به گزارش نصر، برگزارکنندگان هدف این گردهمایی را افزایش دامنه گفت‌وگو درباره آسیب‌هایی همچون خشونت علیه زنان و کودک‌همسری از محافل تخصصی و ایجاد شبکه‌ای از همکاری میان فعالان این حوزه عنوان کردند.

گفت‌وگوها باید از جمع‌های همفکر فراتر برود
اشرف شادولی، دبیر نشست، در ابتدای برنامه با اشاره به ضرورت پرداختن مستمر به مسائل زنان، گفت: آسیب‌شناسی و ارائه راهکار زمانی اثرگذار خواهد بود که این گفت‌وگوها از جمع‌های محدود تخصصی خارج شده و به سطح جامعه راه پیدا کند.
وی با بیان اینکه تکرار مباحث در میان گروه‌های همفکر نتیجه محسوسی به همراه ندارد، افزود: باید زمینه‌ای فراهم شود تا فعالان حوزه‌های مختلف اجتماعی، فرهنگی و مدنی یکدیگر را پیدا کنند، شبکه‌های همکاری شکل بگیرد و دغدغه‌های مشترک به مطالبه‌ای عمومی تبدیل شود و جریانات آگاهی بخشی به داخل جامعه تسری پیدا کند.
شادولی همچنین بر ضرورت بازنگری در برخی نگرش‌های فرهنگی تأکید کرد و گفت برداشت‌های جنسیت‌زده از مفاهیمی مانند «آبرو» موجب شده بار حفظ آبرو بیش از همه بر دوش زنان و دختران قرار گیرد و همین مسئله، زمینه سوءاستفاده از آنان را فراهم کند.
وی در ادامه به حادثه اخیر سوءاستفاده و اخاذی از تصاویر زنان و دختران و خودکشی سه دختر در لرستان اشاره کرد و آن را نمونه‌ای از پیامدهای چنین نگاه‌هایی دانست.

از خشونت فناورانه تا زندانی شدن زنان به دلیل جرائم مالی
گزارش نصر می‌افزاید؛ فاطمه باباخانی، پژوهشگر حوزه زنان، مدیر و مؤسس خانه امن مهر شمس‌آفرید ارومیه و دانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل، در ادامه خبر خودکشی دختران لرستانی خشونت فناورانه یا Tech Abuse را یکی از آسیب‌های رو به گسترش در عصر فناوری دانست.
وی با اشاره به اشکال مختلف خشونت علیه زنان، به سوءاستفاده‌های اقتصادی نیز پرداخت و افزود: اخیرا تعداد زنان زندانی جرائم مالی به شدت افزایش پیدا کرده است و شمار قابل توجهی از آنها قربانی سوءاستفاده همسران خود شده‌اند، به طوری که بدون اطلاع از تبعات حقوقی، دسته‌چک یا اسناد مالی خود را در اختیار همسران قرار داده و در نهایت با محکومیت و حبس مواجه شده‌اند.

ما زن خشمگین تحویل جامعه نمی‌دهیم
باباخانی در ادامه با تشریح بخشی از فعالیت‌های خانه امن مهر شمس‌آفرید گفت: هدف این مجموعه صرفاً اسکان زنان خشونت‌دیده نیست، بلکه تلاش می‌شود با همراهی مستمر مددکاران، روان‌شناسان و مشاوران، مسیر بازگشت آنان به زندگی عادی هموار شود.
وی افزود: در مواردی که امکان اصلاح رفتار فرد خشونت‌گر وجود داشته باشد، پس از طی جلسات مشاوره و مراحل لازم، زوجین زندگی مشترک خود را از سر می‌گیرند و در مواردی که ادامه زندگی ممکن نباشد، زنان پس از رسیدن به آرامش و ثبات روانی، زندگی مستقلی را آغاز کرده و حتی دوباره ازدواج و فرزندآوری را تجربه می‌کنند.
به گفته وی، ارتباط خانه امن با مددجویان پس از ترخیص نیز ادامه دارد و مشاوران و مددکاران به صورت مستمر وضعیت آنان را پیگیری می‌کنند.
باباخانی با بیان اینکه فعالیت این مجموعه محدود به ارومیه یا آذربایجان غربی نیست، گفت: هر جا گزارشی از خشونت علیه زنان دریافت کنیم، تلاش می‌کنیم در کمتر از ۲۴ ساعت خود را به محل برسانیم؛ از دورافتاده‌ترین روستاهای سیستان تا مناطق مختلف کشور.
وی درباره انگیزه ادامه این مسیر دشوار گفت: همراهی با زنانی که در سخت‌ترین شرایط زندگی به حمایت نیاز دارند، برای من معنای واقعی زندگی است و از آن لذت می‌برم.
باباخانی همچنین حضور فعالان مختلف در این نشست را نشانه ظرفیت بالای تبریز برای شکل‌گیری همکاری‌های مؤثر در حوزه زنان دانست.

اشک «عروسکان» بر گونه‌های بی‌گناه
بخش دیگری از این نشست به نمایش مستند «عروسکان» ساخته علی دلکاری اختصاص داشت. مستندی که طی حدود یک سال و با سفر به بیش از ۳۰ روستای آذربایجان شرقی در سال‌های ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷ تولید شده و به بررسی ابعاد مختلف پدیده کودک‌همسری می‌پردازد.
این مستند که با همراهی عفت رحیم‌زاده، فعال این حوزه شکل گرفته، حاصل گفت‌وگو با دختران کم‌سن‌وسال، خانواده‌ها و ساکنان روستاهاست. دخترانی که بسیاری از آنان پیش از رسیدن به بلوغ جسمی و روانی، ناچار به ازدواج شده، از ادامه تحصیل بازمانده و مسئولیت زندگی مشترک را بر دوش گرفته‌اند.
با توجه به اینکه پدیده کودک‌مادری، یکی از تبعات اصلی کودک‌همسری بخش مهمی از مستند به این موضوع نیز پرداخته و در بخشی از فیلم یک پزشک تجربه تلخ زایمان دختری ۱۲ ساله را روایت می‌کند که به گفته خودش، هرگز از ذهنش پاک نخواهد شد.
این گزارش می‌افزاید؛ در جریان نشست، به پیامدهای گسترده کودک‌همسری از جمله افسردگی، مشکلات جسمی، آسیب‌های روانی، اختلال در روابط خانوادگی، کودک‌مادری و آثار بلندمدت آن بر سلامت مادر و کودک نیز پرداخته شد.
دلکاری با اشاره به روند اکران این مستند گفت قرار بود «عروسکان» با همکاری دهیاری‌ها در روستاهای استان به نمایش گذاشته شود تا زمینه آگاهی‌بخشی و فرهنگ‌سازی فراهم شود، اما این برنامه به صورت گسترده محقق نشد و فیلم تنها در چند فضای محدود به نمایش درآمد.

دختران فقط قربانی کودک همسری نیستند
در بخش پایانی نشست، یکی از معلمان بازنشسته که سال‌ها سابقه تدریس در روستاها را داشت، با اشاره به تجربه‌های خود گفت: نباید کودک‌همسری را صرفاً مسئله دختران دانست، زیرا بسیاری از پسران نیز در سنین پایین ناچار به ازدواج شده، از ادامه تحصیل بازمانده و پیش از آمادگی لازم، مسئولیت تأمین خانواده را بر عهده گرفته‌اند.
در پایان باید به این نکته تأکید کرد کودک‌همسری پدیده‌ای نیست که بتوان آن را با توجیه‌های فرهنگی یا سنتی پذیرفت. کودکی ازدست‌رفته، خشونت، تحقیر و آسیب‌های ناشی از ازدواج زودهنگام، آثار خود را تنها بر یک فرد یا یک خانواده بر جای نمی‌گذارد، بلکه می‌تواند نسل‌های بعدی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
سخنرانان و حاضران در این نشست بر این باور بودند که کاهش این آسیب، نیازمند هم‌افزایی میان نهادهای مدنی، فعالان اجتماعی، پژوهشگران و دستگاه‌های مسئول است و اصلاح قوانین مرتبط با سن ازدواج، در کنار فرهنگ‌سازی و آموزش عمومی، می‌تواند گامی مؤثر در جلوگیری از تداوم این چرخه باشد؛ چرخه‌ای که پایان آن، تنها با خروج این گفت‌وگوها از محافل تخصصی و تبدیل شدن آن به مطالبه‌ای عمومی امکان‌پذیر خواهد بود.
انتهای پیام/