا می‌توان آن را صرفاً به‌دلیل «محدود بودن اثر» کنار گذاشت؟
به‌گزارش تسنیم، مسئله اصلی در اظهارات رئیس سازمان هواشناسی این نیست که بارورسازی ابرها نمی‌تواند خشکسالی را به‌تنهایی حل کند؛ این گزاره اساساً محل اختلاف نیست، هیچ فناوری‌ای قرار نیست به‌تنهایی بحران آب را حل کند،
مسئله این است که وقتی از «اثر محدود» یک فناوری سخن گفته می‌شود، باید مشخص باشد این محدودیت دقیقاً بر چه‌مبنایی تعیین شده است.
اگر ارزیابی سازمان هواشناسی مربوط به فناوری‌های قدیمی و روش‌های سنتی بارورسازی است، باید صریحاً اعلام شود. اگر این ارزیابی فناوری‌های جدید، پهپادها، رادارهای پیشرفته، داده‌های ماهواره‌ای و روش‌های جدید اعتبارسنجی را نیز دربرمی‌گیرد، باید مطالعات و اعداد آن منتشر شود،
در غیر این صورت، این شائبه شکل می‌گیرد که بخشی از مواضع رسمی درباره بارورسازی ابرها، بیش از آنکه بر پایه یک ارزیابی به‌روز از ظرفیت فناوری باشد، بر مبنای همان تصویر قدیمی از این روش شکل گرفته است؛ تصویری که ممکن است با ابزارها و روش‌های امروز دیگر کاملاً منطبق نباشد، اکنون یک آزمایش جدید در آلاسکا ادعا می‌کند طی سه ساعت، حدود 72 میلیون لیتر آب تولید شده است.
انتهای پیام/