به گزارش نصر، این روزها متأسفانه برخی از اعضای شورای اسلامی شهر تبریز، در مواجهه با خبرنگاران رفتاری را در پیش گرفته‌اند که نه با شأن نمایندگی مردم سازگار است و نه با اصول پاسخگویی. تماس‌ها بی‌پاسخ می‌ماند، پیام‌ها خوانده می‌شود اما پاسخی در کار نیست و وقتی هم رسانه‌ای نقدی منتشر می‌کند، ناگهان خبرنگار به متهم ردیف اول تبدیل می‌شود.
سؤال اینجاست؛ اگر قرار نیست عضو شورا پاسخگوی رسانه باشد، پس پاسخگوی چه کسی است؟ مگر نه اینکه خبرنگار سؤال مردم را می‌پرسد؟ مگر نه اینکه شفافیت، یکی از مهم‌ترین شعارهای مدیریت شهری است؟
نکته عجیب‌تر آنجاست که برخی از همین اعضا، هنگام انتخابات یا زمان انتشار اخبار و گزارش‌های مثبت، خبرنگاران را بهترین دوستان خود می‌دانند؛ اما کافی است موضوعی انتقادی یا مطالبه‌گرانه مطرح شود، پیام‌ها بی‌جواب می‌ماند و سکوت جای پاسخگویی را می‌گیرد.
برخی از اعضای شورا گویا فراموش کرده‌اند که پاسخ ندادن، هنر نیست؛ فرار از پاسخگویی است. هیچ خبرنگاری انتظار ندارد همه پاسخ‌ها مطابق میل او باشد، اما انتظار دارد مسئول منتخب مردم، حداقل احترام گفت‌وگو را حفظ کند و اگر پاسخی دارد، آن را شفاف بیان کند.
بدتر از همه اینکه گاهی همین افراد، از رسانه‌ها طلبکار هم هستند؛ انتظار دارند اخبارشان بدون کم‌وکاست منتشر شود، اما حاضر نیستند چند دقیقه برای پاسخ به یک سؤال وقت بگذارند. رسانه را تا زمانی می‌خواهند که تریبون باشد، نه زمانی که مطالبه‌گر است.
شورای شهر، خانه شیشه‌ای مردم است؛ نه اتاقی با درهای بسته. اعضای شورا باید بدانند بی‌پاسخ گذاشتن تماس و پیام خبرنگار، صرفاً نادیده گرفتن یک فرد نیست؛ بی‌اعتنایی به افکار عمومی است.
اعتماد عمومی با سکوت ساخته نمی‌شود؛ با پاسخگویی، شفافیت و احترام به رسانه شکل می‌گیرد. اگر برخی اعضای شورای شهر تبریز هنوز این اصل ساده را نپذیرفته‌اند، شاید وقت آن رسیده باشد که به جای گلایه از رسانه‌ها، نگاهی دوباره به رفتار خود در قبال خبرنگاران بیندازند؛ چرا که مطالبه‌گری رسانه، نه لطف به مردم، بلکه انجام وظیفه حرفه‌ای است و هیچ مسئولی نباید از انجام این وظیفه دلخور یا طلبکار باشد.
انتهای پیام/