نصر: تبریز در حافظه هنر ایران و جهان، تنها یک شهر تاریخی نیست؛ یکی از مهم‌ترین خاستگاه‌های مینیاتور و نقاشی است. در طول حدود هفت قرن، بیش از دو هزار هنرمند از این سرزمین برخاسته‌اند و برخی از آنان چنان جایگاهی یافته‌اند که آثارشان امروز بخشی از میراث هنری جهان به شمار می‌رود. مکتب‌های اول و دوم تبریز، با نام‌هایی چون کمال‌الدین بهزاد و سلطان محمد نقاش، برگ‌های درخشانی از تاریخ هنر ایران را رقم زده‌اند.

در امتداد همین سنت دیرپا، هنر معاصر تبریز نیز چهره‌های اثرگذاری به خود دیده است؛ هنرمندانی که ریشه در تاریخ و فرهنگ این شهر داشتند و در عین حال، زبان و بیان شخصی خود را در هنر پدید آوردند. یکی از این نام‌ها، زنده‌یاد استاد مرتضی رسام نخجوانی است؛ نقاشی از خاندان فرهنگ‌دوست نخجوانی که در سال ۱۲۹۴ در محله دوه‌چی تبریز دیده به جهان گشود و در مرداد ۱۳۸۲ درگذشت.
مردادماه، بیست‌وسومین سالگرد فقدان این هنرمند فرهیخته، فرصتی است برای بازخوانی زندگی و میراث کسی که مسیر هنری‌اش با عشق، پشتکار و عبور از دشواری‌ها شکل گرفت.
نخستین جرقه‌های نقاشی در زندگی او از همان حیاط خانه قدیمی خانوادگی زده شد؛ جایی که درختان، حوض سنگی و فضای خانه، نخستین سوژه‌های ذهن کودکانه‌اش بودند. بعدها در جوانی، با موتورسیکلت به روستاهای اطراف تبریز می‌رفت و از زندگی، کار و تلاش مردم روستا نقاشی می‌کرد؛ تجربه‌هایی که به خلق آثاری ماندگار انجامید. تابلوهایی چون «غروب در روستای ایوند» و روایت تصویری «کار و تلاش اسد عمی» از جمله آثاری هستند که در سال‌های اخیر نیز مورد توجه رسانه‌ها و مخاطبان قرار گرفته‌اند.