اینک منم؛ خبرنگاری که حدود یک ماه است به جمع تحریریه نصر پیوسته‌ام. پیش از این، مسیری پرفراز و نشیب؛ از دوره‌های آموزشی تخصصی زیر نظر اساتید وزین تا تلاش برای ارتقای پرستیژ و سواد رسانه‌ای‌ام را پشت سر گذاشته‌ام. در این راه، گاه با تلاطم‌های حرفه‌ای و بی‌ثباتی‌های فضای کاری و معیشت‌های دشوار روبه‌رو شدم که تاب‌وتوان را می‌گرفت، اما عشق به نوشتن و دغدغه‌مندی برای گره‌گشایی از مسائل جامعه، مانع از ترک این میدان شد.
تجربه‌ام به من آموخت که حرفه‌ای‌گری در رسانه، تنها در گرو قلم خبرنگار نیست؛ بلکه محیط کار نیز باید آیینه تمام‌نمای احترام و اخلاق باشد. همیشه بر این باور بوده‌ام که نبود امنیت حداقلی، بیمه، یا دخالت‌های غیرحرفه‌ای در مرز میان محیط کار و حریم شخصی مدیریت، آفتی است که می‌تواند اعتماد و انگیزه هر خبرنگار توانمندی را به یغما ببرد.
اگر از این کاستی‌ها سخن می‌گویم، نه از سر گلایه شخصی، که برای ترسیم یک الگوی سازمانی سالم است؛ فرهنگی که باید یاد بگیرد با زیرمجموعه‌اش آن‌طور که شایسته یک متخصص است رفتار کند.
من به نصر آمدم، چون به دنبال فضایی بودم که در آن خبرنگار بودن نه یک بار اضافه، که یک سرمایه دیده شود. امید دارم که در این فصل جدید، کرامت خبرنگار نه در شعار، که در ساختار مدیریتی مجموعه، خط قرمز باشد.
با این همه، هنوز هم معتقدم که عشق به مردم و مسئولیت دیدن و پرسیدن، چیزی است که به این کار معنا می‌دهد. ما هزینه این آگاهی را می‌پردازیم؛ چرا که باور داریم مردم حق دارند بدانند و ما نیز وظیفه داریم بدون لکنت، حقیقت را روایت کنیم.
روز خبرنگار، فرصتی برای بازنگری در همین اصول است. رسانه، بدون خبرنگار متخصص، امن و باانگیزه، مرجعیت خود را از دست می‌دهد. ما نیاز داریم از حمایت‌های نمادین عبور کنیم و به سمت یک ساختارسازی حقوقی و اخلاقی حرکت کنیم. من با امید به این تغییرات، همچنان با افتخار در این میدان ایستاده‌ام؛ چرا که معتقدم راه نجات سلامت اجتماعی، تنها در گرو پاسداشت قلم و جایگاه کسی است که آگاهی را بی‌باکانه به جامعه هدیه می‌دهد.

زهرا ژرفی مهر
انتهای پیام/